Posts Tagged ‘Saga’

SAGA reference guides for game play

Posted on December 1st, 2017 under . Posted by

Found these excellent charts on line.  These where created by Raven Zachary.   The chart should speed up game play.  But you will need a set of the SAGA rules. 

SAGA reference guides for game play

Posted on December 1st, 2017 under . Posted by

Found these excellent charts on line.  These where created by Raven Zachary.   The chart should speed up game play.  But you will need a set of the SAGA rules. 

Mounted Irish Noble

Posted on December 1st, 2017 under , , , , . Posted by

Et voila, the final model I need for the Dux campaign has been finished, in the form of a mounted noble.He will be “drafted” for battles where I will be using my cavalry, to lead them from the front.The model is from Gripping Beast, but I did a small w…

Mounted Irish Noble

Posted on December 1st, 2017 under , , , , . Posted by

Et voila, the final model I need for the Dux campaign has been finished, in the form of a mounted noble.He will be “drafted” for battles where I will be using my cavalry, to lead them from the front.The model is from Gripping Beast, but I did a small w…

28mm Saga Warband: Romano-British

Posted on November 27th, 2017 under , , , . Posted by

A commission for a customer of a Romano-British warband for Saga. Most of the figures are Gripping Beast, with a couple of Footsore Miniatures for characters. Spears were replaced with wire spears and Little Big Men Decals were used for the shields.The…

28mm Saga Warband: Romano-British

Posted on November 27th, 2017 under , , , . Posted by

A commission for a customer of a Romano-British warband for Saga. Most of the figures are Gripping Beast, with a couple of Footsore Miniatures for characters. Spears were replaced with wire spears and Little Big Men Decals were used for the shields.The…

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , . Posted by




Good morning!



The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.

Today, the first two models of Fianna’s unit, and what was this strangely-sounding non-Irish warrior group you will find from the article below.
Figures come from FOOTSORE MINIATURES from their line of miniatures from the early medieval period of Ireland. I hope you like it!.

To help with this entry, I asked an Irishman, history and miniatures lover. What was Fianna? I invite you to journey with Ronan Duggan into the world of history, interspersed with myths, to the mighty and brave Ireland!
       From the Dark Ages of tumultuous Irish History, before the Normans held dominion over much of the land, there existed on the Island of Ireland an order of warrior poets known as Ná Fianna, which roughly translates as “the wilderness/ wild ones”.


       Historically, a fian was made up of a small group of young nobles, both men and women, perhaps all members of the same clan, who had not yet inherited property, and therefore existed outside of normal society. Collectively, these small groups were known as the Fianna. A warrior of the Fianna was called a fhéinní, and a female member of the Fianna was known as a banfhéinní. The number of banfhéinní likely diminished greatly with the rise of the Christian Church in Ireland.  A Fianna leader would be recognised by the title Rifhéinní, which quite literally means King of the Fianna

The Rífhéinní were in turn beholden to the High Kings of Ireland who would call on the skills of the Fianna in times of war and conflict. In Irish myth the greatest Fianna leader of them all was Fionn mac Cumhaill, a courageous hunter-warrior credited with superhuman feats of combat and daring. It remains a mystery if there was a real man behind the myth. 

       There is some debate by historians about how many individuals constituted a fian; some say the ideal number was 9, as 3, and multiples of 3, were considered a sacred number in early Irish culture. According to some sources, there were 27 (3×9), but the number could swell dramatically into an army of seven battalions, each one three thousand strong when the situation demanded it, such as in times of war or invasion. 


In his 17th Century publication, the History of Ireland, Geoffrey Keating claims that in the winter, the Fianna were housed and provided for by the nobility, in return providing force of arms, but that during the summer months between the Irish seasons of Bealtaine and Samhain, they would live a nomadic life out in the wild, relying on hunting for food. In the Dark Ages of Irish history the land was covered in all manner of wild game and quarry, including wolves, wild boar and deer. The Fianna were expert hunters of these animals and likely wore their skins and adorned themselves with trophies.


       Each individual Fianna warrior was skilled in the arts of war, being highly proficient with spear, axe and sword (although it seems throwing and thrusting spears were likely their main armament for centuries). 

Also, in the early days of the Fianna, it is unlikely they wore any form of armour, preferring instead to be light and agile with light fabrics and animal skins. Joining the Fianna was not an easy task and Irish mythology speaks of very stringent entry requirements, which were not limited to martial skill. 

Firstly, they had to be well educated, with the ability to recite and compose poetry (hence the warrior poet epitaph).  In order to prove their physical capability, they were set many difficult tests of running, leaping and fighting. One example of a Fianna entry challenge involved the applicant young warrior being buried up to his or her knees with only a stick in hand for defence. Then he or she would be attacked by up to nine men wielding spears and if any wound was received the applicant would be denied entry to the ranks of the Fianna (likely because they were killed in the attempt). 

Another entry challenge involved braiding the applicant’s hair and then setting him or her loose in the forest; with only a head-start as long as the breadth of a tree trunk. He or she would be chased by a group of warriors, and if capture was avoided without so much as a braid of hair being unravelled, he or she would accepted. Such accounts may be partly myth, but certainly martial prowess would have been a central feature of these ancient warriors.  

According to ancient Irish myth, which was likely influenced by historical accounts, the Fianna lived by the following mantra, or code of honour: 


“Truth in our hearts, 

Strength in our arms,
Honesty in our speech.”

As the centuries passed and the Norsemen came and changed the face of Ireland, through conquest and integration, the nature and character of the Fianna changed and much was lost of the ancient traditions. It seems that the heyday of the Fianna was in the early Medieval period (5th to the 10th Centuries). That being said, the legendary Irish fighting force learned much from the Northern invaders and weapons and armour changed and the Fianna likely adapted to foreign battle techniques and learned to wield the large double handed Dane Axes that had proven so effective for the Vikings.


      It seems likely that some remnant of the great warrior poet movement survived to the days of the last High King of Ireland, Brian Boru, and participated in the great Battle of Clontarf (1014), which saw a mainly native Irish Army, led by Boru, defeat a combined Norse-Gael/ Leinster force. 


       155 years later, the Normans, striking from Wales and Britain, invaded and began the long occupation of Ireland by foreign forces. For the most part, native Irish forces were crushed or driven west by the newcomers. It is likely that some remnant of the Fianna survived this onslaught and pursued guerrilla style tactics to harass the new occupiers, but as an effective fighting force they became all but extinct in the face of the heavily armoured and advanced Norman knights and their system of castle building. Ireland would never be the same and the Fianna would pass into myth and legend.*

*thanks Ronan for a great part of Fianna history!

Dzień dobry!



Klimaty staro-irlandzkie zagoszczą chyba na stałe na DwarfCrypt. Główną tego przyczyną są piękne figurki, które mam przyjemność malować oraz niezwykłe historie, które czytam na temat Zielonej Wyspy w epoce wczesnego średniowiecza.

Dziś dwa pierwsze modele oddziału Fianna, a czym była ta dziwnie brzmiąca dla nie-Irlandczyków grupa wojowników dowiedziecie się z artykułu poniżej.
Figurki pochodzą od FOOTSORE MINIATURES z ich linii figurek z okresu wczesnośredniowiecznej Irlandii. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.


Do pomocy przy dzisiejszym wpisie poprosiłem człowieka o irlandzkim sercu, miłośnika historii i figurek bitewnych. Czym byli Fianna? Zapraszam na podróż z Ronanem Dugganem w świat historii, przeplatanej z mitami, do walecznej Irlandii !

       Od wczesnośredniowiecznej “ciemne wieki”, burzliwej historii Irlandii, zanim Normanowie opanowali większość ziem, istniała na zielonej wyspie specyficzna grupa poetów-wojowników znanych jako Ná Fianna, którą tłumaczy się jako “dzicz / dzicy”. 

       Historycznie, grupa ta składała się z młodych szlachciców, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, być może wszystkich członków jednego klanu, którzy jeszcze nie odziedziczyli własności i istnieli przez to poza normalnym społeczeństwem.
Te małe grupy były powszechnie znane jako Fianna. Wojownik Fianna nazywał się fhéinní, a żeński członek Fianna był znany jako banfhéinní. Liczba banfhéinní prawdopodobnie zmniejszyła się znacznie wraz z wejściem chrześcijaństwa w Irlandii. 
Przywódca Fianna otrzymywał tytuł rifhéinní, co dosłownie oznacza “Król Fianna”.
Rifhéinní byli z kolei pod opieką Wysokich Królów Irlandii, którzy w czasach wojny i konfliktu korzystali z umiejętności Fianna. 

W irlandzkiej mitologii, największym przywódcą Fianna byl Fionn mac Cumhaill, odważny wojownik-myśliwy, któremu przypisywano nadludzkie czyny i wielką odwagę. Pozostaje tajemnicą, czy za mitem kryje się prawdziwy człowiek.

       Niektórzy historycy debatują nad tym, ile osób składało się na Fianna; niektórzy twierdzą, że idealna liczba to 9, jako 3, a wielokrotności 3, były uważane za świętą liczbę we wczesnej kulturze irlandzkiej. Według niektórych źródeł było ich 27 (3 × 9), ale liczba ta mogła gwałtownie wzrosnąć do armii siedmiu batalionów, z których każdy składałby się z siły trzech tysiący, gdy wymagała tego sytuacja, na przykład w czasie wojny lub inwazji.

W swojej publikacji “History of Ireland” Geoffrey Keating twierdzi, że zimą Fianna byli kwaterowani i utrzymywani przez szlachtę, w zamian za dostarczanie broni, ale w miesiącach letnich między Bealtaine i Samhain prowadzili koczowniczy tryb życia i polowali na wolności.

       Każdy pojedynczy wojownik Fianna był wprawny w sztuce wojennej, posługiwał się biegle włócznią, toporem i mieczem (choć wydaje się, że rzucanie i pchnięcie włócznią było prawdopodobnie ich głównym uzbrojeniem przez stulecia). Również w pierwszym okresie istnienia  Fianny jest mało prawdopodobne, aby nosili jakąkolwiek zbroję, preferując zamiast tego lekkość i zwinność ruchów. 

Dołączenie do Fianna nie było łatwym zadaniem, a irlandzka mitologia mówi o bardzo surowych wymaganiach wstępnych, które nie ograniczały się tylko do umiejętności walki. 

Po pierwsze musieli być dobrze wykształceni, potrafili recytować i tworzyć poezję (stąd poeta- wojownik). Aby udowodnić swoją fizyczną zdolność, postawiono im wiele trudnych prób- biegania, skakania i walki. Jednym z przykładów próby wejścia do Fianna było zakopanie młodego wojownika-kandydata po kolana z kijem w ręku w celu obrony.
Następnie zostaje on zaatakowany przez dziewięciu mężczyzn dzierżących włócznie, i jeśli zostanie draśnięty, zostaje pozbawiony wstępu w szeregi grupy (prawdopodobnie dlatego też, że zostanie śmiertelnie zabity podczas próby 😉 ). 

Kolejne wyzwanie polegało na splataniu włosów kandydata, a następnie “rozluźnieniu ich” na  szerokość pnia drzewa do którego zostali przywiązani. Byli wówczas ścigany przez grupę wojowników i próbowali uniknięcia schwytania. Takie relacje mogły być częściowo mitem, ale na pewno walka była główną cechą tych starożytnych wojowników. 

Według starożytnej irlandzkiej legendy, na którą prawdopodobnie miały wpływ historyczne relacje, Fianna żyła według następującej mantry, czyli kodu honorowego:

“Prawda w naszych sercach,

Siła w naszych ramionach,
Szczerość w naszej mowie. “

       Wieki mijały, aż przybyli Normanowie i zmienili oblicze Irlandii. Zmieniła się natura i charakter Fianna, a wiele z ich starożytnych tradycji zostało utraconych i zapomnianych.
Wydaje się, że rozkwit Fianna można datować na wczesnym średniowieczu (od V do XI wieku). Mimo to legendarne irlandzkie siły bojowe wiele się nauczyły od północnych najeźdźców.
Broń i zbroja uległy zmianie, a i Fianna najprawdopodobniej nałożyła w końcu kolczugi i wzięła duże, dwuręczne duńskie topory, które okazały się wielce skuteczne na Wikingów. 


Całkiem możliwe, że niektórzy członkowie wielkiego poetyckiego ruchu wojowników przetrwali do czasów ostatniego Wielkiego Króla Irlandii, Briana Boru, i wzięli udział w Wielkiej Bitwie pod Clontarf (1014). Więcej o tej epickiej bitwie W TYM MIEJSCU.


       155 lat później Normanowie, uderzyli z Walii i Wielkiej Brytanii, najeżdżając i rozpoczynając długą okupację Irlandii. 

W przeważającej części, rodzime siły irlandzkie zostały zmiażdżone lub przepędzone na zachód przez nowo przybyłych. Prawdopodobnie część Fianna przetrwała tę napaść, ale jako skuteczna siła bojowa wymarły całkowicie w obliczu ciężkozbrojnych i zaawansowanych rycerzy normańskich i ich systemu budowania zamków. Irlandia nigdy nie będzie już taka sama, a Fianna przejdzie do mitu i legendy.

1. The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf  || 2. The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego

Brian Boru incoming / nadchodzi…


Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

Celtic Cross and Wandering Bard

Posted on November 13th, 2017 under , , , , . Posted by

Got some small items finished over the weekend for use in SAGA, including my “Crisis impulse buy”.Which tought me a few lessons…The first of it being that MDF terrain, something that came to be “a thing” during my hiatus is quite a lovely and cheap m…

Celtic Cross and Wandering Bard

Posted on November 13th, 2017 under , , , , . Posted by

Got some small items finished over the weekend for use in SAGA, including my “Crisis impulse buy”.Which tought me a few lessons…The first of it being that MDF terrain, something that came to be “a thing” during my hiatus is quite a lovely and cheap m…

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie :)
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie :)
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] How Saxons fought with the Britons / Jak Sasi z Brytami walczyli (Gripping Beast Sea Wolves! #1)

Posted on November 5th, 2017 under , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


Today return to the “Arturian” era, ie the time of civil wars and invasions among the Saxons. I recently presented the character of one of Britain’s legendary commanders- Owain, so it was now time for the Saxons.
Painted and published today four warriors come from a set of Mercenaries Sea Wolves from Gripping Beast. Another group from the eight-person unit soon.

The set is made up of eight metallic mercenaries with different weapons – through swords, axes, and spears. The models perfectly portray the V-VI’s barbarians invading the British Isles after leaving them by the Romans.


About Saxons.

       Saxons, were a people of Germanic origin, settled in the Middle Ages in Westphalia and Lower Saxony, in the tradition of their homeland were the Vistula Forests (Widsidh).
Saxons under the tribal name mentioned for the first time in II century by Ptolomeo in the Geography of the Elbe river basin, according to Tacitus (Germania) originating from the people of Auiones. From the east they bordered the Burgundians and the Vandals.
       After the withdrawal of the Roman legions in 407, the Anglo-Saxons, Saxons and Juts arrived in the British Isles around 450, who quickly organized several pagan patriarchal kingdoms in Britain. Over the course of time, there are seven of them: Kent, Jutland, Wessex, Sussex and Essex inhabited by the Saxon and East England, Mercia and Nortumbria inhabited by the Anglo-Saxon heptarry. These kingdoms competed with each other for hegemony, and the ruler who managed to gain the upper hand was called Brittwald. The inhabitants of the island, known as the Celtic population of the Britons, were almost completely eradicated, except for the northwestern part of England and Cornwall. The Celts also survived in the unmatched by the Germanic tribes of Wales and Scotland. In the meantime, Christianity has taken place.

Fighting in Britain.

       When the Roman troops left Britain in 407 to take part in the imperial throne, the Saxons again began to make frequent invasions to the island and plunged far into her territory. By the year 429, battles were fought without major battles. In 429, the pirate fleet of the Saxon Sea Wolves and Picts attacked the Yerula-mium (St. Albans). The raids of the Saxons, Scots and Picts provoked chaos, but the British request for Rome’s help remained unanswered. I took over self-appointed tyrants, including Yortigern (about 461), a British leader who had taken the Germans to fight the Picts and offered them land in Kent. The barbarian Jutts (actually Jutzes, Angels, Sass, Frisians and Franks) rebelled, demanded more and more land and called on their kinsmen to help them win at Aylesford (about 455) and Crayford (about 457), and about 475 Kent Kingdom. After Yortiger’s death, there was a wander of Britain to the west and the emigration of many thousands to Armoryk (Little Britain). There was about 470 Britons. The kingdoms of Sussex (477) and Wessex (495) were created.

       The chief of the Britons, unnamed by the historian Gildas (516P-570), and called by the historian Nennius, Artorius (Arthur), in 516 or 518 asked a painful defeat Saxons under Baddon Hill (Mount Badon or Lid- dutch badbury); This success was achieved through the use of cavalry, which Saxons did not have. Approximately 550 old Roman roads called Fosse Way separated the Britons in the west from the Saxons in the east.

       At the end of the 5th century, German invaders set up separate kingdoms (Kent about 475, Sussex about 477, Wessex about 495, East England about 500, Essex about 505, Nortumbria [Bernice 559 and Deira about 560] about 605, Mercia about 606 – all called historians Heptarchia). After 550 in Britain they were fighting for the loot and their territorial expansion. Up to 522 Britons in the west formed the Welsh kingdom of Strathclyde (Scotland), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbria; Welsh kingdoms Gwynedd, Dyged and Gwent; and Dumnonia (Somerset, Devon and Cornwall). Most of the Britons fought in the southwest and in Wessex. In 552 the British tried to invade the area of ​​the Fosse Road near Searoburh (Old Sarum), however, without success. In retaliation Sasi crossed the Fosse Road in 556 and in 571, they won at Beranburh (Barbury) and Bedeanford (Bedford?). In 577, in the decisive and lasting battle in the history of Anglo-Saxon invasions, much of the Britons of Dumnonia fell under Deorham (Dyrham, near Bath), but Dumonia was not occupied.

The Celtic kingdom was exhausted by wars, and although the Saxon continent was still sporadically attacking the Saxon lands in Britain, the invaders were fighting fiercely against each other, which only rarely touched the Britons.



Witam wszystkich!

Dziś powrót do Brytanii ery “arturiańskiej”, czyli czasu wojen domowych i najazdów między innymi Sasów. Niedawno przedstawiałem postać jednego z legendarnych dowódców brytyjskich Owaina, dlatego teraz przyszła pora na Sasów.
Pomalowani i opublikowani dziś czterej wojownicy pochodzą z zestawu Saskich Wilków Morskich od Gripping Beast. Kolejna grupa z ośmioosobowego oddziału już niedługo.

Wspomniany zestaw składa się jak wspominałem z ośmiu metalowych najemnych Sasów z różną bronią- poprzez miecze, topory, na włóczniach kończąc. Modele doskonale odwzorowują uzbrojenie V-VI wiecznych barbarzyńców najeżdżających Wyspy Brytyjskie po opuszczeniu ich przez Rzymian.


Rzecz o Sasach.

       Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) byli ludem pochodzenia germańskiego, osiadłym w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
Sasi pod nazwą plemienną wspomniani po raz pierwszy w II wieku przez Ptolomeusza w dziele Geografia w dorzeczu Łaby, według Tacyta (Germania) wywodzący się z ludu Auiones. Od wschodu graniczyli z plemionami Burgundów i Wandalów.
       Po wycofaniu się w 407 roku rzymskich legionów, na Wyspy Brytyjskie przybyły około 450 roku ludy germańskie: Anglowie, Sasi i Jutowie, którzy dość szybko zorganizowali w Brytanii kilkanaście pogańskich królestw patrymonialnych. Z biegiem czasu pozostało ich siedem: Kent, zamieszkany przez Jutów, Wessex, Sussex i Essex zamieszkane przez Sasów oraz Wschodnia Anglia, Mercja i Nortumbria zamieszkane przez Anglów (heptarchia anglosaska). Te królestwa rywalizowały między sobą o hegemonię, a władca, któremu udało się uzyskać przewagę, nosił tytuł bretwalda. Dotychczasowi mieszkańcy wyspy czyli ludność celtycka z plemienia Brytów, zostali niemal doszczętnie wytępieni, poza północno-zachodnią częścią Anglii i Kornwalią. Celtowie przetrwali także w niepodbitej przez plemiona germańskie Walii oraz w Szkocji. W międzyczasie miała miejsce chrystianizacja.


Walki w Brytanii.

       Gdy wojska rzymskie opuściły w 407 Brytanię, by wziąć udział w walkach o tron cesarski, Sasi ponownie zaczęli dokonywać częstych najazdów na wyspę i zapuszczali się daleko w głąb jej terytorium. Do roku 429 trwały walki bez walnych bitew. W 429 piracka flota Saskich Wilków Morskich i Piktów zaatakowała Yerula-mium (St. Albans). Najazdy Sasów, Szkotów i Piktów wywołały chaos, ale brytyjska prośba o pomoc Rzymu pozostała bez echa. Władzę przejmowali samozwańczy tyrani, między innymi Yortigern (zm. ok. 461), wódz brytyjski, który najął Germanów do walki z Piktami i ofiarował im w nagrodę ziemie w Kent. Najemni barbarzyńcy Jutowie (właściwie Jutowie, Anglowie, Sasi, Fryzowie i Frankowie) buntowali się, żądali coraz więcej ziemi i wezwali pobratymców, którzy pomogli im odnieść zwycięstwa pod Aylesford (ok. 455) i Crayford (ok. 457), a około 475 ustanowić królestwo Kent. Po śmierci Yortigerna nastąpiła wędrówka Bry-tów na zachód i emigracja wielu tysięcy do Armoryki (Mała Brytania). Doszło do po­wstania ok. 470 unii Brytów. Utworzone zostały królestwa Sussex (477) i Wessex (495). 

       Wódz Brytów, nie wymieniony z na­zwiska przez historyka Gildasa (516P-570), a nazywany przez historyka Nenniusza (wzmian. ok. 796) Artoriusem (Arturem), w 516 lub 518 zadał Sasom dotkliwą porażkę pod Baddon Hill (Mount Badon lub Lid-dington Badbury); sukces ten osiągnął dzię­ki użyciu kawalerii, której Sasi nie mieli. Do około 550 stara droga rzymska zwana Drogą Fosse (Fosse Way) oddzielała Brytów na zachodzie od Sasów na wschodzie.

       Pod koniec V w. germańscy najeźdźcy, którzy osiedli w Brytanii, zaczęli tworzyć oddzielne króles­twa (Kent ok. 475, Sussex ok. 477, Wessex ok. 495, Wschodnia Anglia ok. 500, Essex ok. 505, Nortumbria [Bernicja 559 i Deira ok. 560] ok. 605, Mercja ok. 606 – wszystkie zwane przez historyków Heptarchią). Po 550 w Brytanii walczono dla zdobycia łupów i ich ekspansji terytorialnej. Do 522 Bryto-wie na zachodzie tworzyli królestwo walij­skie Strathclyde (Szkocja), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbrię; walijskie królestwa Gwynedd, Dyged i Gwent; oraz Dumnonię (Somerset, Devon i Kornwalię). Większość walk Brytowie prowadzili na obszarach południowo-zachodnich oraz w Wessex. W 552 Brytowie próbowali najeżdżać na tereny w rejonie Drogi Fosse pod Searoburh (Old Sarum), jednakże bez powodzenia. W odwecie Sasi przekroczyli Drogę Fosse w 556 oraz w 571, zwyciężyli pod Beranburh (Barbury) i Bedeanford (Bedford?). W 577, w decydującej i ostatniej ważnej bitwie w historii najazdów anglosaskich, pod Deorham (Dyrham, w pobliżu Bath) poległo bardzo wielu Brytów z Dumnonii, ale Dum-nonia nie została zajęta. 

Celtycka Brytania była wyczerpana wojnami i choć Sasi z kon­tynentu nadal sporadycznie napadali na ziemie saskie w Brytanii, najeźdźcy toczyli mordercze walki między sobą, które tylko z rzadka dotykały Brytów.

Work in progress/ Praca w toku…
Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] How Saxons fought with the Britons / Jak Sasi z Brytami walczyli (Gripping Beast Sea Wolves! #1)

Posted on November 5th, 2017 under , , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


Today return to the “Arturian” era, ie the time of civil wars and invasions among the Saxons. I recently presented the character of one of Britain’s legendary commanders- Owain, so it was now time for the Saxons.
Painted and published today four warriors come from a set of Mercenaries Sea Wolves from Gripping Beast. Another group from the eight-person unit soon.

The set is made up of eight metallic mercenaries with different weapons – through swords, axes, and spears. The models perfectly portray the V-VI’s barbarians invading the British Isles after leaving them by the Romans.


About Saxons.

       Saxons, were a people of Germanic origin, settled in the Middle Ages in Westphalia and Lower Saxony, in the tradition of their homeland were the Vistula Forests (Widsidh).
Saxons under the tribal name mentioned for the first time in II century by Ptolomeo in the Geography of the Elbe river basin, according to Tacitus (Germania) originating from the people of Auiones. From the east they bordered the Burgundians and the Vandals.
       After the withdrawal of the Roman legions in 407, the Anglo-Saxons, Saxons and Juts arrived in the British Isles around 450, who quickly organized several pagan patriarchal kingdoms in Britain. Over the course of time, there are seven of them: Kent, Jutland, Wessex, Sussex and Essex inhabited by the Saxon and East England, Mercia and Nortumbria inhabited by the Anglo-Saxon heptarry. These kingdoms competed with each other for hegemony, and the ruler who managed to gain the upper hand was called Brittwald. The inhabitants of the island, known as the Celtic population of the Britons, were almost completely eradicated, except for the northwestern part of England and Cornwall. The Celts also survived in the unmatched by the Germanic tribes of Wales and Scotland. In the meantime, Christianity has taken place.

Fighting in Britain.

       When the Roman troops left Britain in 407 to take part in the imperial throne, the Saxons again began to make frequent invasions to the island and plunged far into her territory. By the year 429, battles were fought without major battles. In 429, the pirate fleet of the Saxon Sea Wolves and Picts attacked the Yerula-mium (St. Albans). The raids of the Saxons, Scots and Picts provoked chaos, but the British request for Rome’s help remained unanswered. I took over self-appointed tyrants, including Yortigern (about 461), a British leader who had taken the Germans to fight the Picts and offered them land in Kent. The barbarian Jutts (actually Jutzes, Angels, Sass, Frisians and Franks) rebelled, demanded more and more land and called on their kinsmen to help them win at Aylesford (about 455) and Crayford (about 457), and about 475 Kent Kingdom. After Yortiger’s death, there was a wander of Britain to the west and the emigration of many thousands to Armoryk (Little Britain). There was about 470 Britons. The kingdoms of Sussex (477) and Wessex (495) were created.

       The chief of the Britons, unnamed by the historian Gildas (516P-570), and called by the historian Nennius, Artorius (Arthur), in 516 or 518 asked a painful defeat Saxons under Baddon Hill (Mount Badon or Lid- dutch badbury); This success was achieved through the use of cavalry, which Saxons did not have. Approximately 550 old Roman roads called Fosse Way separated the Britons in the west from the Saxons in the east.

       At the end of the 5th century, German invaders set up separate kingdoms (Kent about 475, Sussex about 477, Wessex about 495, East England about 500, Essex about 505, Nortumbria [Bernice 559 and Deira about 560] about 605, Mercia about 606 – all called historians Heptarchia). After 550 in Britain they were fighting for the loot and their territorial expansion. Up to 522 Britons in the west formed the Welsh kingdom of Strathclyde (Scotland), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbria; Welsh kingdoms Gwynedd, Dyged and Gwent; and Dumnonia (Somerset, Devon and Cornwall). Most of the Britons fought in the southwest and in Wessex. In 552 the British tried to invade the area of ​​the Fosse Road near Searoburh (Old Sarum), however, without success. In retaliation Sasi crossed the Fosse Road in 556 and in 571, they won at Beranburh (Barbury) and Bedeanford (Bedford?). In 577, in the decisive and lasting battle in the history of Anglo-Saxon invasions, much of the Britons of Dumnonia fell under Deorham (Dyrham, near Bath), but Dumonia was not occupied.

The Celtic kingdom was exhausted by wars, and although the Saxon continent was still sporadically attacking the Saxon lands in Britain, the invaders were fighting fiercely against each other, which only rarely touched the Britons.



Witam wszystkich!

Dziś powrót do Brytanii ery “arturiańskiej”, czyli czasu wojen domowych i najazdów między innymi Sasów. Niedawno przedstawiałem postać jednego z legendarnych dowódców brytyjskich Owaina, dlatego teraz przyszła pora na Sasów.
Pomalowani i opublikowani dziś czterej wojownicy pochodzą z zestawu Saskich Wilków Morskich od Gripping Beast. Kolejna grupa z ośmioosobowego oddziału już niedługo.

Wspomniany zestaw składa się jak wspominałem z ośmiu metalowych najemnych Sasów z różną bronią- poprzez miecze, topory, na włóczniach kończąc. Modele doskonale odwzorowują uzbrojenie V-VI wiecznych barbarzyńców najeżdżających Wyspy Brytyjskie po opuszczeniu ich przez Rzymian.


Rzecz o Sasach.

       Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) byli ludem pochodzenia germańskiego, osiadłym w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
Sasi pod nazwą plemienną wspomniani po raz pierwszy w II wieku przez Ptolomeusza w dziele Geografia w dorzeczu Łaby, według Tacyta (Germania) wywodzący się z ludu Auiones. Od wschodu graniczyli z plemionami Burgundów i Wandalów.
       Po wycofaniu się w 407 roku rzymskich legionów, na Wyspy Brytyjskie przybyły około 450 roku ludy germańskie: Anglowie, Sasi i Jutowie, którzy dość szybko zorganizowali w Brytanii kilkanaście pogańskich królestw patrymonialnych. Z biegiem czasu pozostało ich siedem: Kent, zamieszkany przez Jutów, Wessex, Sussex i Essex zamieszkane przez Sasów oraz Wschodnia Anglia, Mercja i Nortumbria zamieszkane przez Anglów (heptarchia anglosaska). Te królestwa rywalizowały między sobą o hegemonię, a władca, któremu udało się uzyskać przewagę, nosił tytuł bretwalda. Dotychczasowi mieszkańcy wyspy czyli ludność celtycka z plemienia Brytów, zostali niemal doszczętnie wytępieni, poza północno-zachodnią częścią Anglii i Kornwalią. Celtowie przetrwali także w niepodbitej przez plemiona germańskie Walii oraz w Szkocji. W międzyczasie miała miejsce chrystianizacja.


Walki w Brytanii.

       Gdy wojska rzymskie opuściły w 407 Brytanię, by wziąć udział w walkach o tron cesarski, Sasi ponownie zaczęli dokonywać częstych najazdów na wyspę i zapuszczali się daleko w głąb jej terytorium. Do roku 429 trwały walki bez walnych bitew. W 429 piracka flota Saskich Wilków Morskich i Piktów zaatakowała Yerula-mium (St. Albans). Najazdy Sasów, Szkotów i Piktów wywołały chaos, ale brytyjska prośba o pomoc Rzymu pozostała bez echa. Władzę przejmowali samozwańczy tyrani, między innymi Yortigern (zm. ok. 461), wódz brytyjski, który najął Germanów do walki z Piktami i ofiarował im w nagrodę ziemie w Kent. Najemni barbarzyńcy Jutowie (właściwie Jutowie, Anglowie, Sasi, Fryzowie i Frankowie) buntowali się, żądali coraz więcej ziemi i wezwali pobratymców, którzy pomogli im odnieść zwycięstwa pod Aylesford (ok. 455) i Crayford (ok. 457), a około 475 ustanowić królestwo Kent. Po śmierci Yortigerna nastąpiła wędrówka Bry-tów na zachód i emigracja wielu tysięcy do Armoryki (Mała Brytania). Doszło do po­wstania ok. 470 unii Brytów. Utworzone zostały królestwa Sussex (477) i Wessex (495). 

       Wódz Brytów, nie wymieniony z na­zwiska przez historyka Gildasa (516P-570), a nazywany przez historyka Nenniusza (wzmian. ok. 796) Artoriusem (Arturem), w 516 lub 518 zadał Sasom dotkliwą porażkę pod Baddon Hill (Mount Badon lub Lid-dington Badbury); sukces ten osiągnął dzię­ki użyciu kawalerii, której Sasi nie mieli. Do około 550 stara droga rzymska zwana Drogą Fosse (Fosse Way) oddzielała Brytów na zachodzie od Sasów na wschodzie.

       Pod koniec V w. germańscy najeźdźcy, którzy osiedli w Brytanii, zaczęli tworzyć oddzielne króles­twa (Kent ok. 475, Sussex ok. 477, Wessex ok. 495, Wschodnia Anglia ok. 500, Essex ok. 505, Nortumbria [Bernicja 559 i Deira ok. 560] ok. 605, Mercja ok. 606 – wszystkie zwane przez historyków Heptarchią). Po 550 w Brytanii walczono dla zdobycia łupów i ich ekspansji terytorialnej. Do 522 Bryto-wie na zachodzie tworzyli królestwo walij­skie Strathclyde (Szkocja), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbrię; walijskie królestwa Gwynedd, Dyged i Gwent; oraz Dumnonię (Somerset, Devon i Kornwalię). Większość walk Brytowie prowadzili na obszarach południowo-zachodnich oraz w Wessex. W 552 Brytowie próbowali najeżdżać na tereny w rejonie Drogi Fosse pod Searoburh (Old Sarum), jednakże bez powodzenia. W odwecie Sasi przekroczyli Drogę Fosse w 556 oraz w 571, zwyciężyli pod Beranburh (Barbury) i Bedeanford (Bedford?). W 577, w decydującej i ostatniej ważnej bitwie w historii najazdów anglosaskich, pod Deorham (Dyrham, w pobliżu Bath) poległo bardzo wielu Brytów z Dumnonii, ale Dum-nonia nie została zajęta. 

Celtycka Brytania była wyczerpana wojnami i choć Sasi z kon­tynentu nadal sporadycznie napadali na ziemie saskie w Brytanii, najeźdźcy toczyli mordercze walki między sobą, które tylko z rzadka dotykały Brytów.

Work in progress/ Praca w toku…
Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

SAGA Mounted Fianna

Posted on October 26th, 2017 under , , , , . Posted by

One of the “must paint” units for SAGA / Dux I had to finish was a cavalry unit, and that means for the Irish a unit of mounted nobles, or Fianna.Coming from Gripping Beast, these 4 lesser lords are ready to take the battle to the enemy in a fast manne…

SAGA Mounted Fianna

Posted on October 26th, 2017 under , , , , . Posted by

One of the “must paint” units for SAGA / Dux I had to finish was a cavalry unit, and that means for the Irish a unit of mounted nobles, or Fianna.Coming from Gripping Beast, these 4 lesser lords are ready to take the battle to the enemy in a fast manne…

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below :)



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to :)


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below :)



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to :)


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

New SAGA Reference Guide- Setup & Gameplay

Posted on October 22nd, 2017 under . Posted by

  First of all I would to thank Raven Zachary for posting this Guide on the Saga Face book page. These will help speed up play.

New SAGA Reference Guide- Setup & Gameplay

Posted on October 22nd, 2017 under . Posted by

  First of all I would to thank Raven Zachary for posting this Guide on the Saga Face book page. These will help speed up play.

[ENG/PL] SAGA: Aetius & Arthur: Owain mab Urien / Owain, syn Uriena (Footsore Miniatures – Late Roman Infantry Command #1)

Posted on October 19th, 2017 under , , , , . Posted by


Good morning!


Hello all my esteemed visitors and invite you to the first entry devoted to the times and the Arthurian legends. Briefly, if King Arthur and his company were in fact right in those days, soon after leaving the Roman army in Britain.
Thanks to Footsore Miniatures, for the Owain model and the music of the unit, I used the Late Roman Infantry Command.

       Owain was a mythical hero of the sixth century, the son of Urien of Rheged and Modron. He fought in his life with the North Britons against the Anglo-saxons.
Later, Hero was included in the Arthurian tales (also known as Ywain, Yvain, Ewain, or Uwain) and became the main heroine of the “Lady of the Fountain” and “Sleep of Rhonabwa”. 

In the latter, he appears as the leader of a unit called the Raven, who fights with Arthur’s warriors, while Owain and the king play chess.It is possible, that the Ravens are not warriors, but the women of the Underworld, but his mother- Modron often changes into a raven and under that form promises to help Urien and his family if needed.

       Nearly all versions of the story of Arthur show Owain as the son of Urien and Arthur’s nephew . Later swtories also suggest that his mother was Morgan le Fay (or another sister of the old king).

       In later medieval versions of the story, Owain became Yvain and appeared in the poem “Chretiena de Troyes” under that title: the story contained in it repeats the main themes presented in Mabinogion (a collection of medieval Welsh sage., Given by their first translator into English, Lady Charlotte Guest The first part of the Mabinogion is the Four Branches of the Mabinogi, the names of the Mabinogi, which are the names of the Mabinogi and contain many elements of the Celtic mythological tradition, including the two Welsh legends Cilhwch and Olwen and Sleep of Rhonabwa. the three pseudo-historical stories of Macsena Wlediga dream and Llud and Llefelys, or and Geraint and Enida, in which the influence of foreign literature is clearly visible).



Ywain (Owain) unwittingly battles Gawain, from Chrétien’s Yvain, the Knight of the Lion
Ywain (Owein) walczący nieświadomie z Gawainen


Dzień dobry!



Witam wszystkich moich szacownych Odwiedzających i zapraszam do pierwszego wpisu poświęconego czasom i legendom około-arturiańskim. W skrócie, jeżeli faktycznie istniał król Artur i jego kompania to właśnie w tych czasach, niedługo po opuszczeniu wojsk rzymskich w Brytanii.
Dzięki Footsore Miniatures, za model Owaina oraz muzyka z oddziału posłużył mi zestaw Late Roman Infantry Command.


       Owain był mitycznym bohaterem z VI wieku, synem Uriena z Rheged i Modron. Walczył w swoim życiu z północnymi Brytami przeciw Anglom.
Później jego postać włączono do opowieści arturiańskich (znany jest także jako Ywain, Yvain, Ewain czy Uwain ) i stał się głównym bohaterem “Pani Fontanny” oraz “Snu Rhonabwy”.
W tej ostatniej pojawia się jako przywódca oddziału zwanego Krukami, który walczy z ludźmi Artura, podczas gdy Owain i król grają w szachy.
Można przypuszczać, że Kruki to nie wojownicy, ale przebrane kobiety z Zaświatów, gdyż jego matka Modron, często zmieniała się w kruka i pod tą właśnie postacią obiecywała pomóc Urienowi i jego rodzinie, gdyby zaszła konieczność.

       Prawie wszystkie wersje opowieści o Arturze ukazują Owaina jako syna Urien i bratanka Artura. Późniejsze relacje wysuwają również przypuszczanie, że jego matką jest Morgan le Fay (lub inna siostra starego króla)

       W późniejszych średniowiecznych wersjach opowieści Owain stał się Yvainem i pojawił się w poemacie “Chretiena de Troyes” pod tym właśnie tytułem: zawarta w nim historia powtarza zasadnicze wątki przedstawione w Mabinogion (zbiór średniowiecznych walijskich sag. Nazwę tę nadała ich pierwsza tłumaczka na język angielski, lady Charlotte Guest. Pierwszą część Mabinogionu stanowią Cztery gałęzie Mabinogi [wal. Pedair Cainc y Mabinogi], wobec których stosuje się nazwę Mabinogi. Zawierają one wiele elementów celtyckiej tradycji mitologicznej. W skład drugiej części wchodzą dwie walijskie legendy arturiańskie Cilhwch i Olwena oraz Sen Rhonabwy’ego, dwa pseudo-historyczne opowiadania Sen Macsena Wlediga i Historia Lluda i Llefelysa oraz opowieść Taliesin, w obecnych wydaniach często pomijana jako niepochodząca z tych samych manuskryptów, co pozostałe opowieści. Część trzecia to trzy tzw. romanse arturiańskie Pani Źródła, Peredur syn Efrawga oraz Geraint i Enida, w których wyraźne są wpływy literatury obcej).

       Owain zmarł w 595 roku. Przypuszcza się, że został pochowany w Llan-Forfael lub Llan-Heledd, które według tradycji znajdują się obecnie na cmentarzu św. Andrzeja w Penrith.

Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)


[ENG/PL] SAGA: Aetius & Arthur: Owain mab Urien / Owain, syn Uriena (Footsore Miniatures – Late Roman Infantry Command #1)

Posted on October 19th, 2017 under , , , , , . Posted by


Good morning!


Hello all my esteemed visitors and invite you to the first entry devoted to the times and the Arthurian legends. Briefly, if King Arthur and his company were in fact right in those days, soon after leaving the Roman army in Britain.
Thanks to Footsore Miniatures, for the Owain model and the music of the unit, I used the Late Roman Infantry Command.

       Owain was a mythical hero of the sixth century, the son of Urien of Rheged and Modron. He fought in his life with the North Britons against the Anglo-saxons.
Later, Hero was included in the Arthurian tales (also known as Ywain, Yvain, Ewain, or Uwain) and became the main heroine of the “Lady of the Fountain” and “Sleep of Rhonabwa”. 

In the latter, he appears as the leader of a unit called the Raven, who fights with Arthur’s warriors, while Owain and the king play chess.It is possible, that the Ravens are not warriors, but the women of the Underworld, but his mother- Modron often changes into a raven and under that form promises to help Urien and his family if needed.

       Nearly all versions of the story of Arthur show Owain as the son of Urien and Arthur’s nephew . Later swtories also suggest that his mother was Morgan le Fay (or another sister of the old king).

       In later medieval versions of the story, Owain became Yvain and appeared in the poem “Chretiena de Troyes” under that title: the story contained in it repeats the main themes presented in Mabinogion (a collection of medieval Welsh sage., Given by their first translator into English, Lady Charlotte Guest The first part of the Mabinogion is the Four Branches of the Mabinogi, the names of the Mabinogi, which are the names of the Mabinogi and contain many elements of the Celtic mythological tradition, including the two Welsh legends Cilhwch and Olwen and Sleep of Rhonabwa. the three pseudo-historical stories of Macsena Wlediga dream and Llud and Llefelys, or and Geraint and Enida, in which the influence of foreign literature is clearly visible).



Ywain (Owain) unwittingly battles Gawain, from Chrétien’s Yvain, the Knight of the Lion
Ywain (
Owain) nieświadomie walczący z Gawainen


Dzień dobry!



Witam wszystkich moich szacownych Odwiedzających i zapraszam do pierwszego wpisu poświęconego czasom i legendom około-arturiańskim. W skrócie, jeżeli faktycznie istniał król Artur i jego kompania to właśnie w tych czasach, niedługo po opuszczeniu wojsk rzymskich w Brytanii.
Dzięki Footsore Miniatures, za model Owaina oraz muzyka z oddziału posłużył mi zestaw Late Roman Infantry Command.


       Owain był mitycznym bohaterem z VI wieku, synem Uriena z Rheged i Modron. Walczył w swoim życiu z północnymi Brytami przeciw Anglom.
Później jego postać włączono do opowieści arturiańskich (znany jest także jako Ywain, Yvain, Ewain czy Uwain ) i stał się głównym bohaterem “Pani Fontanny” oraz “Snu Rhonabwy”.
W tej ostatniej pojawia się jako przywódca oddziału zwanego Krukami, który walczy z ludźmi Artura, podczas gdy Owain i król grają w szachy.
Można przypuszczać, że Kruki to nie wojownicy, ale przebrane kobiety z Zaświatów, gdyż jego matka Modron, często zmieniała się w kruka i pod tą właśnie postacią obiecywała pomóc Urienowi i jego rodzinie, gdyby zaszła konieczność.

       Prawie wszystkie wersje opowieści o Arturze ukazują Owaina jako syna Urien i bratanka Artura. Późniejsze relacje wysuwają również przypuszczanie, że jego matką jest Morgan le Fay (lub inna siostra starego króla)

       W późniejszych średniowiecznych wersjach opowieści Owain stał się Yvainem i pojawił się w poemacie “Chretiena de Troyes” pod tym właśnie tytułem: zawarta w nim historia powtarza zasadnicze wątki przedstawione w Mabinogion (zbiór średniowiecznych walijskich sag. Nazwę tę nadała ich pierwsza tłumaczka na język angielski, lady Charlotte Guest. Pierwszą część Mabinogionu stanowią Cztery gałęzie Mabinogi [wal. Pedair Cainc y Mabinogi], wobec których stosuje się nazwę Mabinogi. Zawierają one wiele elementów celtyckiej tradycji mitologicznej. W skład drugiej części wchodzą dwie walijskie legendy arturiańskie Cilhwch i Olwena oraz Sen Rhonabwy’ego, dwa pseudo-historyczne opowiadania Sen Macsena Wlediga i Historia Lluda i Llefelysa oraz opowieść Taliesin, w obecnych wydaniach często pomijana jako niepochodząca z tych samych manuskryptów, co pozostałe opowieści. Część trzecia to trzy tzw. romanse arturiańskie Pani Źródła, Peredur syn Efrawga oraz Geraint i Enida, w których wyraźne są wpływy literatury obcej).

       Owain zmarł w 595 roku. Przypuszcza się, że został pochowany w Llan-Forfael lub Llan-Heledd, które według tradycji znajdują się obecnie na cmentarzu św. Andrzeja w Penrith.

Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)


[ENG/PL] See you in Valhalla! / Do zobaczenia w Walhalli! (V&V Miniatures Vikings #2)

Posted on October 6th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

“Since no ax, spear or blade has reached my son today, he will be known as Bjørn Ironside now.” -Ragnar Lodbrok


Hello everyone!


Today I am returning to the excellent V&V Miniature figurines I received for review. The set is called “Vikings 6”.

V&V Miniature kits feature the great detail of the finest resin models.
There are 40mm and 28mm figures (Vikings, Normans and Anglo-Saxons) in the offer, which will enrich every army, band or team of players and collectors.

Remember that before painting it is very helpful to wash the figures in warm soapy water and to clean the elements from the light residue after the cast. I use modeling scissors and toothbrushes..

Like also V&V Miniatures on Facebook.


The four housecarls present today will play the part of Jarl’s personal defense (historians and sagas have known the courage and protection of the Scandinavian rulers), so they have richly decorated shields and more elaborate costumes – unlike Bondi’s.

       In early medieval Scandinavia, housecarls (Old nordic: húskarlarhúskarl, Old English: huscarlhuscarle or houscarl) were free people who were holding farms.
The original term húskarl, literally means “house man”.
        In Anglo-Saxon England, after the conquest of the Kingdom of Denmark in the eleventh century, this group also appeared. English Housecarl had many roles, both military and administrative.
Harold II at the Battle of Hastings against Wilhelm the Bastard had the protection of the Housecarl’s top-pickers.

“Skoro żaden topór, włócznia ani ostrze nie zdołały dosięgnąć dziś mego syna,będzie teraz znany jako Bjorn Żelaznoboki” -Ragnar Lodbrok



Witam wszystkich!

Dziś powracam do doskonałych figurek od V&V Miniatures które otrzymałem do zrecenzowania. Zestaw nosi nazwę “Vikings 6”.
Modele od V&V Miniatures cechuje dbałością o najmniejszy szczegół, a ich żywiczne modele wyglądają wręcz doskonale.
Obecnie w ofercie producenta znajdują się figurki w skali 40 mm oraz 28 mm (Wikingowie, Normanowie oraz Anglo-Sasi) które wzbogacą każdą armię, bandę czy drużynę graczy i kolekcjonerów.

Jak to bywa z modelami żywicznymi, ważne jest, aby przed pomalowaniem umyć figurki w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyścić elementy z lekkich pozostałości po odlewie. Ja w tym celu, używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów.


Polubcie również V&V Miniatures na Facebooku’u.



Przedstawieni dzisiaj wszyscy czterej wojownicy housecarls będą pełnili rolę osobistej ochrony Jarla (w historii i sagach znani byli ze swojej odwagi i ochrony skandynawskich władców). Wikingowie tacy posiadają bogato zdobione tarcze i bardziej majętne stroje – w odróżnieniu do przygotowywanych Bondich (rolników i rybaków).


       We wczesnośredniowiecznej Skandynawii, housecarls (staronordyckie: húskarlar, húskarl; staro-angielskie: huscarl, huscarle lub houscarl) byli wolnymi ludźmi, prowadzącymi gospodarstwa. 

Oryginalny termin húskarl, dosłownie oznacza “Człowieka domu”.
       W Anglosaskiej Anglii, po podboju przez Królestwo Danii w XI wieku, także występowała ta grupa.  Angielski Housecarl miał wiele ról, zarówno wojskowych, jak i administracyjnych. 

Harold II w bitwie pod Hastings przeciwko Wilhelmowi Bękartowi posiadał ochronę złożoną z doborowych toporników Housecarlów.





[ENG/PL] See you in Valhalla! / Do zobaczenia w Walhalli! (V&V Miniatures Vikings #2)

Posted on October 6th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

“Since no ax, spear or blade has reached my son today, he will be known as Bjørn Ironside now.” -Ragnar Lodbrok


Hello everyone!


Today I am returning to the excellent V&V Miniature figurines I received for review. The set is called “Vikings 6”.

V&V Miniature kits feature the great detail of the finest resin models.
There are 40mm and 28mm figures (Vikings, Normans and Anglo-Saxons) in the offer, which will enrich every army, band or team of players and collectors.

Remember that before painting it is very helpful to wash the figures in warm soapy water and to clean the elements from the light residue after the cast. I use modeling scissors and toothbrushes..

Like also V&V Miniatures on Facebook.


The four housecarls present today will play the part of Jarl’s personal defense (historians and sagas have known the courage and protection of the Scandinavian rulers), so they have richly decorated shields and more elaborate costumes – unlike Bondi’s.

       In early medieval Scandinavia, housecarls (Old nordic: húskarlarhúskarl, Old English: huscarlhuscarle or houscarl) were free people who were holding farms.
The original term húskarl, literally means “house man”.
        In Anglo-Saxon England, after the conquest of the Kingdom of Denmark in the eleventh century, this group also appeared. English Housecarl had many roles, both military and administrative.
Harold II at the Battle of Hastings against Wilhelm the Bastard had the protection of the Housecarl’s top-pickers.

“Skoro żaden topór, włócznia ani ostrze nie zdołały dosięgnąć dziś mego syna,będzie teraz znany jako Bjorn Żelaznoboki” -Ragnar Lodbrok



Witam wszystkich!

Dziś powracam do doskonałych figurek od V&V Miniatures które otrzymałem do zrecenzowania. Zestaw nosi nazwę “Vikings 6”.
Modele od V&V Miniatures cechuje dbałością o najmniejszy szczegół, a ich żywiczne modele wyglądają wręcz doskonale.
Obecnie w ofercie producenta znajdują się figurki w skali 40 mm oraz 28 mm (Wikingowie, Normanowie oraz Anglo-Sasi) które wzbogacą każdą armię, bandę czy drużynę graczy i kolekcjonerów.

Jak to bywa z modelami żywicznymi, ważne jest, aby przed pomalowaniem umyć figurki w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyścić elementy z lekkich pozostałości po odlewie. Ja w tym celu, używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów.


Polubcie również V&V Miniatures na Facebooku’u.



Przedstawieni dzisiaj wszyscy czterej wojownicy housecarls będą pełnili rolę osobistej ochrony Jarla (w historii i sagach znani byli ze swojej odwagi i ochrony skandynawskich władców). Wikingowie tacy posiadają bogato zdobione tarcze i bardziej majętne stroje – w odróżnieniu do przygotowywanych Bondich (rolników i rybaków).


       We wczesnośredniowiecznej Skandynawii, housecarls (staronordyckie: húskarlar, húskarl; staro-angielskie: huscarl, huscarle lub houscarl) byli wolnymi ludźmi, prowadzącymi gospodarstwa. 

Oryginalny termin húskarl, dosłownie oznacza “Człowieka domu”.
       W Anglosaskiej Anglii, po podboju przez Królestwo Danii w XI wieku, także występowała ta grupa.  Angielski Housecarl miał wiele ról, zarówno wojskowych, jak i administracyjnych. 

Harold II w bitwie pod Hastings przeciwko Wilhelmowi Bękartowi posiadał ochronę złożoną z doborowych toporników Housecarlów.





Kern Slingers

Posted on October 2nd, 2017 under , , , , , . Posted by

The first completed unit of the month, these are the last figures from the Dark Ages box of Warriors I bought to bulk my Dux force.But in that game, you have 4 strong missile troops, while in the SAGA Irish list, the Kerns, who are either armed with a …

Kern Slingers

Posted on October 2nd, 2017 under , , , , , . Posted by

The first completed unit of the month, these are the last figures from the Dark Ages box of Warriors I bought to bulk my Dux force.But in that game, you have 4 strong missile troops, while in the SAGA Irish list, the Kerns, who are either armed with a …