Posts Tagged ‘Games Workshop’

The Oldhammer plague

Posted on March 3rd, 2015 under , , . Posted by

While I have some form of momentum, I’m letting it roll and keeping to painting Plaguebearers while there’s still unique sculpts left in my pile. Here’s the next 3 – seemingly more appropriate for Nurgle than 1 – Plaguebearers. I now how a full command for the unit and am onto rank 3! I spruced […]

The post The Oldhammer plague appeared first on My Wargame.

Harlequin Shadowseer WiP

Posted on March 3rd, 2015 under , , , . Posted by

Continuing with my current harlequin obsession, I’ve started work on the new shadowseer. Suffice to say its a lovely kit, …

Continue reading

Wayland Games: 25% Discount on Games Workshop Ranges

Posted on March 2nd, 2015 under , , , , , . Posted by

Wayland Games is currently offering a 25% discount on Games Workshop products. Check them out here.Welcome to Wargame News and Terrain, a wargame hobby blog dedicated to supply you with your daily wargame news, straight from the source. We also have an…

FREEBIE: Wound markers v 3.0

Posted on February 28th, 2015 under , , , , , , . Posted by

It’s my birthday and you know I like to give presents away [although this may not be the most exciting of gifts ;) ]

 

You should all know by now I’m on record as disliking the common practice of using dice for recording wounds – they can be accidentally and ‘accidentally’ picked up. Of course I looked into it and ended up producing my own counters because they practically cost me nothing and if I leave them behind at a tournament I can make some more.

However this level of crafting can seem a bit amateurish so you can go next level like Warhammer 39,999 did with his Status effect markers but there’s still a cost involved in that and the smallest sized badge will be about 25mm in diameter so it’s not great for wounds.

However, I did see a tutorial recently to achieve the same status effect but using adhesive plastic bottle caps. Now, a few things, sadly I can’t recall who did this tutorial and if they’re a reader/follower please pipe up in the comments and I’ll attribute just credit where it’s deserved. Secondly I didn’t even know these plastic caps existed, but they do and they come in different sizes and shapes! In addition because they’re manufactured in China [mostly] you can get them in bulk.

So with this in mind I kept thinking about my current markers. I started off with triangular ones, so they took up less space and you could point them at the specific model that was wounded. They’re perfectly serviceable but over time those points fray just a little bit. By time I’m talking four years here so they’re really not that shabby. But for ease of construction for the many I give out to my opponents at tournaments I created the square format as the 90° angles are slightly more robust and so easy to cut them into strips with a scalpel and then snip the individual markers with some super-sharp scissors.

One thing I never considered was circular markers as cutting many of those would just be insane, but then I saw the bottle caps and in the tutorial they used a 25mm hole punch. So I started looking and found 10mm diameter caps and a 10mm leather/card punch. So now we have a device that can be accurately positioned on a marker and removed from it’s surround with a quick tap of the hammer.

All we need is a new wound marker template…

Cereal box card

The great thing is you can use the bottle cap to help position the punch, additionally you can leave them on the paper, or stick them onto cereal card for added durability or even mounting card for super thick counters [possibly overkill I think].

Mounting card

On top of that I’ve also ordered some 9mm square ones from China, which conveniently is exactly the same size as my v2.0 markers! so I’ll see what they’re like sometime in March. Ultimately though I think this is an ideal solution for those who want something that look more ‘professional’ without breaking the bank although the punch cost me £3 and 50 10mm bottle caps cost me another £3.50 so £6.50 for 50 wound markers… make your own mind up about value. Personally I can stick to my MK I’s for the time being. I only really entered into this as following a tutorial and expanding on it. Although as I ordered 230 of both 9mm square and 10mm round from China I may well have an idea to sell some should there be a demand, although I think I’ve proved that this is such an easy task there shouldn’t be.

Anyway here’s the circular wound template, just download and print at 300dpi:

 
Oh, and another use of these, back before Maelstrom missions you may well have created your own custom objective that did not have numbers on. These are discrete yet big enough to be tagged beside those strategic points to differentiate the numbered objectives.

UPDATE: So you can see at the top of the page I made some and I have to admit the whole process is a bit of a faff, the punch is not particularly durable and getting through the mounting card was a nightmare. So much so that I actually only took one out and instead stuck with the cereal card ones.

These would be OK for your own purposes but certainly not as a production line [and I’ll have 230 of these domes coming soon!]. That being said the adhesive domes are fantastic so hopefully the square ones will be cool and a much easier process that may result in production.

Double Duty: Making 28mm Work In 15mm, Part 1

Posted on February 28th, 2015 under , , , , , , . Posted by

The market for 15mm miniatures and models has exploded in the last few years.  That’s a good thing.But, we as gamers are hard to satisfy, and sometimes we look for alternate sources, alternate uses for things.  We tend to repurpose and approp…

‘nids part 163 – Malanthrope

Posted on February 27th, 2015 under , , , , . Posted by

The three ‘nids – Malanthrope, carnifex and Deathleaperhave all been progressing. Sadly I haven’t taken too many WiPs as I’m a little down on that at the momentAnywat, the Malanthrope and Carnifex have come on leaps and bounds as I’d hoped to use them …

Here be Plaguebearers

Posted on February 25th, 2015 under , , . Posted by

I keep finding more of these blighters! I mentioned last week that I have 19 unique sculpts for Plaguebearers so far, so I thought I’d try and work my way through them as quickly as I can to get a full unit ready. If I get that far and haven’t got bored, then I have […]

The post Here be Plaguebearers appeared first on My Wargame.

Terrain is everything – Project Ω – Realm of Battle Board – TO DONE!

Posted on February 23rd, 2015 under , , , , , , , . Posted by

Well, that’s it, I finally got my Realm of Battle Board done, in time for ‘Dave’s 40k @ 40′ tournament. This weekend me and my gaming crew will be having a mini tournament much like our ‘Game of Throne of Skulls’ this time it’s to celebrate m…

Z półki Mormega: "Warhammer The End Times – Khaine"

Posted on February 22nd, 2015 under , , , . Posted by

Mało jest negatywnych bohaterów świata Warhammera, którzy budziliby we mnie uczucia takie, jak Malekith. Z jednej strony, ambitny ale pechowy, od tysięcy lat próbujący podbić swój kraj ojczysty – z miernym skutkiem. Z drugiej, twardy sukinsyn, który zdołał nie tylko przetrwać przez tysiące lat, ale stworzył podległą sobie, skutecznie działającą domenę i zdołał zapewnić sobie i utrzymać przywództwo rasy zdeprawowanych, okrutnych i żądnych krwi poddanych, działających w społeczeństwie, w którym przetrwać zdołają jedynie najsilniejsi, a rządzi prawo pięści (i zatrutego ostrza). Trudno chyba o inną postać z tego uniwersum, która obrazowałaby bardziej dogłębny upadek, niż Wiedźmi Król.
Właśnie Malekith jest bohaterem trzeciej z ksiąg serii “The End Times”, prezentującej wydarzenia zmieniające świat Warhammera – po Nagashu i braciach Glott (a właściwie cesarzu Karlu Franzu). Jest bohaterem, aczkolwiek bohaterem nie jedynym. Swoje miejsce w tej opowieści mają i Tyrion, i Teclis, i Morathi, i wiele, wiele innych postaci, tych mniej i bardziej znanych. A całość kręci się wokół Khaine’a, elfiego boga wojny, mordu, krwi i rzezi. “Warhammer The End Times: Khaine” wydany jest – tak jak wcześniejsze tomy – w postaci dwóch książęk w twardych oprawach, połączonych wspólnym pudełkiem. Dostępne są też wydania w miękkich oprawach oraz w postaciach elektronicznych. Zwyczajowo już pierwsza książka przedstawia wydarzenia fabularne, druga jest zaś poświęcona prezentacji nowych armii, zasad, czarów, bohaterów, itp. Tekst poniżej dotyczy jedynie księgi fabularnej.
Nie jest ona największą objętościowo z serii (ten tytuł przypadł “Nagashowi” i chyba trudno będzie go pobić), liczy 144 strony, czyli ciut więcej niż drugi z serii “Glottkin”. Książka utrzymana jest w identycznej stylistyce graficznej, w pełni kolorowa, wydrukowana na przyjemnym w dotyku papierze o sporej gramaturze. Swoje waży i zdecydowanie nie sprawia wrażenia taniochy.
Ale dobra, skończmy z tym pitu, pitu, przystawkami i aperitifami, przejdźmy do dania głównego, czyli fabuły. “Khaine”, to – w dużym skrócie – opowieść o odrodzeniu i upadku. Malekith pali za sobą wszystko – dosłownie. Niszczy Naggaroth i wszystkie miasta swojej Zimnej Krainy po czym nakazuje Mrocznym Elfom ruszyć do ostatniego, wielkiego ataku na Ulthuan, do ostatecznej inwazji, w której stawką będzie zwycięstwo lub śmierć. Słuchają go niemal wszyscy – choć Morathi, własna matka, stara się odwieść go od decyzji wyruszenia przeciwko Wysokim Elfom, przepowiadając, że jeśli ruszy na tą wyprawę, straci wszystko, co czyni go tym, kim jest. Niemal otwarcie posłuszeństwo wypowiada również Hellebron, pozostała z większością swych sił w ruinach Har-Ganeth, gdzie dokonuje się masakra niewolników i mieszkańców miasta, a potem wkraczających w okolice sił wyznawców Chaosu.
Druchii ruszają ku Ulthuanowi, pozostawiając w niegościnnym Naggaroth słabych, chorych, nieprzydatnych. Ku dawnej ojczyźnie wyruszają jedynie najsilniejsi, najbardziej sprawni, najlepsi we władaniu orężęm. Pierwszym sprawdzianem ich umiejętności jest atak na twierdzę Wrota Orła, broniącą dostępu do wewnętrznych krain wyspy. Atakiem dowodzi nie kto inny, a Malus Darkblade. Ostatecznie twierdza pada dzięki wydarzeniu trudnemu do wyobrażenia sobie jeszcze rok temu. Imrik Książę Smoków zdradza Króla Feniksa, o którego poczynaniach nie wiadomo nic już od miesięcy. Caledorczycy sprzymierzają się z Mrocznymi Elfami, czerwone i złote smoki walczą skrzydło w skrzydło z czarnymi, spopielając obrońców elfiej fortecy, niszcząc ich trującymi wyziewami i uderzeniami szponów.
Szokująca zdrada Imrika to efekt działania Teclisa. Ten, kierowany przez Lileath, elfią boginię losu, stara się ocalić swą rasę i ich świat przed Chaosem. Wymaga to wielu, bardzo wielu działań, wątpliwych moralnie, niechcianych sojuszy, zdrad i podstępów. Mag działa w tajemnicy, udzielając rad Malekithowi, który – zgodnie z przepowiedniami Lileath – musi objąć tron Ulthuanu, by elfy ocalały. 
Tymczasem brat Teclisa, Tyrion, zostaje regentem królestwa, wyrusza naprzeciw Malekithowi zmierzającemu ku wyspie Khaine’a. Po wielu bitwach i starciach, Tyrion bierze w dłoń Wdowoczyńcę, miecz boga Khaine’a, odrzucając i niemal niszcząc siły Malekitha i raniąc jego samego. Rozpoczyna się wojna domowa. Część Wysokich Elfów staje po stronie Malekitha, inne popierają Tyriona, widząc w nim prawowitego władcę Ulthuanu. Jeszcze inne starają się zachować neutralność, oczekując bądź to wyklarowania się sytuacji, bądź też nie potrafiąc zidentyfikować się ze sprawą żadnej ze stron. Obie strony popełniają szereg masakr i okrucieństw, sojusz sił Malekitha jednak o wiele mniej, niż oddziały praworządnego, zdawałoby się Tyriona. Ten bowiem popada w coraz głębszą otchłań szaleństwa i żądzy krwi. Kieruje nim Morathi, mająca nadzieję na przywrócenie w jakiś sposób do życia swojego męża, Aenariona.
Po licznych, epickich wydarzeniach, Malekith przechodzi, po raz drugi, ogień Asuryana, stając się władcą Ulthuanu. Wysokim królem tytułuje się także Tyrion. Narasta nienawiść między oboma stronnictwami, decydujące znaczenie ma postawa Alarielle, Wiecznej Królowej, żony Finubara i matka córki Tyriona, Aliathry, która zginęła w rytuale przyzwania Nagasha. W zaciętej bitwie, w której po jednej stronie stoją oddziały Alarielle i leśne elfy z Orionem, a po drugiej armia Tyriona, ten ostatni ponosi dotkliwą porażkę, a Wieczna Królowa przyłącza się do Malekitha.
Ostatecznie, po wielu, wielu wydarzeniach, Ulthuan zanurza się w głębinach oceanu, Teclis niknie w falach z ciałem Tyriona na rękach, a Malekith, Alarielle i pozostałe elfy przechodzą do Athel Loren, gdzie tworzą nowe królestwo. 
W olbrzymim skrócie tak wygląda historia opowiedziana w “Khainie”. Wywraca ona do góry nogami całą, ustaloną z dawien dawna historię elfów z Ulthuanu i Druchii. Okazuje się, że przez tysiące lat mieszkańcami wyspy elfów rządzili uzurpatorzy, a jedyny prawowity władca, Malekith, żył na wygnaniu, marząc o pomoście za doznane zniewagi i o objęciu przynależnego mu z urodzenia i zwyczaju tronu.
Takich historii jest w książce więcej, choć chyba żadna nie jest aż tak istotna z punktu widzenia historycznego tła całej gry. Jak się okazuje, szlachetnym elfom daleko do szlachetności, źli i krwiożerczy Druchii są ich godnymi przedstawicielami. Część z osób interesujących się armiami elfów w grze z pewnością nie może się pogodzić, ze sposobem w jaki je pokazano, inni reagują entuzjastycznie. Ja sam, mimo początkowych zastrzeżeń, całą historię przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza. Autorom ze stajni Games Workshop udała się rzecz bardzo trudna. Nie tylko kompletnie zmienili dotychczasową historię dwóch ras, ale uczynili to w sposób naprawdę spójny i wiarygodny. Wydarzenia w logiczny sposób wypływają ze wcześniejszych, brak akcji w rodzaju interwencji sił boskich, dokonywanych w sposób mało prawdopodobny. Przemiana bohaterów – rozlicznych, nie tylko wspomnianych powyżej – ma swoje powody, najczęściej bardzo dobrze opisane i mieszczące się w ramach opowieści. Sama fabuła to nie jest tania próba zmiany widzenia elfów wszystkich odmian. “Khaine” to doskonale przemyślany projekt, łączący wiele wątków sygnalizowanych we wcześniejszych rozmaitych publikacjach, wyjaśniający liczne kwestie, stawiający nowe pytania. Zastanawiam się nawet, od jak dawna musiały być przygotowywane zręby fabularne całej serii “The End Times” – nawiązuje ona bowiem do opowieści przewijających się, choćby fragmentarycznie, od kilku lat w rozmaitych publikacjach dotyczących Warhammera – księgach armii, opowiadaniach i powieściach.
Książka jest naprawdę nieźle napisana. Jak “Glottkin” raził mnie pod tym względem, tak “Khaine’owi” nie mogę wiele zarzucić. Dobre są dialogi, świetne opisy bitew, bardzo dynamiczne, aż czuje się to, o czym czytamy na kartach księgi. Fragmenty, takie jak spotkanie Tyriona i Teclisa w kręgu bogów, gdy Tyrion pyta brata o śmierć swego dziecka, czy opis wędrówki kapłanki Ishy po Ogrodach Nurgla, zapadają w pamięć. Najbardziej epickim momentem całej opowieści jest jednak Ostateczna Bitwa na Wyspie Zniweczenia, gdzie ścierają się ze sobą wojska Malekitha i Tyriona, a w ich szeregach stają, między innymi, przywołani przez tego pierwszego, prawowitego władcę Ulthuanu, wielcy królowie elfów. 
Dla osoby, która o elfach Warhammera i ich historii ma niewielkie pojęcie, pewną przeszkodą mogą być liczne odniesienia do panteonu bogów elfów i losów poszczególnych bóstw. W trakcie lektury większość ewentualnych wątpliwości jest jednak wyjaśniana, nie przeszkadza to więc jakoś zbyt mocno w lekturze.
Reasumując – zdecydowanie polecam. Dla wszystkich graczy elfów rozmaitych odmian, pozycja obowiązkowa, dla miłośników Warhammera jako takiego – również. Mam wrażenie, że z dotychczas wydanych książek serii właśnie ta ma szansę stać się klasykiem. Jest w niej wszystko, czego do tego potrzeba – wciągająca opowieść, wartka akcja, niespodziewane zwroty, emocje i uczucia. Doskonała rzecz, wrócę do niej nie raz, najlepsza z dotychczas wydanych pozycji z całej serii. Koniecznie przeczytać.

It’s dead, but not quite

Posted on February 22nd, 2015 under , , , , , , . Posted by

So, one of the updates this week was a batch of 16 skeletons of varying types for use in Warhammer Quest, Dungeon Saga and the various 7TV games. The first 13 are standard builds from the Vampire Count skeleton kit. They are very nice models, but rathe…

Harlequin Solitaire

Posted on February 22nd, 2015 under , , , . Posted by

I’ve been looking forward to the new harlequins for a while now, and finally, I’ve gotten around to painting up …

Continue reading

Oldschool Black Orc

Posted on February 21st, 2015 under , , , , , . Posted by


 At first I thought that this is one of the ugliest models I’ve ever painted but now I am quite happy I gave him new colors. He turned out to be a pleasant escape from dwarves and armed infantry. I painted him in about 4.5 hour. The final effect is good especially as far as the new painting scheme for a base is concerned. Probably he will become the first fighter in our new warband for Song of Blade and Heroes.

Z początku myślałem, że to jeden z najbrzydszych modeli, jakie miałem w rękach, ale po pomalowaniu stwierdzam, że się myliłem. Ork okazał się całkiem miłą odskocznią od ciągłego malowania krasnoludów i ciężkozbrojnego pospolitego ruszenia. Model pomalowany w ok. 4.5 h. Testowałem nowy schemat dla podstawki pustynnej i wyszło to całkiem nieźle. Myślę, że w bliżej nieokreślonym czasie powstanie z tego nowy oddział do Song of Blade and Heroes.  

Nurgle day! More Oldhammer Plaguebears and Palanquin

Posted on February 17th, 2015 under , , , , . Posted by

It’s Nurgle Tuesday and so I have painted some more unique Nurgle models. This time I’m back onto the Plaguebearers. The scheme is pretty simple, so I did another 3, bringing the total to 6 unique Plaguebearers. I have 19 different models so far, as follows: There’s also one later generation of metals and the […]

The post Nurgle day! More Oldhammer Plaguebears and Palanquin appeared first on My Wargame.

Terrain is everything – Project Ω – Realm of Battle Board – Varnishing Act!

Posted on February 16th, 2015 under , , , , , , , . Posted by

It’s funny how just a hint of sunshine is enough for me to gamble again by spray painting these boards. So despite the crisp weather and quite blowy conditions I just went and sprayed them [will I ever learn?].And it actually worked! of course I don’t …

Terrain is everything – Project Ω – Realm of Battle Board – Edge to edge

Posted on February 13th, 2015 under , , , , , , , . Posted by

I know you’ll say I don’t need to apologise for lack of posting but I will, it’s only polite afterall. So, sorry for not posting. I’ve been doing school Governor duties and just appointed a new headmaster. It’s actually had little impact on my hobby bu…

Epic 30K odsłona 18: transportery rhino Imperialnych Pięści | Epic 30K part 18: Imperial Fists’ Rhinos

Posted on February 12th, 2015 under , , , , . Posted by

Brat rzucił mi wyzwanie, nawet nie za bardzo zakamuflowane, nie wypadało więc nie podjąć rękawicy. Dodatkowo podkręcił mnie pokazanymi wczoraj predatorami, które bardzo przypadły mi do gustu. W komentarzach, tu i na FB, przewija się opinia, że nie są to najpiękniejsze modele, mi jednak odpowiada ich oldskulowy czar. Nie inaczej jest i z transporterami rhino. To plastikowe modele, jeszcze z gry “Space Marine”. Malowane nieco odmiennie niż wcześniej pokazywane pojazdy tego samego typu w barwach wybranego przeze mnie legionu – zastosowałem wash olejny, zamiast Devlan Mud czy jego obecnego odpowiednika. W rezultacie pojazdy są znacznie, znacznie jaśniejsze. Różnica jest dość widoczna, kiedy modele stoją koło siebie, jednak – jako że stawiam na wygląd oddziałów w boju, a nie w koszarach – nie będę tego poprawiał.
My brother challenged me with his latest paintings, so I accepted this, of course. Additionally, I wanted to paint something for our Epic 30K project since seeing his predators, which were shown on the blog yesterday. Some people think that those old models are rather crude, but to be honest, I like their old school look. Things look no different with rhino transports. Models are taken from “Space Marine” game, which was released more then 20 years ago. Painting itself is a little different then on my first APCs - I washed them with lighter oil wash, not Devlan Mud or current counterpart. Final effect is much lighter look. The difference is very visible once old and new models are standing next to each other but, as I want to achieve dirty and ragtag appearance of battlefield units, not parade ground look, I will definitely leave them as they are now.



Oldhammer Pestigor

Posted on February 11th, 2015 under , , . Posted by

Continuing the challenge to paint something Nurgle every 7 days, I’ve done a tester piece for my Nurgle Beastmen – aka Pestigor. This is the first classic Beastman I’ve painted and it’s certainly very different from the plastics. I wanted to combine rusty metals, with pale clothing and ill-looking flesh. I quite like the idea […]

The post Oldhammer Pestigor appeared first on My Wargame.

Epic 30K odsłona 17: Predatory World Eaterów | Epic 30K part 17: Predators of World Eaters Legion

Posted on February 10th, 2015 under , , , , , . Posted by

Gdyby nie zakupy, nasze (ekhem, ekhem) powolutku rosnące oddziały do epica składałyby się wyłącznie z Land Riderów, whirlwindów i rhino. Na szczęście wymyślono jednak portale aukcyjne, na których, po w miarę rozsądnych cenach (a miałem już nie kłamać:)), można kupić modele do gier, których GW w swojej mądrości już nie wspiera.
Tym sposobem parę tygodni stałem się właścicielem, między innymi, predatorów typu Deimos. Piękne okrągłe wieżyczki tego typu od zawsze przyciągały mój wzrok i długo marzyłem o włączeniu ich do swoich sił. Ach, pamiętam ten dzień, kiedy położyłem łapki na wytęsknionych modelach – chwilo trwaj. Potem przyszedł moment refleksji – z opisu XII Legionu, w Betrayal, wynika, że predatory były rzadziej stosowane niż w siłach innych Legionów. Kołatała się zatem myśl by pomalować je w barwach innego Legionu – XVII albo XIII – wreszcie jednak zwyciężył rozsądek – World Eaters posiadali je przecież na swoim wyposażeniu, poza tym modele są uzbrojone w lascannony zamontowane w sponsonach co znakomicie, moim zdaniem, podkreśla rolę jaką w odgrywały w doktrynie XII Legionu – cytując wyżej pomienione dzieło “hunter-killer squadrons tasked to pursue and destroy enemy armour and other targets od opportunity rather than for infrantry-support missions”.
Predatory były malowane troszkę inaczej od land riderów i rhino. Na biały podkład nałożyłem solidną porcję czarnego washa, a następnie cały model malowałem stosując drybrush. Sam schemat jest wzorowany na podanym w Betrayal - potraktowany z pewną swobodą. Z perspektywy czasu zdecydowanie za dużo niebieskiego znalazło się na wieżach pojazdów – jest to chyba też najbardziej widoczne odstępstwo od “kanonu” z książki Forge World.
Mormeg

If not some buys, our slowly growing (ekhem, ekhem) units would consist of Land Raiders, Whirlwinds and Rhinos only. Fortunately, auction sites were invented, sites where one can buy for a rather low prices (ok, ok, no more lies, I promise), some models designed for games, which aren’t currently supported by our Genius Publisher.

So, I was able to buy some older Epic miniatures, including, great Deimos pattern Predators. Beautiful, rounded turrets were alwasy an eye-catcher for me and for long I dreamed about drafting some of those tanks into my forces. It was a joy to finally grab such excellent models –  beautiful moment, do not pass away! And then came a moment of reflection. XII Legion description in Betrayal book indicates, that Predators of this particular Legion were less numerous then in other legions. I even considered painting them in colors of other legions – XVII or XIII – but fortunately I came to my senses. Less numerous doesn’t mean that they were unknown at all. World Eaters did use them after all, and models are armed in sponson-mounted las-cannons, which suits fine desctiption of the tactic of XII Legion. I will quote Betrayal book here: hunter-killer squadrons tasked to pursue and destroy enemy armour and other targets od opportunity rather than for infrantry-support missions.

Predators were painted in a slightly different way then my Land Raiders and Rhinos. White basecoat was heavily washed with black wash, then whole miniature was drybrushed. Paint scheme itself is based on the one given in Betrayal - with some slight alterations. I think, few weeks after finishing them, that blue markings on the turrets are too big – and this is the biggest change in comparison to the “canonical” Betrayal paint scheme.
Mormeg


Z półki Mormega: "Warhammer The End Times – Glottkin"

Posted on February 8th, 2015 under , , , . Posted by

Powiem szczerze, jak na spowiedzi, już na samym początku. “Glottkin” nie przypadł mi do gustu. Więcej – uważam, że jest najsłabszą z dotychczas wydanych książek z seri End Times. Przyczyn jest kilka, postaram się o nich napisać niżej.
Najpierw, gwoli kronikarskiego obowiązku, słów parę o tym, czymże wspomniany “Glottkin” jest. To druga część “kampanii” Warhammer End Times, opisującej nadchodzący koniec znanego nam świata tej gry. Część pierwsza poświęcona była Nagashowi (jej recenzję możecie znaleźć tutaj). Wydarzenia z tomu drugiego całej opowieści to, w pewnej mierze, kontynuacja i uzupełnienie wydarzeń z tomu dedykowanego wyczynom Wielkiego Nekromanty. O ile akcja “Nagasha”, która przez czas jakiś toczyła się na rubieżach Imperium, w pewnej chwili przenosi się na dalekie południe, do krain Władców Grobowców, fabuła “Glottkina” rozgrywa się, niemal wyłącznie, w domenie Cesarza Karola Franciszka.
Książka dostępna jest w oprawie twardej, oprawie miękkiej i w formie elektronicznej. Mój egzemplarz jest w twardych okładkach – podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzedniego tomu serii (i jest tak w każdym następnym), książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza to opis fabularny wydarzeń, druga natomiast zawiera nowe zasady do gry, reguły dla nowych armii i oddziałów oraz kilka scenariuszy narracyjnych, odtwarzających bitwy opisane w części “fabularnej”. W przeciwieństwie do poprzedniej księgi z serii, “Glottkin” nie jest aż tak obszerny. Część fabularna liczy 130 stron – niezbyt wiele, w porównaniu do poprzednika.
Podobnie jak miało to miejsce przy okazji recenzji “Nagasha”, także i teraz nie będę opisywał zmian wprowadzanych w zasadach, skupię się zaś na tym, co dzieje się w Starym Świecie. Dodam również, że w dalszej części tekstu może się zdarzyć, że zdradzę jakieś wątki fabuły, o czym ostrzegam wszystkich, którzy jeszcze książki nie przeczytali.
Akcja rozpoczyna się na dalekiej północy, w Pustkowiach Chaosu, gdzie Archaon, wybraniec Czterech Potęg, snuje plany zniszczenia świata ludzi, elfów i krasnoludów. Wszystkie dotychczasowe bitwy, jakie stoczono na granicach władztwa cesarza Karla Franza, to zaledwie potyczki, brała w nich udział ledwie forpoczta sił dawnego templariusza, stojącego teraz na czele armii wyznawców Chaosu tak wielkiej, jakiej nigdy nie widziano poza Pustkowiami. Archaon jednak czeka. Jeszcze nie nadszedł jego czas. Wysyła tylko w stronę krain ludzi kolejnych wyznawców, mających przygotować drogę dla wielkiej armii, osłabić wrogów, przemienić samą swą obecnością nieprzyjazne demonom lądy tak, by te mogły bytować w tym świecie bez specjalnej pomocy magów.
Jednymi z takich wysłanników, torujących mu szlak, jest trójka braci Glott. Opisywałem już ich przy okazji recenzowania książki fabularnej, traktujących o tych samych wydarzeniach, nie będę się więc powtarzał. Akcje “Glottkin” i “The Fall of Altdorf” są mocno zbliżone, różnice dotyczą, właściwie, wprowadzenia i opisywania wyczynów dwóch kolejnych, poza tymi dowodzonymi przez braci, sił inwazyjnych. W książce Black Library są one potraktowane mocno marginalnie, w wersji wydanej przez samo Games Workshop pojawiają się w bardziej znaczący sposób – chodzi mi o Władców Robali (Maggoth Lords) oraz Gutrota Spume’a.
W książce, wbrew temu co napisałem na samym początku, znalazło się kilka rzeczy, które przypadły mi do gustu. Całkiem klimatycznie opisana została bitwa o Talabheim, fajnie też czytało się opis wcześniejszego starcia armii wyznawców Nurgla, dowodzonej przez Gutrota Spume’a z zielonoskórymi z Drakwaldu. Pozostałe opisy walk również były niczego sobie, jednak czegoś im brakowało… W przypadku bitwy, a właściwie bitew o Marienburg, rezultat był z góry do przewidzenia. Zaskoczeniem było, może, pojawienie się ożywieńców, z góry jednak było wiadomo, jak skończy się całe starcie. Z kolei walka o Altdorf wlokła się niemiłosiernie, w nużący sposób prowadząc do dwóch jaśniejszych punktów – obrony świątyni Shallyi oraz walki cesarza i braci Glott.
Pierwsze ze starć to opis heroicznej walki obrońców świętego przybytku z hordami demonów, przyzwanych przez Festusa. Nieźle napisane, z wyrazistymi, znanymi bohaterami. Walka cesarza to, z kolei, epickie zwieńczenie całej opowieści, kończące się w zaskakujący sposób, skutkujące zwałami trupów, w tym także tych postaci, które znane były każdemu miłośnikowi Imperium, zmieniające, na zawsze, świat gry. 
Czas może napisać, co w książce mi się nie podoba. Po pierwsze, wszechobecny śluz, zgnilizna, ropa i syf. Wiadomo, Nurgle, wiadomo, zaraza. Autor/autorzy lubują się jednak w podkreślaniu wężykiem kolorem czerwonym całej tej syfiastej otoczki. Nie inaczej było w “The Fall of Altdorf” - i, w sumie, również i tam mi to przeszkadzało. Chyba dlatego, że coś, co powtarzane jest dziesiątki razy, w końcu zaczyna być normą, a nieco później zaczyna już nużyć i, ostatecznie, śmieszyć.
Po drugie, bracia Glott są płascy niczym łyżwiarki figurowe – ot, kolejni “źli, brudni i baaaardzo mroczni” wyznawcy Nurgla. Prawdę mowiąc, gdyby nie braciszek, na którym jeżdżą dwaj pozostali, nie wyróżnialiby się kompletnie niczym spośród dziesiątków im podobnych. Miarą tego, jak są bezbarwni, może być fakt, że o wiele lepiej zapamiętałem Spume’a, które jawi mi się też jako znacznie bardziej kompletnie nakreślony bohater.
Po trzecie – zakończenie historii, Karl Franz zabity i odrodzony, będący niczym wcielenie Sigmara, odtworzony z uderzenia komety o dwóch ogonach…. No proszę… Deux ex machina w czystej postaci. Kompletnie tego nie kupuję, mimo zgrabnie napisanego tekstu. Sam pomysł nie jest, może, wcale taki zły, jednak to, w jaki sposób do tego doszło… Akurat to mi nie odpowiada.
Co więcej? Warto wspomnieć o stronie graficznej książki, równie bogato ilustrowanej, co jej poprzednik w serii. Szczerze powiedziawszy, początkowo nie byłem przekonany do stylu graficznego większości ilustracji. Muszę jednak powiedzieć, że po dokładniejszym zapoznaniu się z całością, przewertowaniu stronic i dostrzeżeniu różnych smaczków, ilustracje przypadły mi do gustu. 
A sama książka, ogólnie, jako całość? No cóż… Z dotychczas przeze mnie przeczytanych czterech tomów End Times, ten traktujący o Glottach uważam, jednak, za najsłabszy. Nie jest zły, ale na tle Khaine’a i Nagasha, a nawet Thanquola, wypada dość blado. Niemniej jednak, broni się w ramach serii.

Necron Overlord

Posted on February 8th, 2015 under . Posted by

So, in an effort to keep up with getting new releases onto ebay, I had a go at the new …

Continue reading

Epic 30K odsłona 16: Vakrah Jal Niosących Słowo | Epic 30K part 16: Word Bearers’ Vakrah Jal

Posted on February 5th, 2015 under , , , , , . Posted by

Ciut później, niż w zwyczajowy już dla bloga wtorek, Mormeg pokazuje, co tam ostatnio wydłubał w projekcie Epic 30K. Inkub
Jakiś czas temu malując kolejnych World Eaters do epica uznałem, że:
1) malowanie piechoty do epica w kolorze białym jest jednak czasochłonne,
2) Imperial Fists jakoś na horyzoncie się nie pojawiają, a przynajmniej w znaczącej liczbie,
3) pomyślałem, że czas najwyższy w związku z tym pomalować coś nowego, a że niedawno przeczytałem świetne opowiadanie The Laurel of Defiance przemknęła mi przez myśl ochota pomalowania oddziału Ultramarines.
4) Myśl, jak to myśl – wpadła i wypadła. No może nie do końca, bo jednak coś zostało. Ultramarines się pojawią, na pewno, ale jako przeciwnicy połączonych sił World Eaters i Word Bearers. W ten sposób na moim stole wylądowały cztery standy piechoty w pancerzach MK VI – których w miarę szybko pomalowałem w barwach XVII Legionu jako część Vakrah Jal. Zdecydowałem się też na użycie kwadratowych podstawek. Umieszczone w slotach figurki Astartes sprawiają wrażenie, przynajmniej na mnie, jakby stali w szeregach. Na pierwszy rzut oka, poza kolorem zbroi, podkreśla to różnice charakteru XII i XVII Legionów. Pomysł zaczerpnąłem oczywiście od Dembskiego-Bowdena i jego kapitalnego opisu na kartach Betreyera przygotowań na pokładzie Conquerora do desantu na Armaturę.
Shadow Crusade has begun…
On a different day then customary Tuesday, Mormeg shows his latest Epic 30K creations. Inkub

Some time ago, during painting of further World Eaters for Epic, I came to the conclusion, that: 
1) Painting epic infantry in whites is very time consuming, 
2) Imperial Fists are nowhere to be seen, at least in substantial numbers, 
3) it is time to painting something new – and with great The Laurel of Defiance story lately read, I thought about painting Ultramarines unit. 
4) But you know – thought is just a thought. It came and it is gone. Well, maybe not that entirely gone. Ultramarines will be painted, that’s sure but as opponents to joint forces of World Eaters and Word Bearers. So, this is the story behind those four stands of MK VI armoured infantry. They were paint reasonably fast in colours of XVII Legion as a part of Vakrah Jal. I decided to use square bases to further differentiate them from unruly World Eaters, as I think that square bases look more uniformed and infantry looks more “ranked”. The idea came, of course, from Dembski-Bowden and his brilliant description of preparations on board of Conqueror for a drop on Armatura (Betrayer novel).

Shadow Crusade has begun…


The Star Wars-Games Workshop Mashup? Is there any truth to the rumour?

Posted on February 4th, 2015 under , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Posted by

If you haven’t been living in a cave on Dagobah for the last year or so, you’ll know that Disney/Lucasfilm movie machine is now kicked into gear. The Force Awakens (also known as Episode VII) is set for a 15th of December 2015 release at the cinemas. Great news for Star Wars fans, eager to […]

Nurgle challenge part 4, Oldhammer Plaguebearer

Posted on February 3rd, 2015 under , , , . Posted by

Continuing my Nurgle model every 7 days (or as many as I feel like painting, as 1 a week is too slow for me!), this week I present a… no… 3 Plaguebearers. I’ve also been faffing around with a new camera app on my phone in an attempt to improve photos. I took all of […]

The post Nurgle challenge part 4, Oldhammer Plaguebearer appeared first on My Wargame.

The Lead Pile. (And the question of how to tackle it!)

Posted on February 3rd, 2015 under , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Posted by

Jeezus! I’m feeling slightly overwhelmed when it comes to dealing with my lead mountain. I have started to take stock of just exactly how much stuff I have accumulated and what you can see in the picture is just the tip of the iceberg. This toolbox here is just one of the various stashes of […]

Games Workshop – How I love you, let me count the ways…

Posted on February 1st, 2015 under , . Posted by

So recently we’ve had some pretty funky stuff released by Games Workshop, and while I love their products, sometimes I wonder if they flip a coin on some business decisions.In the last week we had a look of shock when, for the first time in about a dec…