Posts Tagged ‘Games Workshop’

Batch painting Termagants, we’re gonna need a bigger boat!

Posted on April 27th, 2015 under , , , , , , , , , , , , , . Posted by

I was trying to batch the Termagants in a lot of 30 but as I quickly found out, it was massively sapping my enthusiasm to plod on a single colour for 4 hours at a time.. My initial goal to paint all 30 core ‘gants first was an absolute pipe dream, to p…

Dark Angels – Asmodai – To Done!

Posted on April 22nd, 2015 under , , , , . Posted by

Evidence that I have indeed been active, despite illness and lack of updates. In actuality this model doesn’t look like it’s had a lot done to it, I’m not sure the pictures capture some of the blending on the cloak and the problem with it being mainly …

Epic 30K – ponownie Niosący Słowo | Epic 30K – Word Bearers again

Posted on April 21st, 2015 under , , , , , . Posted by

Mormeg ostatnio miał małą przerwę w malowaniu, zdołał jednak skończyć kilka kolejnych podstawek piechoty Word Bearerów. W założeniach mają być to sojusznicy jego Pożeraczy Światów. Miniaturki pochodzą z zakupów aukcyjnych, były zmywane z farby, co jest – ponoć, według mojego brata, gdzieniegdzie widoczne. Zgodnie z jego słowami, najwięcej kłopotów sprawiał symbol legionu, znacznie bardziej skomplikowany niż oznaka XII Legionu. Jeszcze kilka podstawek, transportery, i kompania Niosących Słowo dołączy do swoich braci w herezji.
Mormeg has had a little painting break lately, but finally he was able to paint few more stands of epic infantry of Word Bearers legion. These heretics will ally with his main force of World Eaters. Miniatures were bought on known auction site and they were paint stripped, which is, according to my bro’s word, “visible here and there”. According to him, symbol of the Word Bearers was rather difficult to paint in this scale – icon of XII Legion is much simpler. Well, few more stands, some transports, and company of Word Bearers marines will join theirs heretical brothers.


Milestone! The red on the Hive Fleet is completed.

Posted on April 21st, 2015 under , , , , , , , , , , , , , , , , . Posted by

My goodness, it feels good to not see any more grey miniatures! One component that I really don’t enjoy about the hobby is just building massed kits when you get started on a project.. clipping parts from the sprue and trying to clean and assemble ever…

Mucolid Spore Conversion.

Posted on April 20th, 2015 under , , , , , , , . Posted by

I had the little bobble head of the Mucolid staring at me as I clipped the Tyrannocyte bits and pieces from the sprue, I wanted to build one (15pts for a troop, so sweet! Gimme more MC’s) but I wasn’t going to go to the effort that some others have of …

We’re just gonna have to call this.. Hive Fleet ‘What the hell did I do?!’

Posted on April 17th, 2015 under , , , , , , , , . Posted by

Well, that didn’t exactly go to plan! I went and repainted all the carapace with whatever Deneb stone is called these days then flashed over the top of it with a few coats of this snazzy orange. I was pretty happy with that result, but then trying to c…

Epic 30K: odsłona 23: piechota Imperial Fists | Epic 30K: part 23: Imperial Fists infantry

Posted on April 15th, 2015 under , , , , . Posted by

Kilka kolejnych podstawek zwykłej piechoty Legionu Imperialnych Pięści. Pomalowałem ich, na razie, tyle, by starczyło, wraz z wcześniej malowanymi, do pomalowanych transporterów, docelowo będzie ich, oczywiście, sporo więcej. Zmieniłem jednak nieco sposób malowania, wydaje mi się, że na lepszy. Zdecydowałem się wprowadzić więcej koloru czarnego – najbardziej widoczny jest on obecnie na plecakach, które są nim pomalowane w całości. Dodałem też metaliczny kolor broni i dysz na plecakach. Wszystko to, wraz z mocniej zaakcentowanymi rozjaśnieniami, ożywia trochę te monotonne miniaturki. Porównanie wcześniej malowanych marines z obecnymi widać na dwóch fotkach. Docelowo domaluję te elementy na wcześniejszych podstawkach, na szczęście nie będzie z tym wiele roboty.
A w ramach bonusu dla samego siebie, zdjęcie dotychczas pomalowanych rhino wraz z ich desantem.


Further stands of ordinary legion infantry. I painted twice the number of infantry stands, as I can field painted carriers. My “finished” army will be bigger, of course.
Painting was slightly changed too, for a better I think. I decided to use more black – it is clearly visible on backpacks, which are fully black now. Second change, was adding gunmetal for bolters and exhaust pipes on backpacks. Final step was brigther, more visible highlights on black parts. I think miniatures look better now. You can see previous and current painting on some photos. In a next few days I will add black areas to all previously painted infantry stands, fortunately it is not that time-consuming.


And, as a bonus for myself, photo of all currently painted rhinos and tactical marines.


Lines and lines and lines and lines… what do they mean?

Posted on April 14th, 2015 under , , , , , . Posted by

So pretty much everything I have was second hand save for the Flyrant, 8 of the Stealers and the Tervigon. I bought a bit of the second hand stuff from a local dude, Chris, and my friend Wozz gave me a bunch of other stuff as well, all in it’s just ove…

Hive Fleet Harvest you say?!

Posted on April 13th, 2015 under , , , , , , , , . Posted by

Yes, HF Harvest.Yeha! Once more into the hobby breach we go. I painted this guy last week in a slightly modified HF Behemoth Scheme as my first miniature in maybe 4 years:Read more to read more:…I was going to be content with just punching out an arm…

Origins of the Redscorps.

Posted on April 13th, 2015 under , , , , , , , , , , , . Posted by

Hi! You might remember me, I’m Redscorps. I quit the hobby after a bit of drama in the real world, sold up the Red Scorpions army you see below and didn’t think much of it at all between 2011 and now. I’ve been quite restless, I went and worked in…

Wayland Games: New Dark Science Fcition Hard-Plastic Terrain and Walkers Released

Posted on April 12th, 2015 under , , , , , . Posted by

Wayland Games: This week we have the Onager Dunecrawler joining the Adeptus Machanicus’ ranks and two new pieces of terrain, the Plasma Obliterator and Promethium Relay Pipes. Grab yours now here at a more than useful discount.Welcome to Wargame News a…

Oddział szturmowy Imperialnych Pięści | Imperial Fists assault squad

Posted on April 9th, 2015 under , , , , . Posted by

Skromniutko – tylko jedna podstawka szturmowców Imperialnych Pięści. To dlatego, że to raczej eksperyment, a nie wersja docelowa. Od dość dawna zastanawiałem się, jak pokazać szturmowców w sposób bardziej dynamiczny, niż na zwykłych podstawkach. Pomysły mam dwa, ten jest pierwszy i – chyba – łatwiejszy w realizacji. Domaluję jeszcze jedną podstawkę tego rodzaju, a potem zajmę się dwoma podstawkami opartymi o inną ideę…
Teoretycznie pomysł stojący za pokazaniem tych szturmowców jest prosty – odpowiednio przycięte, wygięte i pomalowane wyciory do fajek, usztywnione nieco klejem… W praktyce nie wygląda to jednak, chyba, zbyt realistycznie. Jedna z miniaturek, ta odmienna stylistycznie (będąca, de facto, zwykłym marine bez jetpacka), zamiast wyciora ma płomień i dym zrobiony z kawałeczków gąbki. Wygląda jeszcze gorzej…

Z rzeczy, które mi się podobają – okazało się, że drobniutkie konwersje w tej skali nie są takie straszne. Nic wielkiego, ot zmiana pozycji stóp czy drobne zmiany nóg. Daje to jednak nadzieję, na zrobienie podstawek z figurkami przynajmniej odrobinę różnymi.
I jeszcze słowo odnośnie malowania – pozwoliłem sobie zaadoptować malowanie szturmowców Legionu Imperialnych Pięści, jakie przedstawiono w III tomie cykly Horus Heresy, Extermination. Część oddziału, na którego barwach oparłem malowanie, (144 kompania weteranów, specjalizująca się w działaniach kontrszturmowych w obronie fortec), stacjonowała na pokładzie Oath of Stone, brała udział w ataku na krążownik Iron Warriors o nazwie Atropos. Jednostka Pięści została w nim zniszczona, o Atropos brak danych, szturmowcy Pięści pozostali na wieczność w próżni…

Really small update, just one stand of Assault Marines from Imperial Fists Legion. One stand only, as it is more an experiment, then finished version of this unit. For a long time I was thinking about depicting assault squads in a more dynamic way then standard bases allow. I have two ideas, one of them is visible here – this is the one easier to make. I will probably paint one more stand using this method, and then I will try to model and paint two stands using my second idea…

Theoretically, the idea is really simple – cut, bent and stiffened pipe cleaners, painted in such a way, as to suggest flames and smoke. In practice, it is not that easy, as it tends to look unrealistic. Additionally, one of the figures, the ordinary marine, was built with small pieces of foam instead of pipe cleaners. He looks even worse I think…

But there are things I rather like. As it turned out, it is possible to make small alterations even in this scale. Nothing major really, slightly different positioning of feet or legs. But I’m pretty sure that more ambitious conversions are possible too, so bases of differently looking miniatures are not out of question.

And few words about this painting scheme. I used paint scheme of Assault Marines from Imperial Fists Legion, as described in III book of Horus Heresy series, Extermination. Part of the unit in question (144 veteran assault company, specialising in counterassault tactic) was boarded on Oath of Stone ship. It took part in a void assault on Iron Warriors Atropos Grand Cruiser. Unfortunately, just minutes after launching marines, Oath of Stone was destroyed and Fists Assault Marines were left for eternity in the void. Atropos cruiser’s fate is unknown…


Dark Angels progress, honest!

Posted on April 9th, 2015 under , , . Posted by

Ben has been on my case about the Dark Angels, so I’ve challenged myself to complete the foot troops from Dark Vengeance this month. Completing the Tac squad may be a bit beyond my capabilities, I’ll get somewhere with them, just maybe not finished. Bu…

Citadel Painting Reference Scrapbook

Posted on April 9th, 2015 under , , , , , , , , . Posted by

Hi all!Today I thought I would show you a little side project I have been pottering away with for a while.As I haven’t painted very much in the past, I want to learn different skills and styles to try and do justice to the Batman sculpts.My main set of…

15mm Space Orcs: More and more…

Posted on April 4th, 2015 under , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Posted by

Well, I’ll start by wishing all those reading, a happy easter, hope you enjoy your choccy eggs! I thought I would start todays blog updates with some extra shots of my 15mm space orc army. If you saw the last post, that just detailed what I had finished thus far. This time, I want to […]

Moar of PeteB’s Eldar

Posted on April 1st, 2015 under , , . Posted by

PeteB sent through a few moar pics of one of his Wraithknights since it’s progressed while I was probably making a cup of tea. As I have a battle report to write for Friday on a thrilling Maelstrom game I had with Otty last night I’ll just leave you wi…

And Now for Something Completely Different 24

Posted on March 31st, 2015 under , , , , , , . Posted by

The last of the figures painted for this year’s Analogue Hobbies Painting Challenge, an Uruk Hai leader from Games Workshop’s Lord of the Rings range. This is a metal figure that has now been replaced with its new resiny counter part in “Fine Cast.” No…

Z półki Mormega: "The Rise of the Horned Rat"

Posted on March 30th, 2015 under , , , , . Posted by

Czas na recenzję kolejnej powieści z serii “The End Times” – “The Rise of the Horned Rat”. Autorem jest Guy Haley, książka ukazała się jako fabularyzowany odpowiednik podręcznika Warhammera “Thanquol”. Haley jest relatywnie nowym autorem ze stajni Black Library, ma na koncie kilka powieści i dłuższych opowiadań osadzonych w uniwersum Warhammera 40K, a także kilkanaście opowiadań i powieści osadzonych w świecie fantasy. Jego najbardziej chyba znaną książką z tego uniwersum jest “Skarsnik” – ja jednak jeszcze jej nie czytałem, a samego autora kojarzę bardziej z twórczości “czterdziestkowej”. Mimo raczej krótkiego stażu w wydawnictwie BL, Guy Haley od dawna zajmował się światami Games Workshop, był nawet redaktorem “White Dwarfa”. Mówiąc krótko – gość zna się na rzeczy i  wie o czym pisze.
“The Rise of the Horned Rat”, podobnie jak opisywane wcześniej powieści, których akcja toczy się zgodnie z fabułą podręczników z serii “The End Times” (“The Return of Nagash”, “The Fall of Altdorf”, “The Curse of Khaine”, “Deathblade”), opowiada o wydarzeniach opisanych w szerszym kontekście na stronach innych książek. Fabuła powieści nie jest jednak prostą kalką wydarzeń, to raczej rozwinięcie niektórych wątków, uzupełnienie ich, snucie opowieści na ich kanwie. Niektóre rzeczy opisane są znacznie dokładniej, pojawiają się nowi bohaterowie, opisane są – przynajmniej częściowo – motywy i działania pomniejszych postaci. Działa to też na odwrót – akcja “Powrotu Rogatego Szczura” w praktyce całkowicie pomija wątek walk skavenów z jaszczuroludźmi w Lustrii, starań rozmaitych frakcji skaveńskich, ich wysiłków zmierzających do rozbicia czy przyciągnięcia Morrslieba. I dobrze – uprzedzając nieco cykl recenzji napiszę, że opis tych wydarzeń, stanowiący niemal połowę podręcznika “Thanquol”, był dla mnie wtórny i mało ciekawy. Zamiast tego fabuła książki Haley’a koncentruje się na wydarzeniach, które niemal w całości toczą się w okolicach i pod górami Karak Osiem Szczytów.
Dawne krasnoludzkie miasto-forteca, siedziba króla Belagara, prawowitego króla miasta, potomka jego dawnych władców, jest areną zmagań trzech, a nawet czterech stron – nielicznych krasnoludów, nieprzeliczonych skavenów, goblinów pod wodzą Skarsnika oraz ogrów, gotowych nająć się temu, kto zapłaci najwyższą cenę… Wszyscy oni, może za wyjątkiem ogrów, chcą zająć fortecę raz i na zawsze wyłącznie dla siebie. I o tym właśnie mówi “Powrót Rogatego Szczura”. Nietrudno się domyślić, że nie jest to książka radosna, opowiadająca o odrodzeniu krasnoludów. Wprost przeciwnie. Krasnoludy umierają. Upadają, jedna po drugiej, ich wspaniałe twierdze. Prastare komnaty, będące świadkami tysięcy lat chwalebnych wydarzeń, pustoszeją, giną w rozbłysku wybuchów dział i piekielnych maszyn szczuroludzi, zapadają się w nicość i proch, wraz ze swoimi twórcami.
Trudno jest wskazać głównego bohatera powieści. Większość akcji toczy się wokół Belagara, a potem Thorgrima, jednak tak naprawdę mocą sprawczą wszystkich wydarzeń jest Queek Headtaker. Największy spośród wojowników szczuroludzi, najznamienitszy wódz skaveński, okryty chwałą zwycięzcy i pogromcy krasnoludów otrzymuje zadanie ostatecznego pozbycia się garstki długobrodych, uparcie broniących swego królestwa dawno przebrzmiałej chwały. Queek do wykonania zadania otrzymuje gigantyczne środki – nieprzeliczone hordy niewolników i wojowników, maszyny bojowe, wsparcie licznych klanów. Na drodze do zwycięstwa są tylko dwie przeszkody. Pierwsza to, rzecz jasna, krasnoludy, uparcie trzymające się resztek swego dziedzictwa. Drugą są gobliny, dowodzone przez Skarsnika, który ma własne, wielkie plany – a brak w nich miejsca zarówno dla krasnoludów, jak i skavenów (chyba, że to miejsce w brzuchach zielonoskórych).
Wszyscy miłośnicy długobrodych będą rozdarci akcją powieści. Z jednej strony, opis upadku Karak Osiem Szczytów jest, naprawdę, epicki. Zmagania krasnoludów, toczących nierówną, z góry skazaną na porażkę walkę, porażają heroicznością, poczuciem beznadziei i – w końcu – smutkiem. Smutkiem i złością na tak marny koniec dumnego i niegdyś potężnego ludu, zalanego falą brunatnych i zielonych stworów, marzących jedynie o zniszczeniu i panowaniu nad ruinami. Walka krasnoludów wbija jednak w dumę. Do ostatka, do ostatniego obrońcy, do ostatniej obrończyni – każdy z nich warty jest stanięcia pośród przodków i spojrzenia w ich oczy z dumą i bez wstydu. Opis ostatniej walki Belagora zapiera dech w piersiach. Wynik walki może być tylko jeden, ale – na przodków – szkoda, że annały krasnoludzkie pozbawione zostały opisu tego pojedynku… Równie wielkie emocje budzi nieco późniejsza ostatnia walka królowej, żony Belagara i jego syna.
Doskonała jest także bitwa, w której Thorgrim Grudgebearer staje naprzeciw gigantycznej armii skavenów. Wbrew taktyce krasnoludów nie zamyka się w ścianach swej kamienne fortecy, wychodzi w pole, walczy pod niebem i – mimo problemów – udaje mu się rozbić w pył wrogie siły. Tym większa szkoda, zdziwienie i szok, jak później kończy – ze zdziwieniem wpatrując się pod rozgwieżdżonym niebem w trzy ociekające zieloną trucizną sztylety, których ostrza wystają mu z piersi. Tak mija chwała świata krasnoludów, tak kończy się epoka, tak ginie świat.
Osobiście, bardzo podobał mi się również Skarsnik. Pokazany w sposób, który odpowiada mi chyba najbardziej, kiedy w grę wchodzą zielonoskórzy. Mieszanka humoru, okrucieństwa, przebiegłości sprawia, że ten mały, zielony pokurcz jest jednym z ciekawszych bohaterów całej powieści. Z całą pewnością przeczytam, wobec tego, poprzednią książkę autora, o Skarsniku właśnie.
Również Queek jest pokazany jako postać głębsza, niż li tylko mordercza maszyna do zabijania. Haleyowi udało się przekonująco pokazać motywy stojące za działaniami wodza skavenów. Ok, motywy, to może złe słowo. Motyw. Queek jest brutalnym, nie mającym sobie równych mordercą, z łatwością radzącym sobie z praktycznie każdym przeciwnikiem. Queek się jednak również starzeje. O ile krasnoludy czy elfy mogą żyć setki lat, jedynie naprawdę wyjątkowi skaveni liczą lata życia w dziesiątkach, a jednostki w setkach. Queek nie chce się zestarzeć, chce być jednym z nielicznych – otrzyma możliwość przedłużenia życia, jeśli uda mu się rzucić krasnoludy na kolana…
Motyw ten, a wraz z nim kilka innych, potraktowany został jednak nieco po macoszemu. Jest on dokładnie wyjaśniony w podręczniku “Thanquol”, natomiast w książce jest raczej sporo odniesień do wydarzeń z tego podręcznika, niż dokładnych wyjaśnień. Z pewnością dla osób znających treść “Thanquola” część wydarzeń z “The Rise of the Horned Rat” będzie znacznie bardziej zrozumiała, niż dla czytelników, którzy nie będą mieli ze sobą tej lektury. Dla nich niektóre spośród wydarzeń czy motywacji bohaterów mogą być dość zaskakujące. Tak jest z motywem starości Queeka, tak jest ze śmiercią Thorgrima (a ogólniej, z całością wydarzeń w jego fortecy).
To jednak tylko pomniejsze problemy. Książka jest – nie zawaham się użyć tego słowa – naprawdę świetna. Nie tylko kończy wiele wątków, od dziesięcioleci przewijających się w Warhammerze (o Belegarze próbującym odzyskać Karak Osiem Szczytów pisał już Bill King jakieś dwadzieścia lat temu w jednym z pierwszych opowiadań o Gotreku), nie tylko w epicki sposób opisuje koniec pewnego wieku świata Warhammera, lecz również sprawia, że czytelnik naprawdę identyfikuje się z – jeśli nie wszystkimi – to znaczną większością postaci pierwszoplanowych. Nawet Queek ma w sobie coś, co sprawia, że można kibicować jego działaniom.
Z oczywistych powodów powieść może najbardziej podobać się osobom interesującym się krasnoludami i skavenami, część z wydarzeń, o których pojawiają się krótkie wzmianki, pochodzi bowiem z historii tych dwóch ras. Niemniej jednak, nawet bez ich dogłębnej znajomości praca Haley’a to kawał świetnej roboty pisarskiej. Jak dotychczas to właśnie ta powieść podobała mi się najbardziej spośród wszystkich sygnowanych znakiem “The End Times”. Serdecznie polecam.

Project Nurgle – week 12

Posted on March 30th, 2015 under , , . Posted by

I forgot to post anything in week 11, but I’ve done far more than 11 unique models for this project and I have another bundle to post tonight! As has been the trend… I painted some more Plaguebearers. They’re never ending! I’ve gathered almost 80 models, which is obviously a few duplicates. Here are all […]

The post Project Nurgle – week 12 appeared first on My Wargame.

PeteB’s new nu-Eldar

Posted on March 30th, 2015 under , , . Posted by

If you’ve been following the blog for any length of time you may recall long time gaming buddy PeteB is a bit of a ‘faction’ butterfly. I think since I first met him he may well have gone through 7 or 8 armies to my one! After Blog Wars 8 he went and o…

GW Releases Citadel Miniatures Cases

Posted on March 23rd, 2015 under , . Posted by

CitadelCrusadeCase


Games Workshop introduces three mini cases!

There are three different hardcases each fully loaded with the new GW “channel foam”.

Crusade Case $ 124

Battle Case  $ 83

Skirmish Case  $ 50

That’s a very good deal in the world of game cases. 

From Games Workshop:

“Containing one set of our revolutionary channel foam, the Citadel Crusade Figure Case has been specially designed to fit almost any model that we make, any shape and size, quickly and easily without the chore of cutting and shaping to fit.
Packing and unpacking the case is absurdly quick and easy; any model, however pointy, placed anywhere within the channels will be protected as well as if you’d spent countless hours hacking away at a custom fit. You’ll free up more time to concentrate on games, painting or just showing off your miniatures collection. The channel foam is as efficient a use of space as possible, allowing you to store more models more safely than any other case.”
Well, I give GW high marks for their effort and for a new type of foam.  The price point is good too.  I just don’t like all that hard plastic when I am carrying around 4-6 cases for an apoc game.
Loken

Horde of Plague & Warbases

Posted on March 17th, 2015 under , , . Posted by

I’m supposed to be doing 1 unique Nurgle model every 7 days, but as I’ve hinted a few times, I’m on a bit of a roll and have been painting a few more than that. The plaguebearers are pretty easy to do, so getting a unit’s worth done at a pace of 1 model a […]

The post Horde of Plague & Warbases appeared first on My Wargame.

Things about 40K every gamer should know!

Posted on March 17th, 2015 under . Posted by


gw hq - Copy (2)

40k Facts – Top 10 Things You Should Know!

Ever wonder where they get that wonderful fluff from for the Warhammer 40k universe?  Rob Baer of Spikey Bits put together this truly cool article that is a must read to make you a more worldly gamer.
Fenris: – In Norse mythology, Fenrir is the son of Loki, who usually takes the form of a monstrous wolf.
Onager Gauntlet – Onager is a Persian breed of donkey or mule. Bravo design team! They snuck a donkey punch into 40k!
Lion El’ Johnson – This one is an oldie but a goodie. Turns out he was a poet from the Victorian era who wrote a poem called The Dark Angel’. He also was rumored to have quite the secret for those times.
Tau Reproduction – Under the Matt Ward era supposedly they laid eggs. This was never verified and apparently was a bit of a joke around GW headquarters.
Council of Nikaea: The council’s name, subject, and consequences have strong resemblance to the Roman Council of Nicea in 325 AD, which helped shape Catholic dogma.
Battleblade – According to Bryan Ansell, who led the manager buy-out of GW back in the early 1990’s, Warhammer was almost named Battleblade back in the 1970’s.
Nurgle: “Nergal” was a diety worshiped throughout Mesopotamia, portrayed in hymns and myths as a god of war and pestilence.
_68942967_10294019
H.G. Wells – The famous writer is said to have invented miniature wargaming in 1913 with is book titled Little Wars.
Storm of Iron - This riveting Black Library book by Graham McNeill, that sold out more times than I can count, seems to be inspired and loosely based on an amazing non-fiction book called Storm of Steel.  That book written by a WWI German army officer named Ernst Jünger, offered a graphic tale of Trench Warfare from his experiences in that war.
Mournival:  In ancient Egyptian mythology, the sky-god Horus has four sons of different nature who are said to collectively make up his soul.
Ha, now you can impress your gamer buddies with your new trivia knowledge, or have a leg up on your fellows in the next pub quiz!
Thanks to Rob at Spikey Bits for this truly enlightening article! 

Loken

Z półki Mormega: Deathblade: A tale of Malus Darkblade

Posted on March 16th, 2015 under , , , , . Posted by

Jestem wściekły. Nie, wróć. Wściekły to słabe, zbyt mało emocjonalne słowo na określenie mojego stanu ducha. Jestem wkurwiony.. O, właśnie tak. Wkurwiony. Malus Darkblade, najbardziej znany mroczny elf uniwersum Warhammera, bohater doskonałych pięciu książek i powieści graficznej powrócił. Ktoś mógłby zapytać – Hola, hola, o co się wściekać, to chyba powód do radości? Otóż, krótko mówiąc, nie. Malus Darkblade powraca, ale to nie jest TEN Malus. Pierwsze pięć powieści o jego wyczynach wyszło spod piór autorów Dana Abnetta i Mike’a Lee. Ostatni tom sagi, o którym traktuje ten wpis, napisał C.L. Werner. Samo w sobie to nic złego, mam właśnie kupę radochy czytając omnibus tegoż autora, dotyczący przygód łowcy nagród Brunnera (recenzja wkrótce). Problem pojawia się, kiedy Werner włazi w buty swoich szanownych poprzedników, a włazi ciągle…
Zacznijmy, jednak, od początku. Szósty tom przygód Malusa nosi tytuł “Deathblade”, ukazał się równocześnie z podręcznikiem “Warhammer The End Times: Khaine” i z powieścią “The curse of Khaine”. Jest z nimi powiązany fabularnie – opowiada o wydarzeniach przedstawionych w tych dwóch wydawnictwach z punktu widzenia Malusa. Skrótowo, Malekith podejmuje decyzję o zniszczeniu Naggaroth i podjęciu ostatniej próby odzyskania swojego dziedzictwa, innymi słowy po raz kolejny najeżdża Ulthuan. Tym razem dysponuje jednak atutami także innymi, niż jego zwyczajowa zawziętość, okrucieństwo i żądza powrotu. Teclis, uprzedzony przez boginię Lileath o nadchodzącym końcu świata, zaczyna snuć skomplikowaną intrygę, w której stawką jest ocalenie elfów i – być może – choć części świata. Intryga jest wielowątkowa i niezwykle rozbudowana, starczy jednak powiedzieć, że Malekith ma spore szanse na odzyskanie władzy nad elfami, których jest, rzeczywiście, prawowitym, choć wygnanym władcą. Jak wspominałem przy recenzjach “Warhammer The End Times: Khaine” i “The Curse of Khaine”, wydarzenia przedstawione w tych książkach wywracają do góry nogami naszą dotychczasową wiedzę o historii elfów Warhammera, tworzą też epicką historię powrotu Malekitha i końca Ulthuanu.
Jak w to wszystko wpasowany jest “Deathblade”? Krótko mówiąc, nijako. To, po raz trzeci powtórzone te same wydarzenia główne osi intrygi, opisane jedynie z punktu widzenia Malusa. Oczywiście, jako że Darkblade do samego końca nie ma specjalnego pojęcia o planach swojego władcy, nacisk w książce o jego dokonaniach położony jest na nieco inne elementy, eksponujące, przede wszystkim, jego własną rolę. Trzeba jednak jasno powiedzieć – o ile w poprzednich częściach cyklu to Malus był bohaterem i rozgrywającym, tu, w finale opowieści, został sprowadzony do roli mniej lub bardziej posłusznego wykonawcy woli Wiedźmiego Króla, zgodnie ze swoim nie tak dawno osiągniętym statusem społecznym, całkowicie natomiast wbrew duchowi i stylowi poprzednich przygód. Jego dokonania nie są specjalnie imponujące, on sam nie wyróżnia się też niczym na tle innych przedstawicieli najwyższych rodów Naggaroth. Ot, jeszcze jeden okrutny mroczny elf.
To zresztą moja największa pretensja do autora, C.L. Wernera. O ile w poprzednich częściach cyklu Malus był wrednym sukinsynem (a był cały czas), o tyle przedstawiano to w taki sposób, że – mimo wszystko – czytelnik, nawet mimo woli, kibicował jego dokonaniom i z zapartym tchem śledził kolejne przygody, podziwiając niezłomność charakteru, ambicję i ironiczne poczucie humoru. Z tego Darkblade’a w nowej powieści zostało bardzo, bardzo niewiele. Malus jest wrednym, okrutnym, ambitnym ponad wszystko, pozbawionym poczucia humoru, paranoicznym psychopatą. Sadystycznym potworem, całkowicie pozbawionym swoistego uroku swoich wcześniejszych inkarnacji. Oczywiście, częściową winę za ten stan rzeczy ponoszą ściśle określona fabuła Czasów Końca i, wspomniany, zmieniony status społeczny Malusa. Niemniej jednak uważam, że nawet w tym przypadku całość opisana mogła być zgrabniej i w sposób bliższy stylowi Abnetta i Lee. Praktycznie niewykorzystany jest, choćby, Tz’arkan, będący tak istotnym elementem wcześniejszych opowieści. W tej został sprowadzony do roli niemal niemego obserwatora. Powracają, najczęściej na dość krótko, starzy bohaterowie drugoplanowi, jak świetny niegdyś Silar, niestety, tak jak i sam Malus, pozostają raczej epizodami, niż pełnokrwistymi postaciami z poprzednich opowieści.
Książka budzi we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony, wzbogaca historię wydarzeń toczących się na Ulthuanie Czasów Końca, przedstawiając część z nich w sposób pełniejszy i bogatszy, niż dwie pozostałe pozycje. Gdyby traktować ją jedynie jako kolejną fabułę tego rodzaju, broni się całkiem nieźle, na pewno nie jest gorsza niż “The Curse of Khaine”. Z drugiej strony, do diaska, to książka o Malusie. Jako taka, jest zupełnie odmienna od poprzednich pozycji w serii i, co tu dużo gadać, znacznie gorsza. Nie w sensie roboty pisarskiej – nie zgrzyta się zębami czytając poszczególne rozdziały. Mam na myśli, raczej, ogólne wrażenie, brak satysfakcji i przyjemności, jaką czerpałem przy lekturze wcześniejszych przygód Darkblade’a. Wygląda na doczepioną do nich na siłę, sprawia wrażenie dopisanej pod przymusem, z chęcią “zmonetyzowania” dalszych losów jednego z ulubionych bohaterów ze stajni Black Library. Jako opowieść o końcu jednego z generałów Malekitha broni się doskonale. Jako historia końca Malusa Darkblade’a rozczarowuje. 
Rozczarowuje, zresztą, nie tylko jako całość. Śmierć Malusa jest totalnie antyklimatyczna, ten heros ginie w sposób bardziej przystający do drugorzędnego bohatera trzeciorzędnej opowieści, niż do faceta, który – dosłownie – wyrąbał sobie mieczem drogę na sam szczyt społeczeństwa Mrocznych Elfów. Koniec życia Malusa jest krótki, mokry i wstydliwy, jak pierwszy raz nastoletniego prawiczka. Brak mu epickości, czytając o nim nie miałem, w ogóle, wrażenia uczestniczenia w czymś istotnym, obserwowania końca jednego z moich ulubionych bohaterów. 
Szkoda. Wielka szkoda.

Blood and Souls for my Lord Arioch 3

Posted on March 15th, 2015 under , , , , , . Posted by

As recently posted on Analogue Painting Challenge here are five more retro Citadel figures for Songs of Blades and Heroes.A High Sorcerer of Chaos from CO2 as shown in Citadel Compendium Two.Rackhir the Red, or at least an artistic impression of him fo…