Posts Tagged ‘Saga’

Back to the Brushes 153

Posted on February 15th, 2018 under , , , , , , , , , , , . Posted by

Some work in progress pictures for this year’s Painting ChallengeThis one is now completed C01 fighter from Citadel.Two groups of Hearth Guard for SAGA with figures from Gripping Beast’s Romano British. Across this warband will be using a very limited …

[ENG/PL] The true story of Halfdan the Black (Hálfdan Svarti) / Prawdziwa historia Halfdana Czarnego (Halvdan Svarte) [Footsore Miniatures Erik Oaksplitter]

Posted on January 24th, 2018 under , , , , , , , , . Posted by

“My mother told meSomeday I would buyA galley with good oarsSail to distant shoresStand upon the prowNoble barq I steerSteady course for the havenHew many foe-men, hew many foe-men”Good morning!Staying in historical and Tv series Vikings climate invite…

[ENG/PL] About a woman who didn’t bend to the Vikings / O kobiecie, co wikingom się nie kłaniała (Wargamer’s Hot & Dangerous: Lagertha, the Shieldmaiden)

Posted on January 20th, 2018 under , , , , , , , . Posted by

“… this hard-hitting woman found more pleasure in the lone ruling of the kingdom than by sharing a fortune with her husband.”Hello everyone, very warmly!Today’s entry will be devoted to one of the most interesting figures of female warriors, with the…

SAGA – Second Edition is Coming Soon

Posted on January 19th, 2018 under , , . Posted by

One of the things that I really love to do is keep my eyes on the miniatures industry and what
The post SAGA – Second Edition is Coming Soon appeared first on Must Contain Minis.

AHPC VIII – Ev’s Challenge, Day 22

Posted on January 10th, 2018 under , , , , , , . Posted by

The story so far;I’ve gone into this year’s Challenge with a target of 500 points, and have proceeded at my usual sedate (some might say ‘sedated’) pace.First up was this chap, a strapping Orc Chieftain from Scibor’s Monstrous Miniatures. Certainly in …

2017 End Of Year Gamer Review…

Posted on January 1st, 2018 under , , , , , , , . Posted by


Continuing the tradition of previous years, I like look back at the end/start of a year and sort of see “how I did” as a geek and a gamer.  Last year was a bit of a rough one, and while 2017 still had some rough patches, I think it ended on a high note.  If you like to read long lists, with a bit of ranting, this post is for you…

Strap in, it’s a long one…


As always, I start off with the total number of painted models for the year:

Tanks/Fow:
  • 2x Sherman 76’s
  • Jagpanther wreck
  • M10
Imperial Assault:
  • AT-ST
  • 9x stormtrooper 
  • 3x Probe Droid
  • 3x Imperial Officers
  • Vader
  • 4x Imperial Guards
  • 2x E-web engineer 
  • 4x trandoshan hunters
  • Diala Passil
  • 2x Nexu 
  • Gaarkhan 
  • Gideon Argus
  • Fenn Signis 
  • Mak Eshka’rey
  • Luke Skywalker
  • Jyn Odan
  • Kayn Somos 
  • 4x Heavy Stormtrooper
  • Biv Bodhrik
  • Bossk
  • Saska Teft
  • 4x Tuskan Raiders
  • 3x Republic Commandos
  • IG-88
  • Boba Fett
  • MHD-19
  • SC 2-M Tank
  • Loku Kanoloa 
  • 2x Rebel Saboteur 
  • Verena Talos
  • 2x Wampa
  • 4x Assassin Droids
  • 6x Snowtroopers
SAGA:
  – Roman Warlord
 – 16x Roman Bowmen
  • 16x Warriors w/ spears 
  • 18x Levies
  • 4x Hearthguard
  • Ballista (proxy)
CONGO:
  • Guide
  • 3x adventurers
  • Matabele king
  • 6x Scouts
  • 4x Fanatics 
  • Witch Doctor 
  • 10x Warriors
  • 10x Askari
  • Major Allan Wilson
  • 3x BSAC Scouts
  • 8x BSAC Riflemen
  • 4x BSAC Soldiers
Terrain:
  • 3 Japanese Buildings
  • 6 Wall-end section
  • Gate 
  • 6 walls
  • 3x terrain bases
  • BSAC flag
  • BSAC Camp (4 tents)
  • 8x Tree stands
  • 5x Rocky bases
  • 3x Bush bases
  • Favorite model of 2017
  • 2x Hills
Test of Honour:
  • Masahiro
  • Tadashi 
  • 1x Samurai
  • 10x Masked Men
  • 2x Sergeants
  • 3x Archers
Blood & Plunder
  • English Captain
  • 4x Sea Dogs
  • 8x Freebooters
  • 8x Militia 
40k

  • Fire Prism
  • Farseer Skyrunner
  • 3x Windrider
TOTAL PAINTED: 281 (more or less, taking into account the terrain as well)

So, off to a good start!  2015’s total was 145, and 2016’s was 154.  I was definitely hit by the painting bug this year, and not only that, but doing a bit of stuff in several systems too!  Last year, the big hit seemed to be Age of Sigmar, while this year it was clearly Imperial Assault.  That said, I think my favorite model of the year is actually one of the last ones I completed, the Fire Prism for my Warhammer 40,000 Aeldari army.  (I still cant get used to saying “aeldari” over “eldar”)  So, why the Fire Prism?  I think a lot of it has to do with my recent attitude change towards painting as whole, more on that in a bit, as well just the fact I enjoyed the overall process from start to finish.  I got out of comfort zone, and did  lot of experimentation, and I think the results turned out pretty well!  Reddit helped make the final decision on which color scheme/craftworld I would run, and I think they made the right call!


Next up, my Top 5, most played games of 2017:









TOTAL PLAYED: 148 

Favorite game AND opponent
2015’s total was 298, while 2016’s was only 87, after big slump in the gaming department.  148 seems respectable enough for me!  Interesting little side note, all the games of Magic The Gathering were done over the Thanksgiving holiday against my brother in law. Also not shocked to see so many card games make the list, but obviously, the Pokemon TCG is taking a dive… I honestly, doubt it makes the end of year report for 2018.  None of the previous years’ games make the top 5, but SAGA made a bit of a return.  (though it too, has started to drop off.  More on that in a bit)  Imperial Assault saw a lot of play at my house, as every game played of it has been against my daughter.  Thus, I gotta go with Imperial Assault as my top game of the year.  Sure, set up takes awhile, but with all the various missions to play, there is tons of variety, even if I get stuck always playing as the Rebels.  FFG has recently came out with an app for the campaign, allowing you to play through it solo, so eventually I hope to give it a try.  (even though I’m not much of a solo gamer these days)



Favorite book
Unlike last year, this time around I’ve got a favorite book 2017: Thrawn by Timothy Zahn.  It was close between this and Chuck Wendig’s Aftermath series, as I really liked the characters he presented in the story, along with a lot of the gaps he filled in the timeline between Return of the Jedi and the The Force Awakens.  BUT, I gotta go with Thrawn!  For those that don’t know, Thrawn is one of those widely popular expanded universe (we still use that term, right?) characters that often interact with the BIG named film characters, and often times has enough popularity to rival them as far as fan spotlight goes.  In the pre-Disney (Legacy) era, Mr. Zahn wrote a couple of novels centered around Thrawn, that many fans felt were pivotal to ENTIRETY of the Star Wars saga.  Now, post-Disney acquisition of the franchise, Thrawn makes his return in a new origin story, and while some fans cannot get past the pre-Disney era/timeline, I am NOT one of those fans, I LOVE the direction Disney has taken Star Wars into, and LOVE what Zahn has done to sort of reintroduce us to Thrawn.  Aside from being about Thrawn himself, the novel also gives us a very interesting look into the “Imperial Political Machine” that I really enjoyed.  AND there have been announcements of a follow up as well!

Favorite Video Game

Also different from last year, I’ve got a favorite video game of year… well sort of.  I’ve got a favorite console, and that would have to be the Nintendo Switch.  I LOVE it, and in fact, the reason I haven’t been on xbox at all lately is due to the switch.  (though even then, I’m not on often.  I’m usually too busy painting in my free time!)  Picking one game as a favorite was hard.  I played a lot of Zelda, but once I beat it, I haven’t much incentive to go back in.  I LOVE the idea and concept of Pokken Tournament DX, but I’m terrible at it, and fighting other players online gives me major RAGE issues.  So really, that leaves Splatoon 2.  Luckily, I’m decent at Splatoon, though my aim sucks half the time, I still typically end up 1st or 2nd place in every match, both in terms of splats (kills) and turf inked (how you score points)  


I tried my best to come up with a favorite movie/TV show/Anime for the year, but I really couldn’t settle on a favorite, every time I’d think of one candidate, I’d come up with 5 more titles that rival it!  But, I really did try!  Movie wise, I liked the latest Star Wars, though the internet would have me convinced I am in the minority.  Aside from that, I also liked the DC comics films, though again, with the exception of Wonder Woman, I think I’m in the minority.  TV wise, I watched a lot of Black Mirror, along with Dr. Who, but I also like the Marvel shows on Netflix (not Agents of S.h.i.e.l.d. though) as well as being a regular viewer of the CW’s DC shows.  I got really into Black Sails while I painted my Blood & Plunder stuff.  Anime is another one of those that I just can’t decide on a favorite…  after finishing up Naruto, which I liked, I started watching Boruto, and while enjoyable, something is a bit off, it lacks something that Naruto had in my opinion.  Attack on Titan is good, maybe Sword Art Online edges out as a favorite, but I’m not sure. One thing I do know, is that using my free Amazon Prime sub to subscribe to the Warhammer TV channel on Twitch!  I often sit, and chat live while I paint, and it has really got me motivated and excited for the Games-Workshop hobby.  If you tune in, you’ll often hear my gamertag mentioned pretty often, which is always a bit exciting! (for me it is, anyway)  Even my daughter enjoys watching it whenever she’s off of school!  (they typically start about 10 am here)


So, what’s next for 2018?  I usually will post up something about specific games that are “on my radar” but really there are not any this time around.  I’m really enjoying working on Games-Workshop’s models as of late, so I firmly expect to continue to work on my Aeldari army, especially as my daughter has started working on an army completely on her own, the Black Templars.  (All “easy build” stuff for her)  I’m semi-excited for the 2nd edition of SAGA in February, I say only semi-excited because SAGA has been on the back-burner, really ALL actual gaming outside of games with my daughter have, so it’s not a SAGA-specific issue.  I’ve really turned into more of a “hobbyist” at this stage than a gamer.  A lot of it comes down to effort.  It takes a lot of effort to arrange a game, pack up all my minis and giant tub of terrain so we can play on a decent looking table, drive the 25 minutes it takes me to get to the game store I play it, game for a few hours, pack it all back up, and drive home… then get up at 7 am.  I *could* do all that, or I could just paint for a few hours in my workshop, then go upstairs and to bed.  Same goes for solo gaming.  I *could* set everything up, commit to playing a game for a few hours, OR I could pop on a video game and play as little or as much as want, then turn it off, OR I could also just paint.  That said, as much as I may grumble about getting out of the house, I do hope I can find my way back to at least playing semi-regular games of SAGA in 2018…

SO, there you have it!  As always, I wanna thank all those that visit my blog, especially those that take the time to share the blog and drop in some comments.  You guys & gals are part of what keeps me motivated to keep this blog going.  Thanks again, and hope you all have a good 2018!

Until next Time,
-WuhSawBe-

[ENG/PL] Crescent and The Cross: Moors: Berber Spearmen #1 / Berberyjscy włócznicy #1 (Artizan Designs)

Posted on December 23rd, 2017 under , , , , , , , . Posted by

مرحبا بالجميع!I have not painted anything for my Moors forces for a very long time, and the foursome presented today have spent too much time unpainted on the shelf.So what was it to do? I painted, or more strictly, I finished it, because they already …

SAGA reference guides for game play

Posted on December 1st, 2017 under . Posted by

Found these excellent charts on line.  These where created by Raven Zachary.   The chart should speed up game play.  But you will need a set of the SAGA rules. 

SAGA reference guides for game play

Posted on December 1st, 2017 under . Posted by

Found these excellent charts on line.  These where created by Raven Zachary.   The chart should speed up game play.  But you will need a set of the SAGA rules. 

Mounted Irish Noble

Posted on December 1st, 2017 under , , , , . Posted by

Et voila, the final model I need for the Dux campaign has been finished, in the form of a mounted noble.He will be “drafted” for battles where I will be using my cavalry, to lead them from the front.The model is from Gripping Beast, but I did a small w…

Mounted Irish Noble

Posted on December 1st, 2017 under , , , , . Posted by

Et voila, the final model I need for the Dux campaign has been finished, in the form of a mounted noble.He will be “drafted” for battles where I will be using my cavalry, to lead them from the front.The model is from Gripping Beast, but I did a small w…

28mm Saga Warband: Romano-British

Posted on November 27th, 2017 under , , , . Posted by

A commission for a customer of a Romano-British warband for Saga. Most of the figures are Gripping Beast, with a couple of Footsore Miniatures for characters. Spears were replaced with wire spears and Little Big Men Decals were used for the shields.The…

28mm Saga Warband: Romano-British

Posted on November 27th, 2017 under , , , . Posted by

A commission for a customer of a Romano-British warband for Saga. Most of the figures are Gripping Beast, with a couple of Footsore Miniatures for characters. Spears were replaced with wire spears and Little Big Men Decals were used for the shields.The…

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes #1)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , , . Posted by

Good morning!The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.Tod…

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , . Posted by




Good morning!



The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.

Today, the first two models of Fianna’s unit, and what was this strangely-sounding non-Irish warrior group you will find from the article below.
Figures come from FOOTSORE MINIATURES from their line of miniatures from the early medieval period of Ireland. I hope you like it!.

To help with this entry, I asked an Irishman, history and miniatures lover. What was Fianna? I invite you to journey with Ronan Duggan into the world of history, interspersed with myths, to the mighty and brave Ireland!
       From the Dark Ages of tumultuous Irish History, before the Normans held dominion over much of the land, there existed on the Island of Ireland an order of warrior poets known as Ná Fianna, which roughly translates as “the wilderness/ wild ones”.


       Historically, a fian was made up of a small group of young nobles, both men and women, perhaps all members of the same clan, who had not yet inherited property, and therefore existed outside of normal society. Collectively, these small groups were known as the Fianna. A warrior of the Fianna was called a fhéinní, and a female member of the Fianna was known as a banfhéinní. The number of banfhéinní likely diminished greatly with the rise of the Christian Church in Ireland.  A Fianna leader would be recognised by the title Rifhéinní, which quite literally means King of the Fianna

The Rífhéinní were in turn beholden to the High Kings of Ireland who would call on the skills of the Fianna in times of war and conflict. In Irish myth the greatest Fianna leader of them all was Fionn mac Cumhaill, a courageous hunter-warrior credited with superhuman feats of combat and daring. It remains a mystery if there was a real man behind the myth. 

       There is some debate by historians about how many individuals constituted a fian; some say the ideal number was 9, as 3, and multiples of 3, were considered a sacred number in early Irish culture. According to some sources, there were 27 (3×9), but the number could swell dramatically into an army of seven battalions, each one three thousand strong when the situation demanded it, such as in times of war or invasion. 


In his 17th Century publication, the History of Ireland, Geoffrey Keating claims that in the winter, the Fianna were housed and provided for by the nobility, in return providing force of arms, but that during the summer months between the Irish seasons of Bealtaine and Samhain, they would live a nomadic life out in the wild, relying on hunting for food. In the Dark Ages of Irish history the land was covered in all manner of wild game and quarry, including wolves, wild boar and deer. The Fianna were expert hunters of these animals and likely wore their skins and adorned themselves with trophies.


       Each individual Fianna warrior was skilled in the arts of war, being highly proficient with spear, axe and sword (although it seems throwing and thrusting spears were likely their main armament for centuries). 

Also, in the early days of the Fianna, it is unlikely they wore any form of armour, preferring instead to be light and agile with light fabrics and animal skins. Joining the Fianna was not an easy task and Irish mythology speaks of very stringent entry requirements, which were not limited to martial skill. 

Firstly, they had to be well educated, with the ability to recite and compose poetry (hence the warrior poet epitaph).  In order to prove their physical capability, they were set many difficult tests of running, leaping and fighting. One example of a Fianna entry challenge involved the applicant young warrior being buried up to his or her knees with only a stick in hand for defence. Then he or she would be attacked by up to nine men wielding spears and if any wound was received the applicant would be denied entry to the ranks of the Fianna (likely because they were killed in the attempt). 

Another entry challenge involved braiding the applicant’s hair and then setting him or her loose in the forest; with only a head-start as long as the breadth of a tree trunk. He or she would be chased by a group of warriors, and if capture was avoided without so much as a braid of hair being unravelled, he or she would accepted. Such accounts may be partly myth, but certainly martial prowess would have been a central feature of these ancient warriors.  

According to ancient Irish myth, which was likely influenced by historical accounts, the Fianna lived by the following mantra, or code of honour: 


“Truth in our hearts, 

Strength in our arms,
Honesty in our speech.”

As the centuries passed and the Norsemen came and changed the face of Ireland, through conquest and integration, the nature and character of the Fianna changed and much was lost of the ancient traditions. It seems that the heyday of the Fianna was in the early Medieval period (5th to the 10th Centuries). That being said, the legendary Irish fighting force learned much from the Northern invaders and weapons and armour changed and the Fianna likely adapted to foreign battle techniques and learned to wield the large double handed Dane Axes that had proven so effective for the Vikings.


      It seems likely that some remnant of the great warrior poet movement survived to the days of the last High King of Ireland, Brian Boru, and participated in the great Battle of Clontarf (1014), which saw a mainly native Irish Army, led by Boru, defeat a combined Norse-Gael/ Leinster force. 


       155 years later, the Normans, striking from Wales and Britain, invaded and began the long occupation of Ireland by foreign forces. For the most part, native Irish forces were crushed or driven west by the newcomers. It is likely that some remnant of the Fianna survived this onslaught and pursued guerrilla style tactics to harass the new occupiers, but as an effective fighting force they became all but extinct in the face of the heavily armoured and advanced Norman knights and their system of castle building. Ireland would never be the same and the Fianna would pass into myth and legend.*

*thanks Ronan for a great part of Fianna history!

Dzień dobry!



Klimaty staro-irlandzkie zagoszczą chyba na stałe na DwarfCrypt. Główną tego przyczyną są piękne figurki, które mam przyjemność malować oraz niezwykłe historie, które czytam na temat Zielonej Wyspy w epoce wczesnego średniowiecza.

Dziś dwa pierwsze modele oddziału Fianna, a czym była ta dziwnie brzmiąca dla nie-Irlandczyków grupa wojowników dowiedziecie się z artykułu poniżej.
Figurki pochodzą od FOOTSORE MINIATURES z ich linii figurek z okresu wczesnośredniowiecznej Irlandii. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.


Do pomocy przy dzisiejszym wpisie poprosiłem człowieka o irlandzkim sercu, miłośnika historii i figurek bitewnych. Czym byli Fianna? Zapraszam na podróż z Ronanem Dugganem w świat historii, przeplatanej z mitami, do walecznej Irlandii !

       Od wczesnośredniowiecznej “ciemne wieki”, burzliwej historii Irlandii, zanim Normanowie opanowali większość ziem, istniała na zielonej wyspie specyficzna grupa poetów-wojowników znanych jako Ná Fianna, którą tłumaczy się jako “dzicz / dzicy”. 

       Historycznie, grupa ta składała się z młodych szlachciców, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, być może wszystkich członków jednego klanu, którzy jeszcze nie odziedziczyli własności i istnieli przez to poza normalnym społeczeństwem.
Te małe grupy były powszechnie znane jako Fianna. Wojownik Fianna nazywał się fhéinní, a żeński członek Fianna był znany jako banfhéinní. Liczba banfhéinní prawdopodobnie zmniejszyła się znacznie wraz z wejściem chrześcijaństwa w Irlandii. 
Przywódca Fianna otrzymywał tytuł rifhéinní, co dosłownie oznacza “Król Fianna”.
Rifhéinní byli z kolei pod opieką Wysokich Królów Irlandii, którzy w czasach wojny i konfliktu korzystali z umiejętności Fianna. 

W irlandzkiej mitologii, największym przywódcą Fianna byl Fionn mac Cumhaill, odważny wojownik-myśliwy, któremu przypisywano nadludzkie czyny i wielką odwagę. Pozostaje tajemnicą, czy za mitem kryje się prawdziwy człowiek.

       Niektórzy historycy debatują nad tym, ile osób składało się na Fianna; niektórzy twierdzą, że idealna liczba to 9, jako 3, a wielokrotności 3, były uważane za świętą liczbę we wczesnej kulturze irlandzkiej. Według niektórych źródeł było ich 27 (3 × 9), ale liczba ta mogła gwałtownie wzrosnąć do armii siedmiu batalionów, z których każdy składałby się z siły trzech tysiący, gdy wymagała tego sytuacja, na przykład w czasie wojny lub inwazji.

W swojej publikacji “History of Ireland” Geoffrey Keating twierdzi, że zimą Fianna byli kwaterowani i utrzymywani przez szlachtę, w zamian za dostarczanie broni, ale w miesiącach letnich między Bealtaine i Samhain prowadzili koczowniczy tryb życia i polowali na wolności.

       Każdy pojedynczy wojownik Fianna był wprawny w sztuce wojennej, posługiwał się biegle włócznią, toporem i mieczem (choć wydaje się, że rzucanie i pchnięcie włócznią było prawdopodobnie ich głównym uzbrojeniem przez stulecia). Również w pierwszym okresie istnienia  Fianny jest mało prawdopodobne, aby nosili jakąkolwiek zbroję, preferując zamiast tego lekkość i zwinność ruchów. 

Dołączenie do Fianna nie było łatwym zadaniem, a irlandzka mitologia mówi o bardzo surowych wymaganiach wstępnych, które nie ograniczały się tylko do umiejętności walki. 

Po pierwsze musieli być dobrze wykształceni, potrafili recytować i tworzyć poezję (stąd poeta- wojownik). Aby udowodnić swoją fizyczną zdolność, postawiono im wiele trudnych prób- biegania, skakania i walki. Jednym z przykładów próby wejścia do Fianna było zakopanie młodego wojownika-kandydata po kolana z kijem w ręku w celu obrony.
Następnie zostaje on zaatakowany przez dziewięciu mężczyzn dzierżących włócznie, i jeśli zostanie draśnięty, zostaje pozbawiony wstępu w szeregi grupy (prawdopodobnie dlatego też, że zostanie śmiertelnie zabity podczas próby 😉 ). 

Kolejne wyzwanie polegało na splataniu włosów kandydata, a następnie “rozluźnieniu ich” na  szerokość pnia drzewa do którego zostali przywiązani. Byli wówczas ścigany przez grupę wojowników i próbowali uniknięcia schwytania. Takie relacje mogły być częściowo mitem, ale na pewno walka była główną cechą tych starożytnych wojowników. 

Według starożytnej irlandzkiej legendy, na którą prawdopodobnie miały wpływ historyczne relacje, Fianna żyła według następującej mantry, czyli kodu honorowego:

“Prawda w naszych sercach,

Siła w naszych ramionach,
Szczerość w naszej mowie. “

       Wieki mijały, aż przybyli Normanowie i zmienili oblicze Irlandii. Zmieniła się natura i charakter Fianna, a wiele z ich starożytnych tradycji zostało utraconych i zapomnianych.
Wydaje się, że rozkwit Fianna można datować na wczesnym średniowieczu (od V do XI wieku). Mimo to legendarne irlandzkie siły bojowe wiele się nauczyły od północnych najeźdźców.
Broń i zbroja uległy zmianie, a i Fianna najprawdopodobniej nałożyła w końcu kolczugi i wzięła duże, dwuręczne duńskie topory, które okazały się wielce skuteczne na Wikingów. 


Całkiem możliwe, że niektórzy członkowie wielkiego poetyckiego ruchu wojowników przetrwali do czasów ostatniego Wielkiego Króla Irlandii, Briana Boru, i wzięli udział w Wielkiej Bitwie pod Clontarf (1014). Więcej o tej epickiej bitwie W TYM MIEJSCU.


       155 lat później Normanowie, uderzyli z Walii i Wielkiej Brytanii, najeżdżając i rozpoczynając długą okupację Irlandii. 

W przeważającej części, rodzime siły irlandzkie zostały zmiażdżone lub przepędzone na zachód przez nowo przybyłych. Prawdopodobnie część Fianna przetrwała tę napaść, ale jako skuteczna siła bojowa wymarły całkowicie w obliczu ciężkozbrojnych i zaawansowanych rycerzy normańskich i ich systemu budowania zamków. Irlandia nigdy nie będzie już taka sama, a Fianna przejdzie do mitu i legendy.

1. The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf  || 2. The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego

Brian Boru incoming / nadchodzi…


Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

Celtic Cross and Wandering Bard

Posted on November 13th, 2017 under , , , , . Posted by

Got some small items finished over the weekend for use in SAGA, including my “Crisis impulse buy”.Which tought me a few lessons…The first of it being that MDF terrain, something that came to be “a thing” during my hiatus is quite a lovely and cheap m…

Celtic Cross and Wandering Bard

Posted on November 13th, 2017 under , , , , . Posted by

Got some small items finished over the weekend for use in SAGA, including my “Crisis impulse buy”.Which tought me a few lessons…The first of it being that MDF terrain, something that came to be “a thing” during my hiatus is quite a lovely and cheap m…

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie 🙂
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie 🙂
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] How Saxons fought with the Britons / Jak Sasi z Brytami walczyli (Gripping Beast Sea Wolves! #1)

Posted on November 5th, 2017 under , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


Today return to the “Arturian” era, ie the time of civil wars and invasions among the Saxons. I recently presented the character of one of Britain’s legendary commanders- Owain, so it was now time for the Saxons.
Painted and published today four warriors come from a set of Mercenaries Sea Wolves from Gripping Beast. Another group from the eight-person unit soon.

The set is made up of eight metallic mercenaries with different weapons – through swords, axes, and spears. The models perfectly portray the V-VI’s barbarians invading the British Isles after leaving them by the Romans.


About Saxons.

       Saxons, were a people of Germanic origin, settled in the Middle Ages in Westphalia and Lower Saxony, in the tradition of their homeland were the Vistula Forests (Widsidh).
Saxons under the tribal name mentioned for the first time in II century by Ptolomeo in the Geography of the Elbe river basin, according to Tacitus (Germania) originating from the people of Auiones. From the east they bordered the Burgundians and the Vandals.
       After the withdrawal of the Roman legions in 407, the Anglo-Saxons, Saxons and Juts arrived in the British Isles around 450, who quickly organized several pagan patriarchal kingdoms in Britain. Over the course of time, there are seven of them: Kent, Jutland, Wessex, Sussex and Essex inhabited by the Saxon and East England, Mercia and Nortumbria inhabited by the Anglo-Saxon heptarry. These kingdoms competed with each other for hegemony, and the ruler who managed to gain the upper hand was called Brittwald. The inhabitants of the island, known as the Celtic population of the Britons, were almost completely eradicated, except for the northwestern part of England and Cornwall. The Celts also survived in the unmatched by the Germanic tribes of Wales and Scotland. In the meantime, Christianity has taken place.

Fighting in Britain.

       When the Roman troops left Britain in 407 to take part in the imperial throne, the Saxons again began to make frequent invasions to the island and plunged far into her territory. By the year 429, battles were fought without major battles. In 429, the pirate fleet of the Saxon Sea Wolves and Picts attacked the Yerula-mium (St. Albans). The raids of the Saxons, Scots and Picts provoked chaos, but the British request for Rome’s help remained unanswered. I took over self-appointed tyrants, including Yortigern (about 461), a British leader who had taken the Germans to fight the Picts and offered them land in Kent. The barbarian Jutts (actually Jutzes, Angels, Sass, Frisians and Franks) rebelled, demanded more and more land and called on their kinsmen to help them win at Aylesford (about 455) and Crayford (about 457), and about 475 Kent Kingdom. After Yortiger’s death, there was a wander of Britain to the west and the emigration of many thousands to Armoryk (Little Britain). There was about 470 Britons. The kingdoms of Sussex (477) and Wessex (495) were created.

       The chief of the Britons, unnamed by the historian Gildas (516P-570), and called by the historian Nennius, Artorius (Arthur), in 516 or 518 asked a painful defeat Saxons under Baddon Hill (Mount Badon or Lid- dutch badbury); This success was achieved through the use of cavalry, which Saxons did not have. Approximately 550 old Roman roads called Fosse Way separated the Britons in the west from the Saxons in the east.

       At the end of the 5th century, German invaders set up separate kingdoms (Kent about 475, Sussex about 477, Wessex about 495, East England about 500, Essex about 505, Nortumbria [Bernice 559 and Deira about 560] about 605, Mercia about 606 – all called historians Heptarchia). After 550 in Britain they were fighting for the loot and their territorial expansion. Up to 522 Britons in the west formed the Welsh kingdom of Strathclyde (Scotland), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbria; Welsh kingdoms Gwynedd, Dyged and Gwent; and Dumnonia (Somerset, Devon and Cornwall). Most of the Britons fought in the southwest and in Wessex. In 552 the British tried to invade the area of ​​the Fosse Road near Searoburh (Old Sarum), however, without success. In retaliation Sasi crossed the Fosse Road in 556 and in 571, they won at Beranburh (Barbury) and Bedeanford (Bedford?). In 577, in the decisive and lasting battle in the history of Anglo-Saxon invasions, much of the Britons of Dumnonia fell under Deorham (Dyrham, near Bath), but Dumonia was not occupied.

The Celtic kingdom was exhausted by wars, and although the Saxon continent was still sporadically attacking the Saxon lands in Britain, the invaders were fighting fiercely against each other, which only rarely touched the Britons.



Witam wszystkich!

Dziś powrót do Brytanii ery “arturiańskiej”, czyli czasu wojen domowych i najazdów między innymi Sasów. Niedawno przedstawiałem postać jednego z legendarnych dowódców brytyjskich Owaina, dlatego teraz przyszła pora na Sasów.
Pomalowani i opublikowani dziś czterej wojownicy pochodzą z zestawu Saskich Wilków Morskich od Gripping Beast. Kolejna grupa z ośmioosobowego oddziału już niedługo.

Wspomniany zestaw składa się jak wspominałem z ośmiu metalowych najemnych Sasów z różną bronią- poprzez miecze, topory, na włóczniach kończąc. Modele doskonale odwzorowują uzbrojenie V-VI wiecznych barbarzyńców najeżdżających Wyspy Brytyjskie po opuszczeniu ich przez Rzymian.


Rzecz o Sasach.

       Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) byli ludem pochodzenia germańskiego, osiadłym w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
Sasi pod nazwą plemienną wspomniani po raz pierwszy w II wieku przez Ptolomeusza w dziele Geografia w dorzeczu Łaby, według Tacyta (Germania) wywodzący się z ludu Auiones. Od wschodu graniczyli z plemionami Burgundów i Wandalów.
       Po wycofaniu się w 407 roku rzymskich legionów, na Wyspy Brytyjskie przybyły około 450 roku ludy germańskie: Anglowie, Sasi i Jutowie, którzy dość szybko zorganizowali w Brytanii kilkanaście pogańskich królestw patrymonialnych. Z biegiem czasu pozostało ich siedem: Kent, zamieszkany przez Jutów, Wessex, Sussex i Essex zamieszkane przez Sasów oraz Wschodnia Anglia, Mercja i Nortumbria zamieszkane przez Anglów (heptarchia anglosaska). Te królestwa rywalizowały między sobą o hegemonię, a władca, któremu udało się uzyskać przewagę, nosił tytuł bretwalda. Dotychczasowi mieszkańcy wyspy czyli ludność celtycka z plemienia Brytów, zostali niemal doszczętnie wytępieni, poza północno-zachodnią częścią Anglii i Kornwalią. Celtowie przetrwali także w niepodbitej przez plemiona germańskie Walii oraz w Szkocji. W międzyczasie miała miejsce chrystianizacja.


Walki w Brytanii.

       Gdy wojska rzymskie opuściły w 407 Brytanię, by wziąć udział w walkach o tron cesarski, Sasi ponownie zaczęli dokonywać częstych najazdów na wyspę i zapuszczali się daleko w głąb jej terytorium. Do roku 429 trwały walki bez walnych bitew. W 429 piracka flota Saskich Wilków Morskich i Piktów zaatakowała Yerula-mium (St. Albans). Najazdy Sasów, Szkotów i Piktów wywołały chaos, ale brytyjska prośba o pomoc Rzymu pozostała bez echa. Władzę przejmowali samozwańczy tyrani, między innymi Yortigern (zm. ok. 461), wódz brytyjski, który najął Germanów do walki z Piktami i ofiarował im w nagrodę ziemie w Kent. Najemni barbarzyńcy Jutowie (właściwie Jutowie, Anglowie, Sasi, Fryzowie i Frankowie) buntowali się, żądali coraz więcej ziemi i wezwali pobratymców, którzy pomogli im odnieść zwycięstwa pod Aylesford (ok. 455) i Crayford (ok. 457), a około 475 ustanowić królestwo Kent. Po śmierci Yortigerna nastąpiła wędrówka Bry-tów na zachód i emigracja wielu tysięcy do Armoryki (Mała Brytania). Doszło do po­wstania ok. 470 unii Brytów. Utworzone zostały królestwa Sussex (477) i Wessex (495). 

       Wódz Brytów, nie wymieniony z na­zwiska przez historyka Gildasa (516P-570), a nazywany przez historyka Nenniusza (wzmian. ok. 796) Artoriusem (Arturem), w 516 lub 518 zadał Sasom dotkliwą porażkę pod Baddon Hill (Mount Badon lub Lid-dington Badbury); sukces ten osiągnął dzię­ki użyciu kawalerii, której Sasi nie mieli. Do około 550 stara droga rzymska zwana Drogą Fosse (Fosse Way) oddzielała Brytów na zachodzie od Sasów na wschodzie.

       Pod koniec V w. germańscy najeźdźcy, którzy osiedli w Brytanii, zaczęli tworzyć oddzielne króles­twa (Kent ok. 475, Sussex ok. 477, Wessex ok. 495, Wschodnia Anglia ok. 500, Essex ok. 505, Nortumbria [Bernicja 559 i Deira ok. 560] ok. 605, Mercja ok. 606 – wszystkie zwane przez historyków Heptarchią). Po 550 w Brytanii walczono dla zdobycia łupów i ich ekspansji terytorialnej. Do 522 Bryto-wie na zachodzie tworzyli królestwo walij­skie Strathclyde (Szkocja), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbrię; walijskie królestwa Gwynedd, Dyged i Gwent; oraz Dumnonię (Somerset, Devon i Kornwalię). Większość walk Brytowie prowadzili na obszarach południowo-zachodnich oraz w Wessex. W 552 Brytowie próbowali najeżdżać na tereny w rejonie Drogi Fosse pod Searoburh (Old Sarum), jednakże bez powodzenia. W odwecie Sasi przekroczyli Drogę Fosse w 556 oraz w 571, zwyciężyli pod Beranburh (Barbury) i Bedeanford (Bedford?). W 577, w decydującej i ostatniej ważnej bitwie w historii najazdów anglosaskich, pod Deorham (Dyrham, w pobliżu Bath) poległo bardzo wielu Brytów z Dumnonii, ale Dum-nonia nie została zajęta. 

Celtycka Brytania była wyczerpana wojnami i choć Sasi z kon­tynentu nadal sporadycznie napadali na ziemie saskie w Brytanii, najeźdźcy toczyli mordercze walki między sobą, które tylko z rzadka dotykały Brytów.

Work in progress/ Praca w toku…
Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] How Saxons fought with the Britons / Jak Sasi z Brytami walczyli (Gripping Beast Sea Wolves! #1)

Posted on November 5th, 2017 under , , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


Today return to the “Arturian” era, ie the time of civil wars and invasions among the Saxons. I recently presented the character of one of Britain’s legendary commanders- Owain, so it was now time for the Saxons.
Painted and published today four warriors come from a set of Mercenaries Sea Wolves from Gripping Beast. Another group from the eight-person unit soon.

The set is made up of eight metallic mercenaries with different weapons – through swords, axes, and spears. The models perfectly portray the V-VI’s barbarians invading the British Isles after leaving them by the Romans.


About Saxons.

       Saxons, were a people of Germanic origin, settled in the Middle Ages in Westphalia and Lower Saxony, in the tradition of their homeland were the Vistula Forests (Widsidh).
Saxons under the tribal name mentioned for the first time in II century by Ptolomeo in the Geography of the Elbe river basin, according to Tacitus (Germania) originating from the people of Auiones. From the east they bordered the Burgundians and the Vandals.
       After the withdrawal of the Roman legions in 407, the Anglo-Saxons, Saxons and Juts arrived in the British Isles around 450, who quickly organized several pagan patriarchal kingdoms in Britain. Over the course of time, there are seven of them: Kent, Jutland, Wessex, Sussex and Essex inhabited by the Saxon and East England, Mercia and Nortumbria inhabited by the Anglo-Saxon heptarry. These kingdoms competed with each other for hegemony, and the ruler who managed to gain the upper hand was called Brittwald. The inhabitants of the island, known as the Celtic population of the Britons, were almost completely eradicated, except for the northwestern part of England and Cornwall. The Celts also survived in the unmatched by the Germanic tribes of Wales and Scotland. In the meantime, Christianity has taken place.

Fighting in Britain.

       When the Roman troops left Britain in 407 to take part in the imperial throne, the Saxons again began to make frequent invasions to the island and plunged far into her territory. By the year 429, battles were fought without major battles. In 429, the pirate fleet of the Saxon Sea Wolves and Picts attacked the Yerula-mium (St. Albans). The raids of the Saxons, Scots and Picts provoked chaos, but the British request for Rome’s help remained unanswered. I took over self-appointed tyrants, including Yortigern (about 461), a British leader who had taken the Germans to fight the Picts and offered them land in Kent. The barbarian Jutts (actually Jutzes, Angels, Sass, Frisians and Franks) rebelled, demanded more and more land and called on their kinsmen to help them win at Aylesford (about 455) and Crayford (about 457), and about 475 Kent Kingdom. After Yortiger’s death, there was a wander of Britain to the west and the emigration of many thousands to Armoryk (Little Britain). There was about 470 Britons. The kingdoms of Sussex (477) and Wessex (495) were created.

       The chief of the Britons, unnamed by the historian Gildas (516P-570), and called by the historian Nennius, Artorius (Arthur), in 516 or 518 asked a painful defeat Saxons under Baddon Hill (Mount Badon or Lid- dutch badbury); This success was achieved through the use of cavalry, which Saxons did not have. Approximately 550 old Roman roads called Fosse Way separated the Britons in the west from the Saxons in the east.

       At the end of the 5th century, German invaders set up separate kingdoms (Kent about 475, Sussex about 477, Wessex about 495, East England about 500, Essex about 505, Nortumbria [Bernice 559 and Deira about 560] about 605, Mercia about 606 – all called historians Heptarchia). After 550 in Britain they were fighting for the loot and their territorial expansion. Up to 522 Britons in the west formed the Welsh kingdom of Strathclyde (Scotland), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbria; Welsh kingdoms Gwynedd, Dyged and Gwent; and Dumnonia (Somerset, Devon and Cornwall). Most of the Britons fought in the southwest and in Wessex. In 552 the British tried to invade the area of ​​the Fosse Road near Searoburh (Old Sarum), however, without success. In retaliation Sasi crossed the Fosse Road in 556 and in 571, they won at Beranburh (Barbury) and Bedeanford (Bedford?). In 577, in the decisive and lasting battle in the history of Anglo-Saxon invasions, much of the Britons of Dumnonia fell under Deorham (Dyrham, near Bath), but Dumonia was not occupied.

The Celtic kingdom was exhausted by wars, and although the Saxon continent was still sporadically attacking the Saxon lands in Britain, the invaders were fighting fiercely against each other, which only rarely touched the Britons.



Witam wszystkich!

Dziś powrót do Brytanii ery “arturiańskiej”, czyli czasu wojen domowych i najazdów między innymi Sasów. Niedawno przedstawiałem postać jednego z legendarnych dowódców brytyjskich Owaina, dlatego teraz przyszła pora na Sasów.
Pomalowani i opublikowani dziś czterej wojownicy pochodzą z zestawu Saskich Wilków Morskich od Gripping Beast. Kolejna grupa z ośmioosobowego oddziału już niedługo.

Wspomniany zestaw składa się jak wspominałem z ośmiu metalowych najemnych Sasów z różną bronią- poprzez miecze, topory, na włóczniach kończąc. Modele doskonale odwzorowują uzbrojenie V-VI wiecznych barbarzyńców najeżdżających Wyspy Brytyjskie po opuszczeniu ich przez Rzymian.


Rzecz o Sasach.

       Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) byli ludem pochodzenia germańskiego, osiadłym w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
Sasi pod nazwą plemienną wspomniani po raz pierwszy w II wieku przez Ptolomeusza w dziele Geografia w dorzeczu Łaby, według Tacyta (Germania) wywodzący się z ludu Auiones. Od wschodu graniczyli z plemionami Burgundów i Wandalów.
       Po wycofaniu się w 407 roku rzymskich legionów, na Wyspy Brytyjskie przybyły około 450 roku ludy germańskie: Anglowie, Sasi i Jutowie, którzy dość szybko zorganizowali w Brytanii kilkanaście pogańskich królestw patrymonialnych. Z biegiem czasu pozostało ich siedem: Kent, zamieszkany przez Jutów, Wessex, Sussex i Essex zamieszkane przez Sasów oraz Wschodnia Anglia, Mercja i Nortumbria zamieszkane przez Anglów (heptarchia anglosaska). Te królestwa rywalizowały między sobą o hegemonię, a władca, któremu udało się uzyskać przewagę, nosił tytuł bretwalda. Dotychczasowi mieszkańcy wyspy czyli ludność celtycka z plemienia Brytów, zostali niemal doszczętnie wytępieni, poza północno-zachodnią częścią Anglii i Kornwalią. Celtowie przetrwali także w niepodbitej przez plemiona germańskie Walii oraz w Szkocji. W międzyczasie miała miejsce chrystianizacja.


Walki w Brytanii.

       Gdy wojska rzymskie opuściły w 407 Brytanię, by wziąć udział w walkach o tron cesarski, Sasi ponownie zaczęli dokonywać częstych najazdów na wyspę i zapuszczali się daleko w głąb jej terytorium. Do roku 429 trwały walki bez walnych bitew. W 429 piracka flota Saskich Wilków Morskich i Piktów zaatakowała Yerula-mium (St. Albans). Najazdy Sasów, Szkotów i Piktów wywołały chaos, ale brytyjska prośba o pomoc Rzymu pozostała bez echa. Władzę przejmowali samozwańczy tyrani, między innymi Yortigern (zm. ok. 461), wódz brytyjski, który najął Germanów do walki z Piktami i ofiarował im w nagrodę ziemie w Kent. Najemni barbarzyńcy Jutowie (właściwie Jutowie, Anglowie, Sasi, Fryzowie i Frankowie) buntowali się, żądali coraz więcej ziemi i wezwali pobratymców, którzy pomogli im odnieść zwycięstwa pod Aylesford (ok. 455) i Crayford (ok. 457), a około 475 ustanowić królestwo Kent. Po śmierci Yortigerna nastąpiła wędrówka Bry-tów na zachód i emigracja wielu tysięcy do Armoryki (Mała Brytania). Doszło do po­wstania ok. 470 unii Brytów. Utworzone zostały królestwa Sussex (477) i Wessex (495). 

       Wódz Brytów, nie wymieniony z na­zwiska przez historyka Gildasa (516P-570), a nazywany przez historyka Nenniusza (wzmian. ok. 796) Artoriusem (Arturem), w 516 lub 518 zadał Sasom dotkliwą porażkę pod Baddon Hill (Mount Badon lub Lid-dington Badbury); sukces ten osiągnął dzię­ki użyciu kawalerii, której Sasi nie mieli. Do około 550 stara droga rzymska zwana Drogą Fosse (Fosse Way) oddzielała Brytów na zachodzie od Sasów na wschodzie.

       Pod koniec V w. germańscy najeźdźcy, którzy osiedli w Brytanii, zaczęli tworzyć oddzielne króles­twa (Kent ok. 475, Sussex ok. 477, Wessex ok. 495, Wschodnia Anglia ok. 500, Essex ok. 505, Nortumbria [Bernicja 559 i Deira ok. 560] ok. 605, Mercja ok. 606 – wszystkie zwane przez historyków Heptarchią). Po 550 w Brytanii walczono dla zdobycia łupów i ich ekspansji terytorialnej. Do 522 Bryto-wie na zachodzie tworzyli królestwo walij­skie Strathclyde (Szkocja), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbrię; walijskie królestwa Gwynedd, Dyged i Gwent; oraz Dumnonię (Somerset, Devon i Kornwalię). Większość walk Brytowie prowadzili na obszarach południowo-zachodnich oraz w Wessex. W 552 Brytowie próbowali najeżdżać na tereny w rejonie Drogi Fosse pod Searoburh (Old Sarum), jednakże bez powodzenia. W odwecie Sasi przekroczyli Drogę Fosse w 556 oraz w 571, zwyciężyli pod Beranburh (Barbury) i Bedeanford (Bedford?). W 577, w decydującej i ostatniej ważnej bitwie w historii najazdów anglosaskich, pod Deorham (Dyrham, w pobliżu Bath) poległo bardzo wielu Brytów z Dumnonii, ale Dum-nonia nie została zajęta. 

Celtycka Brytania była wyczerpana wojnami i choć Sasi z kon­tynentu nadal sporadycznie napadali na ziemie saskie w Brytanii, najeźdźcy toczyli mordercze walki między sobą, które tylko z rzadka dotykały Brytów.

Work in progress/ Praca w toku…
Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

SAGA Mounted Fianna

Posted on October 26th, 2017 under , , , , . Posted by

One of the “must paint” units for SAGA / Dux I had to finish was a cavalry unit, and that means for the Irish a unit of mounted nobles, or Fianna.Coming from Gripping Beast, these 4 lesser lords are ready to take the battle to the enemy in a fast manne…

SAGA Mounted Fianna

Posted on October 26th, 2017 under , , , , . Posted by

One of the “must paint” units for SAGA / Dux I had to finish was a cavalry unit, and that means for the Irish a unit of mounted nobles, or Fianna.Coming from Gripping Beast, these 4 lesser lords are ready to take the battle to the enemy in a fast manne…

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below 🙂



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to 🙂


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below 🙂



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to 🙂


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author 🙂 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze 🙂