Author Archive

[ENG/PL] Milady de Winter ( Wargamer’s Hot & Dangerous: Eloise )

Posted on February 15th, 2018 under , , , , , , . Posted by

“Woman was created for our destruction, and it is the cause of all our woes …”As one of the heroes of the “Three Musketeers” novel by Alexander Dumas used to say.And in this climate, I invite All Visitors to the presentation of a painted miniature f…

[ENG/PL] Gangs of Rome: Daily life in Ancient Rome #1 / Gangi Rzymu: Codzienne życie w Starożytnym Rzymie #1

Posted on February 9th, 2018 under , , , , , , . Posted by

Hello all!Today, I invite everyone to the first of the cycle of expeditions through the streets of ancient Rome.The main reason for taking up this topic is the recent premiere of the Gangs of Rome game.       Inspired by the history…

[ENG/PL] Flagellants and extreme worship of God / Flagelanci i ekstremalne wielbienie Boga (Mordheim Flagellants)

Posted on February 4th, 2018 under , , , , , , , . Posted by

“Oh, full of scorpions is my mind…”Hello everyone!I return to one of my favourite Witch Hunters project today. In previous parts, you had the opportunity to follow my story of the Witch Hunters Institution (Sigmar’s Order), you met Johann Van Hal an…

[ENG/PL] Russian Empire Commanders / Dowództwo Rosji Carskiej (GreenMiniatures Word War One)

Posted on February 1st, 2018 under , , , , . Posted by

 “We have to hit the very heart of Germany. The target for both of our sides should be Berlin.” ~ Tsar Nicholas II RomanovHello everyone!  Привет всем!As part of the rest from the Viking theme, I invite you to the second meeting with 20 mm…

[ENG/PL] The true story of Halfdan the Black (Hálfdan Svarti) / Prawdziwa historia Halfdana Czarnego (Halvdan Svarte) [Footsore Miniatures Erik Oaksplitter]

Posted on January 24th, 2018 under , , , , , , , , . Posted by

“My mother told meSomeday I would buyA galley with good oarsSail to distant shoresStand upon the prowNoble barq I steerSteady course for the havenHew many foe-men, hew many foe-men”Good morning!Staying in historical and Tv series Vikings climate invite…

[ENG/PL] About a woman who didn’t bend to the Vikings / O kobiecie, co wikingom się nie kłaniała (Wargamer’s Hot & Dangerous: Lagertha, the Shieldmaiden)

Posted on January 20th, 2018 under , , , , , , , . Posted by

“… this hard-hitting woman found more pleasure in the lone ruling of the kingdom than by sharing a fortune with her husband.”Hello everyone, very warmly!Today’s entry will be devoted to one of the most interesting figures of female warriors, with the…

[ENG/PL] Burn the Witch! (MoRdheim: Witch Hunter #2) / Spalić wiedźmę! (MoRdheim: Łowca Czarownic #2)

Posted on January 13th, 2018 under , , , , , , . Posted by

Hello everyone!Today I invite you to meet another witch hunter whom I had the opportunity to paint. I must admit that the model waited on its turn for well over half a year.During this time he waited calmly watching the next entries on historical topic…

[ENG/PL] The Hammer of Sauron / Młot Saurona (Rotten Factory Demon Warrior Nr.4)

Posted on January 8th, 2018 under , , , , , , . Posted by

Hello everyone!It is true that the vast majority of my entries are about characters and units known from the history of the military world, but from time to time I like to return to painting fantasy figures.So it is this time, and thanks to Rotten Fact…

[ENG/PL] Two brothers who… conquered Britain. History of Hengist and Horsa / O dwóch takich co… podbili Brytanię. Historia Hengista i Horsa (Footsore Miniatures)

Posted on January 2nd, 2018 under , , , , , , , . Posted by

Good morning in the first post in 2018!I am starting a new year of blogging with two brothers, Hengist and Horsa, whom you can find in the offer of one of my favorite producers Footsore Miniatures.Two of the legendary Saxon heroes will be perfect for m…

[ENG/PL] Landsknecht Dopplesoldiers / Landsknechci – Podwójnożołdacy (Artizan Designs)

Posted on December 30th, 2017 under , , , . Posted by

Good morning!Hello everyone in the bonus entry in the 2017. It’s true that a few days ago I published an annual summary on DwarfCrypt, but the time of the colorful carnival and the read article about Landsknechts inspired me to fine-tune few figures an…

[ENG/PL] Summary of 2017 and plans for the new year! / Podsumowanie 2017 i plany na nowy rok!

Posted on December 27th, 2017 under . Posted by

“When the Moon appears in the timetable, it is a sign that the question we are asking about wraps a mist of mystery or we perceive a certain state of affairs in a false light.””Kiedy w rozkładzie pojawia się Księżyc jest to znak, że sprawę o którą p…

[ENG/PL] Crescent and The Cross: Moors: Berber Spearmen #1 / Berberyjscy włócznicy #1 (Artizan Designs)

Posted on December 23rd, 2017 under , , , , , , , . Posted by

مرحبا بالجميع!I have not painted anything for my Moors forces for a very long time, and the foursome presented today have spent too much time unpainted on the shelf.So what was it to do? I painted, or more strictly, I finished it, because they already …

[ENG/PL] LOTR: Dáin II Ironfoot / Dáin II Żelazna Stopa (Games Workshop)

Posted on December 17th, 2017 under , , , , , , , . Posted by

“Bilbo Baggins: Who is that? He doesn’t look too happy.Gandalf: It is Dain, Lord of the Ironhills. Thorin’s cousin.Bilbo Baggins: Are they alike?Gandalf: I always found Thorin the more reasonable of the two”.I warmly welcome!I admit to you, my dears, t…

[ENG/PL] Girls from the Lake-town / Dziewczyny z Esgaroth #1 (Unreleased Miniatures)

Posted on December 13th, 2017 under , , , , , . Posted by

Hello everyone!I came back last time (I can not remember which one!) to read the J.R.R. Tolkien stories, and more broadly to the Silmarillion. I love this atmosphere of struggle between good and evil, from which later writers and game creators drew the…

[ENG/PL] Girls from the Lake-town / Dziewczyny z Esgaroth #1 (Unreleased Miniatures)

Posted on December 13th, 2017 under , , , , . Posted by






Hello everyone!

I came back last time (I can not remember which one!) to read the J.R.R. Tolkien stories, and more broadly to the Silmarillion. I love this atmosphere of struggle between good and evil, from which later writers and game creators drew their full handfuls.
        The Silmarillion focuses in the vast majority on the history of the First World Age and elf fight with Dark Lord Morgoth and his servants (eg Sauron), but also on plotting and mistrust between the firstborn long-witted children of the Eru.

At DwarfCrypt, from time to time, you can treat yourself with bites in the form of entries related to Tolkien’s:

  • dwarves
  • elves,
  • orcs,
  • people.


And this is the last thing I will devote to today’s entry. Thanks to courtesy of Adam from Unreleased Miniatures , I received a lot of figures, above mentioned races, which I will gradually be introducing to you, Dear, closer, reviewed and painted.

        In the Unreleased Miniatures offer you will find wonderful figures evoking all that we call the classic fantasy figures.

As a great fan of the aforementioned Tolkien, I could not pass by those models of elves, dwarves and people reviewed today, vividly reminiscent of the inhabitants of the Lake Town, known for the trilogy of the film The Hobbit.

       In the category of Free People described today (according to Unreleased Miniatures), we can assemble up to three completely different sets of Women on Arms, with hand weapons, arcs and spears.
Not wanting to bore you, my dear ones, I chose two archers for today’s entry and a lady with a cleaver and a shield. The next girls will appear in the next scenes.


Main features of sets – Woman-at-arms with bows and Woman-at-arms with axes:

  • All parts made of metal (bodies, hands with weapons, shields),
  • Scale 28 mm,
  • Requires cleaning of trapping and dividing lines,
  • No bases,
  • PRICE ==>THERE<==

A general, subjective impression is more than good. Models refer to the sculpture and idea for the classics and I will be happy to include them in the collection of models from the LOTR and Hobbit categories.
And the inhabitants of what region of Middle-earth will be my ladies?
I invite you to the story below.

Esgaroth, or Lake-town, is a fictitious community of Men upon the Long Lake which appears in the 1937 novel The Hobbit by J. R. R. Tolkien. Constructed entirely of wood and standing upon wooden pillars sunk into the lake-bed, the town is south of the Lonely Mountain and east of Mirkwood. The town’s prosperity is apparently built upon trade between the Men (descendants of the Edain and thus distant cousins of the Dúnedain of Gondor), Elves and Dwarves of northern Middle-earth.

       Esgaroth and Lake-town may have been separate settlements established on the same site, one predating Smaug’s destruction of Dale and Erebor and the other built afterwards. There is mention in The Hobbit of “old pilings of a greater town” that could be seen at low tide.

       Esgaroth appears to be a city-state, always independent of Dale, and a republic with no king (the only real republic shown in Middle-earth). The people had always elected from among the old and wise the Master of Lake-town and did “not [endure] the rule of mere fighting men”.

       In the year 2941 of the Third Age the town was attacked by the dragon Smaug, but Bard the Bowman, who had indirectly learned of a weakness in Smaug’s armour that had first been noticed by Bilbo Baggins, slew the dragon. The town was wrecked by the dragon, but afterwards it was rebuilt in a different location using some of the treasure that Smaug had stolen, though the town’s Master ran off with some of the gold. Part of the town’s population followed Bard to resettle the Kingdom of Dale.

       As a trading people, the Men of Esgaroth knew the Common Speech, Westron. Amongst themselves they spoke an ancient form of it, which was loosely related to but distinct from the also-ancient language of the Rohirrim. Tolkien “translated” Westron into English in his text, so to represent the ancient relative of it that the Rohirrim spoke, he substituted Old English. Thus, Tolkien substituted Old Norse for the language of the Men of Esgaroth (in person and place names, etc.) because it is an ancient relative of Old English (of which Modern English is largely derived).

       Master of Lake-town is the title given to the elected leader of Esgaroth. The Master of the town when Bilbo and Thorin’s Company arrived in The Hobbit was portrayed as capable, but more than a little greedy and cowardly. His name was never given, although he earned the unpopular title “money bags” later. He was one of the few people in the town who did not eagerly welcome Bilbo and the Dwarves, fearing reprisal from the Wood Elf King. When Lake-town was destroyed by Smaug, the Master was largely held accountable, especially since he was one of the first to flee. Bard the Bowman, who had slain the dragon, was the hero of the people but he refused to seize control, insisting on working with the Master who did all he could to shift the blame onto the Dwarves.

       Master of Lake-town, played by Stephen Fry in Peter Jackson’s The Desolation of Smaug
The Master did not fight in the Battle of Five Armies. Instead, he stayed behind to direct the rebuilding of the town. Afterwards Bard gave much gold to the Master for the people of the town, but the Master fell under “dragon sickness” and kept the gold for himself, fleeing Long Lake only to die of starvation in the wastes. It was afterward stated by Balin that a new Master had been elected who was wiser.



Witam wszystkich serdecznie!


Powróciłem ostatnio (nie pomnę który raz!) do czytania twórczości mistrza
J.R.R. Tolkiena, a szerzej do Silmarillionu. Uwielbiam ten klimat walki dobra ze złem, z którego późniejsi pisarze czy twórcy gier czerpali pełnymi garściami. 
       Silmarillion koncentruję się w zdecydowanej większości na historii Pierwszej Ery Świata i walki elfów z Panem Ciemności Morgothem i jego sługami (np. Sauronem), ale również na intrygach, knuciach i nieufności pomiędzy pierworodnymi długouchymi dziećmi Stwórcy.

Na DwarfCrypt, co jakiś czas, możecie raczyć się kąskami w postaci wpisów związanych z Tolkienowskimi:
  • krasnoludami,
  • elfami,
  • orkami,
  • ludźmi.

I właśnie tym ostatnim poświęcę dzisiejszy wpis. Dzięki uprzejmości Adama z Unreleased Miniatures otrzymałem pokaźną ilość figurek, wyżej wymienionych ras, które będę stopniowo Wam, Szanownym, przybliżał, recenzował i malował.
       W ofercie Unreleased Miniatures znajdziecie wspaniałe figurki przywołujące na myśl wszystko to, co nazywamy klasyką figurek fantasty.
Jako wielki fan wspomnianego Tolkiena, nie mogłem przejść obojętnie obok tych modeli elfów, krasnoludów czy recenzowanych dziś ludzi, żywo przypominających mieszkańców
Miasto Na Jeziorze, znanego z trylogii filmowego Hobbita.  

       W opisywanej dziś kategorii Wolnych Ludzi (wg. Unreleased Miniatures), możemy skompletować aż trzy zupełnie różne zestawy Kobiet przy Broni, z bronią ręczna, łukami oraz włóczniami.
Nie chcąc Was moi drodzy zanudzić, do dzisiejszego wpisu wybrałem dwie łuczniczki i panią z tasakiem i tarczą. Kolejne dziewczęta pojawią się w następnych odsłonach.


Główne cechy zestawów Woman-at-arms with bows oraz Woman-at-arms with axes :

  • Wszystkie części wykonane z metalu (ciała, ręce z bronią, tarcze),
  • Skala 28 mm,
  • Wymaga oczyszczenia z nadlewek i linii podziału
  • Podstawki we własnym zakresie.
  • CENA  ==>TU<==
Ogólne, subiektywne wrażenie jest więcej niż dobre. Modele nawiązują rzeźbą i pomysłem do klasyki, co mnie akurat bardzo cieszy i z wielką przyjemnością dołączę je do kolekcji modeli z kategorii LOTR i Hobbit. 
A mieszkankami jakiego regionu Śródziemia będą moje panie?
Zapraszam do historii poniżej.


Esgaroth pochodzi z języka Sindarin i oznacza Jezioro szuwarowe. Była to być może inna nazwa Długiego Jeziora, która została przeniesiona na miasto.


       Esgaroth położone jest pośrodku Długiego Jeziora, na północ od ujścia Leśnej Rzeki. Wybudowane zostało na palach pośrodku jeziora i w całości wykonane z drewna. Z lądem łączył je jedynie drewniany pomost, w związku z tym zwane było Miastem Na Jeziorze. Po zniszczeniu Dale stało się miejscem ucieczki ocalałych Rhovanionczyków.

Początek.
Tak naprawdę nie wiadomo, kiedy powstało, być może miało to miejsce za czasów świetności krasnoludzkiego Królestwa pod Górą (lata 2590 – 2770 Trzeciej Ery) i dzięki jego sąsiedztwu także Esgaroth rozkwitało.
       Po zajęciu Ereboru przez smoka Smauga (2770 rok) i zniszczeniu przez niego większości okolicy, Miasto Na Jeziorze było jedynym większym skupiskiem ludzi na tym obszarze. Wielu uciekinierów z Dale osiedliło się w Esgaroth.

       Na czele miasta stał rządca, wybierany przez mieszkańców. W późniejszych latach Esgaroth nadal odgrywało ważną rolę handlową, utrzymując ożywione stosunki z elfami z Mrocznej Puszczy, swoimi najbliższymi sąsiadami oraz, być może, z dalej położonymi Żelaznymi Wzgórzami i Dorwinionem. Mieszkańcy trudnili się w większości rybołówstwem (z wiadomych przyczyn).

Wyprawa Thorina i zniszczenie miasta.
Najważniejszym momentem w historii miasta było przybycie drużyny Thorina Dębowej Tarczy i hobbita Bilba Bagginsa podczas ich wyprawy po skarby Ereboru  (22 września 2941 roku). Ludzie przyjęli krasnoludów entuzjastycznie, z powodu legendy, która mówiła, że Król spod Góry kiedyś powróci, a wraz z nim wielkie bogactwa. Poza ugoszczeniem przybyszy, wyposażyli ich na dalszą drogę i przewieźli przez jezioro.

       Ściągnęło to na nich zgubę, bowiem potężny smok Smaug domyślił się, iż mieszkańcy Esgaroth udzielili pomocy krasnoludom i zaatakował miasto. 
Choć udało mu się swoim ogniem podpalić Esgaroth, to poniósł śmierć, zabity przez łucznika Barda, potomka króla Giriona (1 listopada 2941 roku). Śmiertelnie raniony smok spadł do wody, grzebiąc pod swoim cielskiem Miasto na Jeziorze.
Duża część ludności zdołała uciec łodziami na brzeg, a dzięki pomocy elfów z Mrocznej Puszczy udało im się przeżyć ten czas.

Odbudowa miasta.
Po Bitwie Pięciu Armii Esgaroth zostało odbudowane, dużo większe i okazalsze, lecz położone już bardziej na północ i na stałym lądzie. W następnych latach rozkwitało będąc nadal ważnym punktem handlowym. Miasto zapewne przetrwało Wojnę o Pierścień i istniało nadal w Czwartej Erze.


Comparison with the wood elf and dwarf (Khazad) from Games Workshop
Porównanie z leśnym elfem oraz krasnoludem (Khazadem) od Games Workshop

[ENG/PL] The thing about Centurions / Rzecz o Centurionach (Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries)

Posted on December 6th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

“He had forty-five scars on the body, all at the front, but no one behind”- Plinius, Natural History, 7.101Good morning!It is true that today there was to be another entry related to the Victrix models, however, painting the Auxiliaries kit goes very s…

[ENG/PL] The thing about Centurions / Rzecz o Centurionach (Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries)

Posted on December 6th, 2017 under , , , , , , . Posted by

“He had forty-five scars on the body, all at the front, but no one behind”
– Plinius, Natural History, 7.101


Good morning!


It is true that today there was to be another entry related to the Victrix models, however, painting the Auxiliaries kit goes very smoothly, and I think it’s nice, that’s why I want to introduce you today to the Centurion function in ancient Rome.
Of course, the model comes from Victrix Ltd and was one of the possible commanders of the Auxiliaries box. In my humble opinion, the figures from this set beat every competition.
The performance, as I mentioned in “in box“, is masterful.

Centurion, from Latin. Centurio was a lower officer in ancient Rome, the commander of centurias – the smallest tactical unit of a legion, or a centurion, because at first centuria was 100 soldiers (later much less).
        In the time of the republic centurions were chosen by soldiers themselves, and during the empire he was appointed by the legate. Centurions most often were the most experienced and well-deserved soldiers in the legion. Centurions were also hierarchical depending on which centurion in the legion they commanded. The main centurion of the legion was the commander of the I centurii I cohort – Primus Pilus. The second centuria was commanded by the princeps, the third centuria: the hastatus, the 4th centuria; princeps posterior, V
centuria; hastatus posterior.

        In fact, centurions during the battle had the main responsibility for the course of the fight, because they directly implemented the intentions of the command.

        The centurion described today comes from the Earlu Empire Roman Auxiliaries unit (history of this unit in THIS place). Auxiliaries were commanded by Roman officers, which was supposed to be certainty in action. Despite the appearance of a real bad ass, he does not yet have any signs for “courage, valor and bloody wounds” (characteristic rings on the armor).





” Miał czterdzieści pięć blizn na ciele, wszystkie na przodzie, lecz ani jednej z tyłu”.
– Pliniusz, Historia Naturalna, 7.101


Dzień dobry!

Co prawda miał być dziś inny wpis związany z modelami Victrixa, jednakże malowanie zestawu Auxiliaries idzie mi bardzo sprawnie, i chyba ładnie, dlatego pragnę Wam dziś przybliżyć funkcję Centuriona w starożytnym Rzymie.
Model pochodzi oczywiście od Victrix Ltd i był jednym z możliwych do złożenia dowódców boxu Auxiliaries.
Moim skromnym zdaniem, figurki z tego zestawu biją na głowę wszelką konkurencje.

Wykonanie, co wspominałem w “in boxie“, jest mistrzowskie, pełne wyraźnych detali i różnorodnych części.


Centurion, z łac. Centurio, był w starożytnym Rzymie niższym oficerem, dowódcą centurii – najmniejszej jednostki taktycznej legionu, inaczej setnik, gdyż początkowo centuria liczyła 100 żołnierzy (później znacznie mniej).
       W czasach republiki centuriona wybierali sami żołnierze, a w czasach cesarstwa mianowany był przez legata. Najczęściej centurionami zostawali najbardziej doświadczeni i zasłużeni żołnierze w legionie. Centurioni również byli zhierarchizowani w zależności od tego, którą centurią w legionie dowodzili. Głównym centurionem legionu był dowódca I centurii I kohorty – Primus Pilus . II centurią dowodził princeps, III centurią : hastatus, IV centurią; princeps posterior, V
centurią ; hastatus posterior.

        W zasadzie na centurionach podczas bitwy spoczywała główna odpowiedzialność za przebieg walki, gdyż to oni bezpośrednio realizowali zamierzenia dowództwa.

       Opisywany dziś centurion pochodzi z rzymskich oddziałów pomocniczych Auxiliaries (dokładna historia TU). Auxiliaries dowodzone były przez rzymskich oficerów, co miało stanowić pewność w działaniu. Pomimo wyglądu prawdziwego bad ass’a, nie posiada jeszcze żadnych oznaczeń za “odwagę, dzielność oraz rany krwawe” (charakterystyczne kółka na pancerzu).

1. Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries inbox || 2. Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries || 3.Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries Centurion





Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂
 Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] World War I and Polish Legions / I wojna Światowa a Legiony Polskie (GreenMiniatures World War One / Pierwsza Wojna Światowa)

Posted on December 4th, 2017 under , , , , . Posted by

Welcome my friends!        Today on DwarfCrypt a double novelty – a scale of peer-reviewed and painted figures that I have never seen before, and a historical period.All thanks to Marcin from GreenMiniatures, who is one of the sculp…

[ENG/PL] World War I and Polish Legions / I wojna Światowa a Legiony Polskie (GreenMiniatures World War One / Pierwsza Wojna Światowa)

Posted on December 4th, 2017 under , , , , . Posted by



Welcome my friends!

        Today on DwarfCrypt a double novelty – a scale of peer-reviewed and painted figures that I have never seen before, and a historical period.
All thanks to Marcin from GreenMiniatures, who is one of the sculptors and originators of the battle system, which takes place during the First World War.
The scale of miniatures is 1:72 (20 mm) and the material is metal and to a lesser extent single resin models.

GreenMiniatures aims to popularize history using strategic games based on 20mm figures.
All models are hand-sculpt. In contrast to those produced using 3D technology, they have their own unique charm and strength.
I will write about the rules and gameplay after testing the system in future, focusing today on what big boys like the most, ie figurines.

An English Rulebook of World War One for free download will be prepared and will be available soon. Check download section

I received a few examples of models available so far for the parties to the conflict (Russian Empire, German Empire, Austra-Hungary), which I will gradually bring you closer.

Today it will be a figure of officer of the 1st Uhlan Regiment of Polish Legions, which was created from the inspiration placed in the entry of the photo.

        The Polish Legions were brought to life on August 16, 1914 by the decision of the Supreme National Committee. Their formal basis for forming was the order of the Supreme Command of the Austro-Hungarian Army of August 27, 1914.
Initially, the ranks of the Legions were joined by members of all paramilitary organizations operating in the area of the Austrian Partition.
Polish Legions were organized as volunteer units, according to the instructions of the C.K. Army.
During the war of 1914-1918, a total of two legions brigades were formed – the First Brigade of Polish Legions and the Second Brigade of Polish Legions, known as the Carpathian or Iron. Polish Legions participated in many battles in the Great War.



from GreenMiniatures fan page

http://greenminiatures.com/
https://web.facebook.com/greenminiatures/




Witam serdecznie!

       Dziś na DwarfCrypt podwójna nowość- niespotykana u mnie wcześniej skala recenzowanych i malowanych figurek oraz okres historyczny.
Wszystko to dzięki Marcinowi z GreenMiniatures, który jest jednym z rzeźbiarzy i pomysłodawców systemu bitewnego, którego akcja rozgrywa się podczas I Wojny  Światowej. 
Skala miniatur zaś to 1:72 (20 mm) a materiał to metal i w mniejszym stopniu pojedyncze żywiczne modele.

GreenMiniatures stawia sobie za cel popularyzowanie historii za pomocą gier strategicznych opartych na figurkach w skali 20 mm.

Wszystkie modele są ręcznie rzeźbione. W odróżnieniu od tych produkowanych przy użyciu technologii 3D, posiadają swój wyjątkowy urok i siłę.

O samych zasadach i grywalności napiszę po przetestowaniu systemu, skupiając się dziś na tym co tygryski lubią najbardziej, czyli figurki.

Darmowy oficjalny podręcznik do gry Pierwsza Wojna Światowa oraz dodatek Legiony Polskie 1914 możecie ZA DARMO ściągnąć —–> TU

Otrzymałem kilka przykładowych modeli dostępnych jak na razie stron konfliktu (ROSJA CARSKA, CESARSTWO NIEMIECKIE, AUSTRO-WĘGRY), które stopniowo będę Wam przybliżał.
Dziś będzie to figurka oficera 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich, która powstała z inspiracji, umieszczonego wpisie zdjęcia.

       Legiony Polskie powołano do życia 16 sierpnia 1914 roku decyzją Naczelnego Komitetu Narodowego. Ich formalną podstawą formowania był rozkaz Naczelnego Dowództwa Armii Austro–Węgier z dnia 27 sierpnia 1914 roku. 
Początkowo szeregi Legionów zasilili członkowie wszelkich organizacji paramilitarnych działających na obszarze zaboru austriackiego. 
Legiony Polskie zorganizowano jako jednostki ochotnicze, zgodnie z instrukcją Armii C.K.
W trakcie wojny 1914-1918 powołano ogółem dwie brygady legionów – I Brygadę Legionów Polskich oraz II Brygadę Legionów Polskich, zwaną Karpacką lub Żelazną. 
Legiony Polskie uczestniczyły w wielu bitwach* 
*z dodatku Legiony Polskie 1914


Comparison of scale: 20 mm and 28 mm / Porównanie skal: 20 mm i 28 mm

and with 10 Pfennig from 1876 / i z 10 Pfennigami z 1876 roku



Coś do poczytania dodatkowo:

Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] Theokoles, Shadow of Death / Theokoles, Cień Śmierci (Rotten Factory NROR model)

Posted on December 1st, 2017 under , , , , , . Posted by

Hello everyone!DwarfCrypt strives to cooperate, review and enjoy painting unique models, which, whether it’s a sculpture or historical compatibility and an idea for its presentation delights.That’s why I am introducing you to Rotten Factory.The company…

[ENG/PL] Theokoles, Shadow of Death / Theokoles, Cień Śmierci (Rotten Factory NROR model)

Posted on December 1st, 2017 under , , , , , . Posted by

Hello everyone!


DwarfCrypt strives to cooperate, review and enjoy painting unique models, which, whether it’s a sculpture or historical compatibility and an idea for its presentation delights.

That’s why I am introducing you to Rotten Factory.
The company designing and producing high quality miniatures for players, collectors and painters. The main goal is to produce models with a focus on quality and specific climate.
What is more, Rotten Factory also deals with sculpting miniatures and making conceptarts.
Thanks to the Paweł’s kindness, the main originator and sculptor, I present the first of the models, which I have a great pleasure to paint

The main features of the NROR model:

  • Made of excellent quality resin,
  • Height 32 mm,
  • It consists of two parts (body + hand with a sword),
  • No base

All who regularly visit DwarfCrypt blog know that I would not be myself if I did not enrich the entry with history. The first impression that came to my mind after opening the blister with a figurine is a gladiator. Big, dangerous with progressive mutation or other skin condition.
As a history buff, Theokoles stood before me, one of the opponents of the legendary Trak in the Spartacus. Blood and Sand serries.
        Although the series is historical, however, many threads, side stories or just opponents have the characteristics of fantasy, so today’s model fits here like a glove!

I invite you to a meeting with Theokoles, Shadow of Death..


      Theokoles is a huge Greek albino gladiator with deathly pale skin and reddish eyes. His skin is covered with scars, supporting Varro’s rumour that he has been cut 1000 times; in particular his face, across which there are two deep gashes, alongside his torso and arms. He has a tattoo on one shoulder, which was given to him by a band of pirates he served with for a time. Theokoles’ albinism accounts for his pale skin, red eyes and photophobia, which allowed Crixus to easily blind him with reflected sunlight. He fights wearing very little armor, only adorning a balteus and wields two swords. His swords are much larger than standard gladii, a benefit to his massive size.

       Theokoles is a gladiator who cares for glory and fame above all else, even after winning a thousand fortunes throughout all his battles in the arena. He enjoys toying or teasing his opponents to amuse the crowd, apparently showing lack of true skill in a first bit, before moving in as the powerful warrior he really is. He also appears to have a high resistance to pain, being able to withstand grievous, even fatal, wounds and continue to fight as if there was nothing holding him back. Despite this, however, Theokoles possesses a kind heart, not being able to stand hearing or seeing women in pain or despair. Ultimately, his love for the arena comes from the fact that he was never accepted anywhere else, and that it was the arena where he flourished.

Blood and Sand

Theokoles is mentioned a few times in the series, spoken of in fear and awe. Kerza and Varro tell of how he was cut over a thousand times and that only one had managed to survive in a battle against him. Spartacus, however, doesn’t believe in the stories about him, which causes the other gladiators to further scoff him.
Solonius procures the retired Theokoles to outdo Batiatus. He is set to fight against Batiatus’ gladiators, Crixus and Spartacus, as only one gladiator would not be enough. As the games approach, Oenomaus trains the pair, overwhelming them with a similar intensity that will pale for what they will face in there arena. Oenomaus tells them of his own fight with the Shadow of Death, revealing his wounds, and telling them that only by fighting as one will they stand a chance.

       Spartacus and Crixus enter the arena on the day of the games, with anticipation as their legendary opponent appears before them. Theokoles enters the arena with many spectators cheering in both awe and amazement at the legend himself. Spartacus and Crixus quickly charge against their opponent, fighting as one and manage to overcome the great giant. Theokoles falls with major wounds, the crowd cheers and Spartacus and Crixus celebrate as their victory came swift from their combined effort. However, the crowd stops cheering as Theokoles rises again, having been toying with them the entire time, and shouts out Crixus’ famous line “Capua! Shall I begin?” as a taunt before the three resume the battle. Their combined assault fails as Crixus refuses to fight with Spartacus and Theokoles manages to seriously wound Crixus.

      Before going to finish Crixus off, Spartacus shouts at Theokoles to gain his attention. Spartacus, taking advantage of Crixus’ shield to propel himself into the air, delivers a fierce strike. Spartacus initially fights well on his own, but Theokoles quickly begins gaining the upper hand, easily pushing back the Thracian. Not giving up yet, Crixus grabs a helmet lying nearby and reflects the light into Theokoles’ face, blinding him momentarily. Spartacus uses the moment to his advantage, circles behind Theokoles and cripples him to his knees and repeatedly strikes him before finishing him by decapitation.

From Paweł Jakub Górecki, Rotten Factory


https://rottenfactory.eu
https://web.facebook.com/ROTTEN.FACTORY.MINIATURES/





Witam wszystkim ogromnie serdecznie!


DwarfCrypt stara się współpracować, recenzować i cieszyć się z malowania wyjątkowych modeli, których, czy to rzeźba czy historyczna zgodność i pomysł na jej przedstawienie, zachwyca

Dlatego też przedstawiam Wam Rotten FactoryTo firma projektująca i produkująca wysokiej jakości miniatury dla graczy, kolekcjonerów i malarzy. 
Głównym celem Rotten Factory jest produkcja modeli z naciskiem na jakość i specyficzny klimat.
Dzięki uprzejmości Pawła, głównego pomysłodawcy i rzeźbiarza, przedstawiam pierwszy z modeli, który mam dużą przyjemność malować. 

Główne cechy modelu NROR:

  • Wykonany z doskonałej jakości żywicy,
  • Wysokość 32 mm,
  • Składa się dwóch części (korpus + ręka z mieczem),
  • Podstawka we własnym zakresie.



       Wszyscy, którzy regularnie odwiedzają DwarfCrypt, wiedzą, że nie byłbym sobą, gdybym nie wzbogacił wpisu historią. Pierwszym wrażeniem, które przyszło mi do głowy po otwarciu blistra z figurką to gladiator. Duży, niebezpieczny z postępującą mutacją, czy innym schorzeniem skóry.
Jako miłośnik historii przed oczami stanął mi Theokoles, jeden z przeciwników legendarnego Traka w serialu Spartakus. Krew i Piach.
       Serial co prawda jest historyczny, jednakże wiele wątków, pobocznych historii czy właśnie przeciwników ma znamiona fantastyki, dlatego dzisiejszy model pasuje tu jak ulał!
Zapraszam na spotkanie z Theokolesem, Cieniem Śmierci.

       Serialowy Theokoles to ogromny grecki gladiator albinos o bladej skórze i czerwonych oczach. Jego skóra jest pokryta bliznami, jak mówi Varro- został przecięty 1000 razy. Gladiator cierpi na światłowstręt, dzięki czemu Crixos w ostatnich minutach życia łatwo oślepił go odbitym światłem słonecznym. Theokoles walczy w małej zbroi i dzierży dwa miecze.

Grek przede wszystkim walczy o sławę na arenie, nawet za cenę złota i błyskotek.
Lubi droczyć się ze swoimi przeciwnikami. Rozbawia przy tym tłum, poprzez markowanie swoich umiejętności nieporadnością i leniwym poruszaniem się po arenie. 

Theokoles ma również dużą odporność na ból i jest w stanie wytrzymać ciężkie, a nawet śmiertelne dla innych rany i nadal walczyć. Mimo to, Theokoles posiada dobre serce, nie jest w stanie patrzeć na krzywdę u słabych i bezbronnych. Jego miłość do areny wynika z faktu, że nigdy nie został zaakceptowany w takim stopniu jak właśnie wśród wiwatów tłumu i jęków innych gladiatorów.

Ostatecznie ginie w epickiej walce przeciwko dwom gladiatorom ze szkoły Batiatusa- Kriksosowi i Spartakusowi.

raw state / stan surowy

 comparison of the scale with the Scibor’s dwarf and GW Poxwalkers / porównanie skali z krasnoludem Scibora i Poxwalkerem GW
Crixon & Spartacus

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes #1)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , , . Posted by

Good morning!The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.Tod…

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , . Posted by




Good morning!



The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.

Today, the first two models of Fianna’s unit, and what was this strangely-sounding non-Irish warrior group you will find from the article below.
Figures come from FOOTSORE MINIATURES from their line of miniatures from the early medieval period of Ireland. I hope you like it!.

To help with this entry, I asked an Irishman, history and miniatures lover. What was Fianna? I invite you to journey with Ronan Duggan into the world of history, interspersed with myths, to the mighty and brave Ireland!
       From the Dark Ages of tumultuous Irish History, before the Normans held dominion over much of the land, there existed on the Island of Ireland an order of warrior poets known as Ná Fianna, which roughly translates as “the wilderness/ wild ones”.


       Historically, a fian was made up of a small group of young nobles, both men and women, perhaps all members of the same clan, who had not yet inherited property, and therefore existed outside of normal society. Collectively, these small groups were known as the Fianna. A warrior of the Fianna was called a fhéinní, and a female member of the Fianna was known as a banfhéinní. The number of banfhéinní likely diminished greatly with the rise of the Christian Church in Ireland.  A Fianna leader would be recognised by the title Rifhéinní, which quite literally means King of the Fianna

The Rífhéinní were in turn beholden to the High Kings of Ireland who would call on the skills of the Fianna in times of war and conflict. In Irish myth the greatest Fianna leader of them all was Fionn mac Cumhaill, a courageous hunter-warrior credited with superhuman feats of combat and daring. It remains a mystery if there was a real man behind the myth. 

       There is some debate by historians about how many individuals constituted a fian; some say the ideal number was 9, as 3, and multiples of 3, were considered a sacred number in early Irish culture. According to some sources, there were 27 (3×9), but the number could swell dramatically into an army of seven battalions, each one three thousand strong when the situation demanded it, such as in times of war or invasion. 


In his 17th Century publication, the History of Ireland, Geoffrey Keating claims that in the winter, the Fianna were housed and provided for by the nobility, in return providing force of arms, but that during the summer months between the Irish seasons of Bealtaine and Samhain, they would live a nomadic life out in the wild, relying on hunting for food. In the Dark Ages of Irish history the land was covered in all manner of wild game and quarry, including wolves, wild boar and deer. The Fianna were expert hunters of these animals and likely wore their skins and adorned themselves with trophies.


       Each individual Fianna warrior was skilled in the arts of war, being highly proficient with spear, axe and sword (although it seems throwing and thrusting spears were likely their main armament for centuries). 

Also, in the early days of the Fianna, it is unlikely they wore any form of armour, preferring instead to be light and agile with light fabrics and animal skins. Joining the Fianna was not an easy task and Irish mythology speaks of very stringent entry requirements, which were not limited to martial skill. 

Firstly, they had to be well educated, with the ability to recite and compose poetry (hence the warrior poet epitaph).  In order to prove their physical capability, they were set many difficult tests of running, leaping and fighting. One example of a Fianna entry challenge involved the applicant young warrior being buried up to his or her knees with only a stick in hand for defence. Then he or she would be attacked by up to nine men wielding spears and if any wound was received the applicant would be denied entry to the ranks of the Fianna (likely because they were killed in the attempt). 

Another entry challenge involved braiding the applicant’s hair and then setting him or her loose in the forest; with only a head-start as long as the breadth of a tree trunk. He or she would be chased by a group of warriors, and if capture was avoided without so much as a braid of hair being unravelled, he or she would accepted. Such accounts may be partly myth, but certainly martial prowess would have been a central feature of these ancient warriors.  

According to ancient Irish myth, which was likely influenced by historical accounts, the Fianna lived by the following mantra, or code of honour: 


“Truth in our hearts, 

Strength in our arms,
Honesty in our speech.”

As the centuries passed and the Norsemen came and changed the face of Ireland, through conquest and integration, the nature and character of the Fianna changed and much was lost of the ancient traditions. It seems that the heyday of the Fianna was in the early Medieval period (5th to the 10th Centuries). That being said, the legendary Irish fighting force learned much from the Northern invaders and weapons and armour changed and the Fianna likely adapted to foreign battle techniques and learned to wield the large double handed Dane Axes that had proven so effective for the Vikings.


      It seems likely that some remnant of the great warrior poet movement survived to the days of the last High King of Ireland, Brian Boru, and participated in the great Battle of Clontarf (1014), which saw a mainly native Irish Army, led by Boru, defeat a combined Norse-Gael/ Leinster force. 


       155 years later, the Normans, striking from Wales and Britain, invaded and began the long occupation of Ireland by foreign forces. For the most part, native Irish forces were crushed or driven west by the newcomers. It is likely that some remnant of the Fianna survived this onslaught and pursued guerrilla style tactics to harass the new occupiers, but as an effective fighting force they became all but extinct in the face of the heavily armoured and advanced Norman knights and their system of castle building. Ireland would never be the same and the Fianna would pass into myth and legend.*

*thanks Ronan for a great part of Fianna history!

Dzień dobry!



Klimaty staro-irlandzkie zagoszczą chyba na stałe na DwarfCrypt. Główną tego przyczyną są piękne figurki, które mam przyjemność malować oraz niezwykłe historie, które czytam na temat Zielonej Wyspy w epoce wczesnego średniowiecza.

Dziś dwa pierwsze modele oddziału Fianna, a czym była ta dziwnie brzmiąca dla nie-Irlandczyków grupa wojowników dowiedziecie się z artykułu poniżej.
Figurki pochodzą od FOOTSORE MINIATURES z ich linii figurek z okresu wczesnośredniowiecznej Irlandii. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.


Do pomocy przy dzisiejszym wpisie poprosiłem człowieka o irlandzkim sercu, miłośnika historii i figurek bitewnych. Czym byli Fianna? Zapraszam na podróż z Ronanem Dugganem w świat historii, przeplatanej z mitami, do walecznej Irlandii !

       Od wczesnośredniowiecznej “ciemne wieki”, burzliwej historii Irlandii, zanim Normanowie opanowali większość ziem, istniała na zielonej wyspie specyficzna grupa poetów-wojowników znanych jako Ná Fianna, którą tłumaczy się jako “dzicz / dzicy”. 

       Historycznie, grupa ta składała się z młodych szlachciców, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, być może wszystkich członków jednego klanu, którzy jeszcze nie odziedziczyli własności i istnieli przez to poza normalnym społeczeństwem.
Te małe grupy były powszechnie znane jako Fianna. Wojownik Fianna nazywał się fhéinní, a żeński członek Fianna był znany jako banfhéinní. Liczba banfhéinní prawdopodobnie zmniejszyła się znacznie wraz z wejściem chrześcijaństwa w Irlandii. 
Przywódca Fianna otrzymywał tytuł rifhéinní, co dosłownie oznacza “Król Fianna”.
Rifhéinní byli z kolei pod opieką Wysokich Królów Irlandii, którzy w czasach wojny i konfliktu korzystali z umiejętności Fianna. 

W irlandzkiej mitologii, największym przywódcą Fianna byl Fionn mac Cumhaill, odważny wojownik-myśliwy, któremu przypisywano nadludzkie czyny i wielką odwagę. Pozostaje tajemnicą, czy za mitem kryje się prawdziwy człowiek.

       Niektórzy historycy debatują nad tym, ile osób składało się na Fianna; niektórzy twierdzą, że idealna liczba to 9, jako 3, a wielokrotności 3, były uważane za świętą liczbę we wczesnej kulturze irlandzkiej. Według niektórych źródeł było ich 27 (3 × 9), ale liczba ta mogła gwałtownie wzrosnąć do armii siedmiu batalionów, z których każdy składałby się z siły trzech tysiący, gdy wymagała tego sytuacja, na przykład w czasie wojny lub inwazji.

W swojej publikacji “History of Ireland” Geoffrey Keating twierdzi, że zimą Fianna byli kwaterowani i utrzymywani przez szlachtę, w zamian za dostarczanie broni, ale w miesiącach letnich między Bealtaine i Samhain prowadzili koczowniczy tryb życia i polowali na wolności.

       Każdy pojedynczy wojownik Fianna był wprawny w sztuce wojennej, posługiwał się biegle włócznią, toporem i mieczem (choć wydaje się, że rzucanie i pchnięcie włócznią było prawdopodobnie ich głównym uzbrojeniem przez stulecia). Również w pierwszym okresie istnienia  Fianny jest mało prawdopodobne, aby nosili jakąkolwiek zbroję, preferując zamiast tego lekkość i zwinność ruchów. 

Dołączenie do Fianna nie było łatwym zadaniem, a irlandzka mitologia mówi o bardzo surowych wymaganiach wstępnych, które nie ograniczały się tylko do umiejętności walki. 

Po pierwsze musieli być dobrze wykształceni, potrafili recytować i tworzyć poezję (stąd poeta- wojownik). Aby udowodnić swoją fizyczną zdolność, postawiono im wiele trudnych prób- biegania, skakania i walki. Jednym z przykładów próby wejścia do Fianna było zakopanie młodego wojownika-kandydata po kolana z kijem w ręku w celu obrony.
Następnie zostaje on zaatakowany przez dziewięciu mężczyzn dzierżących włócznie, i jeśli zostanie draśnięty, zostaje pozbawiony wstępu w szeregi grupy (prawdopodobnie dlatego też, że zostanie śmiertelnie zabity podczas próby 😉 ). 

Kolejne wyzwanie polegało na splataniu włosów kandydata, a następnie “rozluźnieniu ich” na  szerokość pnia drzewa do którego zostali przywiązani. Byli wówczas ścigany przez grupę wojowników i próbowali uniknięcia schwytania. Takie relacje mogły być częściowo mitem, ale na pewno walka była główną cechą tych starożytnych wojowników. 

Według starożytnej irlandzkiej legendy, na którą prawdopodobnie miały wpływ historyczne relacje, Fianna żyła według następującej mantry, czyli kodu honorowego:

“Prawda w naszych sercach,

Siła w naszych ramionach,
Szczerość w naszej mowie. “

       Wieki mijały, aż przybyli Normanowie i zmienili oblicze Irlandii. Zmieniła się natura i charakter Fianna, a wiele z ich starożytnych tradycji zostało utraconych i zapomnianych.
Wydaje się, że rozkwit Fianna można datować na wczesnym średniowieczu (od V do XI wieku). Mimo to legendarne irlandzkie siły bojowe wiele się nauczyły od północnych najeźdźców.
Broń i zbroja uległy zmianie, a i Fianna najprawdopodobniej nałożyła w końcu kolczugi i wzięła duże, dwuręczne duńskie topory, które okazały się wielce skuteczne na Wikingów. 


Całkiem możliwe, że niektórzy członkowie wielkiego poetyckiego ruchu wojowników przetrwali do czasów ostatniego Wielkiego Króla Irlandii, Briana Boru, i wzięli udział w Wielkiej Bitwie pod Clontarf (1014). Więcej o tej epickiej bitwie W TYM MIEJSCU.


       155 lat później Normanowie, uderzyli z Walii i Wielkiej Brytanii, najeżdżając i rozpoczynając długą okupację Irlandii. 

W przeważającej części, rodzime siły irlandzkie zostały zmiażdżone lub przepędzone na zachód przez nowo przybyłych. Prawdopodobnie część Fianna przetrwała tę napaść, ale jako skuteczna siła bojowa wymarły całkowicie w obliczu ciężkozbrojnych i zaawansowanych rycerzy normańskich i ich systemu budowania zamków. Irlandia nigdy nie będzie już taka sama, a Fianna przejdzie do mitu i legendy.

1. The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf  || 2. The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego

Brian Boru incoming / nadchodzi…


Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] How in the Game of Thrones eaten and… dies / Jak w Grze o Tron jadano i… umierano (HQ RESIN Commoner Feast Basing Kit 1 review)

Posted on November 22nd, 2017 under , , . Posted by




Hello everyone!

Today a rather unusual entry, composed of two parts, which in their assumption are to complement and create a coherent whole.
I will go and give voice to the star and co-creator of this entry, Joanna, I invite you to review the Commoner Feast Basing Kit 1 from the manufacturer HQ Resin.


HQ Resin kits are made with attention to the smallest details, with the highest quality resin. The review of the product like other interesting sets can be found under the link Hexy-Shop



Main Features:

  • Commoner Feast Basing Kit 1 set contains 5 resin models (1 big wooden table, 2 wooden benches, 2 round wooden stools) and 31 resin elements of food and tableware items (food, dishes, jugs, glasses, bowls, plates, candlesticks).
  • Dimensions:Table: height: 14mm, width: 30mm, length: 60mm,
    Bench: height: 10mm, width: 9mm, length: 44mm,
    Stool: diameter: 10mm, height: 10mm.
  • Ideal for use with 28mm-32mm scale models as basing kits or diorama elements.

Overall impression:

  • The reviewed set will surely enrich every diorama, element of bases or miniatures.
  • Large variety of elements.
  • Before painting it is very helpful to wash the kit in warm soapy water and to clean the parts from the cast remnants. I use modeling scissors and toothbrushes.
  • Be careful when working with components because the components are small, made of brittle resin and can easily break.


    Below I invite you to take a picture of the raw kit and painted parts. I decided to go back to the countryside, to my grandparents’ farm, where it was full of old benches and stools with a specific, worn-out, invoice.
    Interestingly, until recently in one of the “murder” pub in the capital I met similar equipment of the premises.

    ————————————————-
    And now, ladies and gentlemen, the second part of the post about Game of Thrones feast prepared by Joanna from one of my favorite literary blogs Zawsze Nadrabiam


           When we hear the word “feast”, the first thing we think of is the hot table, the joyful music, the dances, the alcohol … in brief: laughter and fun. Although this association is probably the most common and – perhaps – often coincident with the truth, it would be naive to assume that every feast must be so. I think that the image that appears in our imagination when we talk about the feast is largely due to the readings we read in childhood of fairy tales that ended with the salvation of the princess and the wedding, with the beautiful prince in the lead. Always at the end of the story we heard that “they all danced, honey and wine drunk.”

           It sounds as beautiful and unbelievably as the fairy tales. Definitely closer to our reality (in fact, the inhabitants of Europe from a few centuries ago) would be the vision of a feast described by George R. Martin in the third part of the Game of Thrones – Bloody Gods.
    Martin in his pillar shows the world of Ice and Fire as very … likely. 
    If the character takes action, he or she must take the possible consequences. Heroes are not immune to disease, can not be hurt and do not hit straight in the eye of a squirrel squirrel. They do not wear gems like a Christmas tree, often missing teeth or even limbs. With the exception of magical elements, this is a vision that is close to medieval Europe. 

           The author’s implication is also seen in the description of the wedding of Lord Frey for Edmure Tully and Roslin Frey.
    We watch in the perspective of Catelyn Stark, who, along with Robb and his vassals, fulfills his duty to the host, and who realizes the frailty of political action is not in the mood for play, so we see the feast from the perspective of the person standing side by side.
    In the banquet room there is also a place for dancing, a firebox with a crackling fire and a gallery for musicians. Smoked by the burning fire and torches the room seems very claustrophobic. 
    This impression becomes particularly strong thanks to the prevailing inner spirit and crowds, after all wedding guests sit on benches like a herring in a barrel. Not only the spirit and the heat, but also the smell and the omnipresent cacophony of sounds are what makes Catelyn spin.

           Feast in the Twins (one of the two, because the other for the lesser noblemen and soldiers were held at the same time in the adjacent castle) is not a showcase of the host’s life or the manifestation of richness of the family – on the contrary. It seems to be issued “at cost”. Dishes such as cereals, diluted poached soup or turnips are not exactly what the king is serving. Musicians like Catelyn Stark are playing as if the giant was on their toes, and in combination with the drunken singing and the guests trying to overwhelm the noise created an unbearable parody of music. What is worth noting is Martin’s attention to detail.
            Young married couple eat one plate and drink from one cup – the author remembers the importance of minor traditions in everyday life and celebrations. Swords are hanging on the walls away from their owners announcing that the time to play is sacred and the fight should be held with the sword. This attitude is particularly conducive to drinking lithium alcohol, which captures the dance and fun.
           
           Not only do they danced, they also danced drunkenly, boasted of juggling their daggers, and telling lewd jokes, as well as bringing the “young” to the deck. Then the musicians start to play the famous “Castamere Rain”, and Catelyn realizes that she did not eat too much for her last meal …







    Witam wszystkich serdecznie!

    Dziś dość niezwykły wpis, złożony z dwóch części, które w swoim założeniu mają się dopełniać i tworzyć spójną całość.
    Nim przejdę i oddam głos gwieździe i współtwórczyni tego wpisu, Joannie z Zawsze Nadrabiamzapraszam do recenzji zestawu Commoner Feast Basing Kit 1 od producenta HQ Resin.

    Zestawy HQ Resin cechuje wykonanie z dbałością o najmniejszy szczegół, z najwyższej jakości żywicy. Recenzowany produkt podobnie jak inne ciekawe zestawy znajdziecie pod linkiem Hexy-Shop.


    Główne cechy produktu:

    • Commoner Feast Basing Kit 1 składa się z: 5 modeli żywicznych (1 duży drewniany stół, 2 drewniane ławki, 2 okrągłe drewniane taborety) oraz 31 elementów żywicznych z elementami żywności i zastawy stołowej (jedzenie, naczynia, dzbanki, szklanki, miski, talerze, świeczniki).
    • Wymiary:
      Stół: wysokość: 14 mm, szerokość: 30 mm, długość: 60 mm,
      Ławka: wysokość: 10 mm, szerokość: 9 mm, długość: 44 mm,
      Stołek: średnica: 10 mm, wysokość: 10 mm.
    • Idealny do modeli w skali 28 mm-32 mm.


    Ogólne wrażenie:

    • Recenzowany zestaw z pewnością urozmaici i wzbogaci każdą dioramę, element terenu czy figurkę.
    • Duża różnorodność elementów.
    • Przed malowaniem bardzo pomocne będzie umycie zestawu w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyszczenie elementów z pozostałości po odlewie. Ja używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów. 
    • Bądźcie ostrożni przy pracy z elementami zestawu, ponieważ elementy są małe, wykonane z kruchej żywicy i mogą łatwo ulec złamaniu.

    Poniżej zapraszam do zdjęć surowego zestawu oraz pomalowanych jego części. Postanowiłem wrócić myślami na wieś, do gospodarstwa moich dziadków, w którym to pełno było starych ław i stołków o specyficznej, wytartej od lat użytkowania, fakturze.
    Co ciekawe jeszcze do niedawna w jednej z mordowni w stolicy spotykałem podobne wyposażenie lokalu.


    ———————————————

    A teraz, Panie i Panowie, druga część wpisu na temat ucztowania w popularnej Grze o Tron przygotowany przez Joannę z jednego z moich ulubionych blogów literackich Zawsze Nadrabiam

           Słysząc słowo „uczta” pierwszym skojarzeniem jakie nasuwa nam się na myśl jest zastawiony gorącymi potrawami stół, radosna muzyka, tańce, alkohol… w skrócie: śmiech i zabawa. Choć to skojarzenie jest zapewne najczęstsze i – być może – często zbieżne z prawdą, to naiwnością byłoby zakładać, że każda uczta musi taka być. Myślę, że obraz jaki pojawia się w naszej wyobraźni kiedy mówimy o biesiadzie jest w dużej części zasługą czytanych nam w dzieciństwie bajek, które kończyły się ocaleniem księżniczki i ślubem, z pięknym księciem w roli głównej. Zawsze na końcu historii słyszeliśmy, że „wszyscy tańczyli, miód i wino pili”.  

           Brzmi równie pięknie i niewiarygodnie jak same bajki. Zdecydowanie bliższą naszej rzeczywistości (a właściwie mieszkańców Europy sprzed kilku stuleci) okazałaby się wizja uczty opisanej przez George’a R. R. Martina w trzeciej części Gry o Tron – mowa tu oczywiście o tzw. Krwawych Godach. 

    Martin w swojej sadze pokazuje świat Lodu i Ognia jako bardzo… prawdopodobny. Jeśli postać podejmuje działanie to musi liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami. Bohaterowie  nie są odporni na choroby, niemożliwi do zranienia i nie trafiają prosto w oko upolowanej z kilometra wiewiórki. Nie chodzą przystrojeni w klejnoty jak choinka na Gwiazdkę, często brakuje im zębów, a nawet kończyn. Za wyjątkiem elementów magicznych jest to wizja bliska średniowiecznej Europie. Ta konsekwencja autora widoczna jest też w opisie wesela wyprawionego przez lorda Freya dla Edmure’a Tully’ego i Roslin Frey. 
    Ucztę oglądamy w perspektywy Catelyn Stark, która wraz z Robbem i jego wasalami spełnia swój obowiązek wobec gospodarza, i która zdając sobie sprawę z kruchości politycznych zagrań nie jest w nastroju do zabaw, dzięki czemu widzimy ucztę z perspektywy osoby stojącej niejako z boku. 
    W komnacie biesiadnej oprócz zastawionych potrawami stołów znajduje się też miejsce do tańca, rozpalone palenisko z trzaskającym ogniem, a także galeria dla muzyków. Zadymione przez płonący w kominku ogień i pochodnie pomieszczenie wydaje się mocno klaustrofobiczne. To wrażenie staje się szczególnie silne dzięki panującym wewnątrz duchocie i tłoku, wszak goście weselni siedzą na ławach jak śledzie w beczce. Nie tylko duchota i gorąc, ale też zapach i wszechobecna kakofonia dźwięków są tym, co sprawia, że Catelyn kręci się w głowie. 

           Uczta w Bliźniakach (jedna z dwóch, gdyż druga dla pomniejszej szlachty i żołnierzy odbywała się w tym samym czasie w sąsiednim zamku) nie jest wystawnym pokazem obycia gospodarza czy manifestacją bogactwa rodu – wręcz przeciwnie. Wydaje się być wydawana „po kosztach”. Potrawy takie jak móżdżki, rozwodniona zupa z porów czy tłuczona rzepa z pewnością nie są tym, co podaje się goszcząc króla. Muzycy w odczuciu Catelyn Stark grają tak, jakby gigant im na ucho nadepnął, co w połączeniu z pijackimi śpiewami i gośćmi starającymi się przekrzyczeć hałas tworzyło nieznośną wręcz parodię muzyki. To na co warto zwrócić uwagę to dbałość Martina o szczegóły.
            Młodzi małżonkowie jedzą z jednego talerza i piją z jednego kielicha – autor pamięta o wadze drobnych tradycji w codziennym życiu i uroczystościach. Miecze wiszą na ścianach z dala od ich właścicieli obwieszczając, że czas na zabawę jest czasem świętym i walkę należy odwiesić razem z orężem. Takiemu nastawieniu szczególnie sprzyja lejący się litrami alkohol, który porywa do tańca i zabawy. 
          
           Goście nie tylko tańczą, urządzają też pijackie zawody, chwalą się zręcznością żonglując sztyletami i opowiadając sprośne dowcipy, a także odprowadzają „młodych” na pokładziny. Wtedy właśnie muzycy zaczynają grać słynne „Deszcze Castamere”, a Catelyn uświadamia sobie, że nie zjadła zbyt wiele jak na swój ostatni posiłek…

    Joanna’s recommendation / Joanna poleca:

    Quoting or copying the following text and photos remember the authors 🙂
     Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorach 🙂

    [ENG/PL] How in the Game of Thrones eaten and… dies / Jak w Grze o Tron jadano i… umierano (HQ RESIN Commoner Feast Basing Kit 1 review)

    Posted on November 22nd, 2017 under , , . Posted by




    Hello everyone!

    Today a rather unusual entry, composed of two parts, which in their assumption are to complement and create a coherent whole.
    I will go and give voice to the star and co-creator of this entry, Joanna, I invite you to review the Commoner Feast Basing Kit 1 from the manufacturer HQ Resin.


    HQ Resin kits are made with attention to the smallest details, with the highest quality resin. The review of the product like other interesting sets can be found under the link Hexy-Shop



    Main Features:

    • Commoner Feast Basing Kit 1 set contains 5 resin models (1 big wooden table, 2 wooden benches, 2 round wooden stools) and 31 resin elements of food and tableware items (food, dishes, jugs, glasses, bowls, plates, candlesticks).
    • Dimensions:Table: height: 14mm, width: 30mm, length: 60mm,
      Bench: height: 10mm, width: 9mm, length: 44mm,
      Stool: diameter: 10mm, height: 10mm.
    • Ideal for use with 28mm-32mm scale models as basing kits or diorama elements.

    Overall impression:

    • The reviewed set will surely enrich every diorama, element of bases or miniatures.
    • Large variety of elements.
    • Before painting it is very helpful to wash the kit in warm soapy water and to clean the parts from the cast remnants. I use modeling scissors and toothbrushes.
    • Be careful when working with components because the components are small, made of brittle resin and can easily break.


      Below I invite you to take a picture of the raw kit and painted parts. I decided to go back to the countryside, to my grandparents’ farm, where it was full of old benches and stools with a specific, worn-out, invoice.
      Interestingly, until recently in one of the “murder” pub in the capital I met similar equipment of the premises.

      ————————————————-
      And now, ladies and gentlemen, the second part of the post about Game of Thrones feast prepared by Joanna from one of my favorite literary blogs Zawsze Nadrabiam


             When we hear the word “feast”, the first thing we think of is the hot table, the joyful music, the dances, the alcohol … in brief: laughter and fun. Although this association is probably the most common and – perhaps – often coincident with the truth, it would be naive to assume that every feast must be so. I think that the image that appears in our imagination when we talk about the feast is largely due to the readings we read in childhood of fairy tales that ended with the salvation of the princess and the wedding, with the beautiful prince in the lead. Always at the end of the story we heard that “they all danced, honey and wine drunk.”

             It sounds as beautiful and unbelievably as the fairy tales. Definitely closer to our reality (in fact, the inhabitants of Europe from a few centuries ago) would be the vision of a feast described by George R. Martin in the third part of the Game of Thrones – Bloody Gods.
      Martin in his pillar shows the world of Ice and Fire as very … likely. 
      If the character takes action, he or she must take the possible consequences. Heroes are not immune to disease, can not be hurt and do not hit straight in the eye of a squirrel squirrel. They do not wear gems like a Christmas tree, often missing teeth or even limbs. With the exception of magical elements, this is a vision that is close to medieval Europe. 

             The author’s implication is also seen in the description of the wedding of Lord Frey for Edmure Tully and Roslin Frey.
      We watch in the perspective of Catelyn Stark, who, along with Robb and his vassals, fulfills his duty to the host, and who realizes the frailty of political action is not in the mood for play, so we see the feast from the perspective of the person standing side by side.
      In the banquet room there is also a place for dancing, a firebox with a crackling fire and a gallery for musicians. Smoked by the burning fire and torches the room seems very claustrophobic. 
      This impression becomes particularly strong thanks to the prevailing inner spirit and crowds, after all wedding guests sit on benches like a herring in a barrel. Not only the spirit and the heat, but also the smell and the omnipresent cacophony of sounds are what makes Catelyn spin.

             Feast in the Twins (one of the two, because the other for the lesser noblemen and soldiers were held at the same time in the adjacent castle) is not a showcase of the host’s life or the manifestation of richness of the family – on the contrary. It seems to be issued “at cost”. Dishes such as cereals, diluted poached soup or turnips are not exactly what the king is serving. Musicians like Catelyn Stark are playing as if the giant was on their toes, and in combination with the drunken singing and the guests trying to overwhelm the noise created an unbearable parody of music. What is worth noting is Martin’s attention to detail.
              Young married couple eat one plate and drink from one cup – the author remembers the importance of minor traditions in everyday life and celebrations. Swords are hanging on the walls away from their owners announcing that the time to play is sacred and the fight should be held with the sword. This attitude is particularly conducive to drinking lithium alcohol, which captures the dance and fun.
             
             Not only do they danced, they also danced drunkenly, boasted of juggling their daggers, and telling lewd jokes, as well as bringing the “young” to the deck. Then the musicians start to play the famous “Castamere Rain”, and Catelyn realizes that she did not eat too much for her last meal …







      Witam wszystkich serdecznie!

      Dziś dość niezwykły wpis, złożony z dwóch części, które w swoim założeniu mają się dopełniać i tworzyć spójną całość.
      Nim przejdę i oddam głos gwieździe i współtwórczyni tego wpisu, Joannie z Zawsze Nadrabiamzapraszam do recenzji zestawu Commoner Feast Basing Kit 1 od producenta HQ Resin.

      Zestawy HQ Resin cechuje wykonanie z dbałością o najmniejszy szczegół, z najwyższej jakości żywicy. Recenzowany produkt podobnie jak inne ciekawe zestawy znajdziecie pod linkiem Hexy-Shop.


      Główne cechy produktu:

      • Commoner Feast Basing Kit 1 składa się z: 5 modeli żywicznych (1 duży drewniany stół, 2 drewniane ławki, 2 okrągłe drewniane taborety) oraz 31 elementów żywicznych z elementami żywności i zastawy stołowej (jedzenie, naczynia, dzbanki, szklanki, miski, talerze, świeczniki).
      • Wymiary:
        Stół: wysokość: 14 mm, szerokość: 30 mm, długość: 60 mm,
        Ławka: wysokość: 10 mm, szerokość: 9 mm, długość: 44 mm,
        Stołek: średnica: 10 mm, wysokość: 10 mm.
      • Idealny do modeli w skali 28 mm-32 mm.


      Ogólne wrażenie:

      • Recenzowany zestaw z pewnością urozmaici i wzbogaci każdą dioramę, element terenu czy figurkę.
      • Duża różnorodność elementów.
      • Przed malowaniem bardzo pomocne będzie umycie zestawu w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyszczenie elementów z pozostałości po odlewie. Ja używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów. 
      • Bądźcie ostrożni przy pracy z elementami zestawu, ponieważ elementy są małe, wykonane z kruchej żywicy i mogą łatwo ulec złamaniu.

      Poniżej zapraszam do zdjęć surowego zestawu oraz pomalowanych jego części. Postanowiłem wrócić myślami na wieś, do gospodarstwa moich dziadków, w którym to pełno było starych ław i stołków o specyficznej, wytartej od lat użytkowania, fakturze.
      Co ciekawe jeszcze do niedawna w jednej z mordowni w stolicy spotykałem podobne wyposażenie lokalu.


      ———————————————

      A teraz, Panie i Panowie, druga część wpisu na temat ucztowania w popularnej Grze o Tron przygotowany przez Joannę z jednego z moich ulubionych blogów literackich Zawsze Nadrabiam


             Słysząc słowo „uczta” pierwszym skojarzeniem jakie nasuwa nam się na myśl jest zastawiony gorącymi potrawami stół, radosna muzyka, tańce, alkohol… w skrócie: śmiech i zabawa. Choć to skojarzenie jest zapewne najczęstsze i – być może – często zbieżne z prawdą, to naiwnością byłoby zakładać, że każda uczta musi taka być. Myślę, że obraz jaki pojawia się w naszej wyobraźni kiedy mówimy o biesiadzie jest w dużej części zasługą czytanych nam w dzieciństwie bajek, które kończyły się ocaleniem księżniczki i ślubem, z pięknym księciem w roli głównej. Zawsze na końcu historii słyszeliśmy, że „wszyscy tańczyli, miód i wino pili”.  

             Brzmi równie pięknie i niewiarygodnie jak same bajki. Zdecydowanie bliższą naszej rzeczywistości (a właściwie mieszkańców Europy sprzed kilku stuleci) okazałaby się wizja uczty opisanej przez George’a R. R. Martina w trzeciej części Gry o Tron – mowa tu oczywiście o tzw. Krwawych Godach. 

      Martin w swojej sadze pokazuje świat Lodu i Ognia jako bardzo… prawdopodobny. Jeśli postać podejmuje działanie to musi liczyć się z ewentualnymi konsekwencjami. Bohaterowie  nie są odporni na choroby, niemożliwi do zranienia i nie trafiają prosto w oko upolowanej z kilometra wiewiórki. Nie chodzą przystrojeni w klejnoty jak choinka na Gwiazdkę, często brakuje im zębów, a nawet kończyn. Za wyjątkiem elementów magicznych jest to wizja bliska średniowiecznej Europie. Ta konsekwencja autora widoczna jest też w opisie wesela wyprawionego przez lorda Freya dla Edmure’a Tully’ego i Roslin Frey. 
      Ucztę oglądamy w perspektywy Catelyn Stark, która wraz z Robbem i jego wasalami spełnia swój obowiązek wobec gospodarza, i która zdając sobie sprawę z kruchości politycznych zagrań nie jest w nastroju do zabaw, dzięki czemu widzimy ucztę z perspektywy osoby stojącej niejako z boku. 
      W komnacie biesiadnej oprócz zastawionych potrawami stołów znajduje się też miejsce do tańca, rozpalone palenisko z trzaskającym ogniem, a także galeria dla muzyków. Zadymione przez płonący w kominku ogień i pochodnie pomieszczenie wydaje się mocno klaustrofobiczne. To wrażenie staje się szczególnie silne dzięki panującym wewnątrz duchocie i tłoku, wszak goście weselni siedzą na ławach jak śledzie w beczce. Nie tylko duchota i gorąc, ale też zapach i wszechobecna kakofonia dźwięków są tym, co sprawia, że Catelyn kręci się w głowie. 

             Uczta w Bliźniakach (jedna z dwóch, gdyż druga dla pomniejszej szlachty i żołnierzy odbywała się w tym samym czasie w sąsiednim zamku) nie jest wystawnym pokazem obycia gospodarza czy manifestacją bogactwa rodu – wręcz przeciwnie. Wydaje się być wydawana „po kosztach”. Potrawy takie jak móżdżki, rozwodniona zupa z porów czy tłuczona rzepa z pewnością nie są tym, co podaje się goszcząc króla. Muzycy w odczuciu Catelyn Stark grają tak, jakby gigant im na ucho nadepnął, co w połączeniu z pijackimi śpiewami i gośćmi starającymi się przekrzyczeć hałas tworzyło nieznośną wręcz parodię muzyki. To na co warto zwrócić uwagę to dbałość Martina o szczegóły.
              Młodzi małżonkowie jedzą z jednego talerza i piją z jednego kielicha – autor pamięta o wadze drobnych tradycji w codziennym życiu i uroczystościach. Miecze wiszą na ścianach z dala od ich właścicieli obwieszczając, że czas na zabawę jest czasem świętym i walkę należy odwiesić razem z orężem. Takiemu nastawieniu szczególnie sprzyja lejący się litrami alkohol, który porywa do tańca i zabawy. 
            
             Goście nie tylko tańczą, urządzają też pijackie zawody, chwalą się zręcznością żonglując sztyletami i opowiadając sprośne dowcipy, a także odprowadzają „młodych” na pokładziny. Wtedy właśnie muzycy zaczynają grać słynne „Deszcze Castamere”, a Catelyn uświadamia sobie, że nie zjadła zbyt wiele jak na swój ostatni posiłek…

      Joanna’s recommendation / Joanna poleca:

      Quoting or copying the following text and photos remember the authors 🙂
       Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorach 🙂