Posts Tagged ‘Storytelling’

[ENG/PL] The thing about Centurions / Rzecz o Centurionach (Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries)

Posted on December 6th, 2017 under , , , , , , . Posted by

“He had forty-five scars on the body, all at the front, but no one behind”
– Plinius, Natural History, 7.101


Good morning!


It is true that today there was to be another entry related to the Victrix models, however, painting the Auxiliaries kit goes very smoothly, and I think it’s nice, that’s why I want to introduce you today to the Centurion function in ancient Rome.
Of course, the model comes from Victrix Ltd and was one of the possible commanders of the Auxiliaries box. In my humble opinion, the figures from this set beat every competition.
The performance, as I mentioned in “in box“, is masterful.

Centurion, from Latin. Centurio was a lower officer in ancient Rome, the commander of centurias – the smallest tactical unit of a legion, or a centurion, because at first centuria was 100 soldiers (later much less).
        In the time of the republic centurions were chosen by soldiers themselves, and during the empire he was appointed by the legate. Centurions most often were the most experienced and well-deserved soldiers in the legion. Centurions were also hierarchical depending on which centurion in the legion they commanded. The main centurion of the legion was the commander of the I centurii I cohort – Primus Pilus. The second centuria was commanded by the princeps, the third centuria: the hastatus, the 4th centuria; princeps posterior, V
centuria; hastatus posterior.

        In fact, centurions during the battle had the main responsibility for the course of the fight, because they directly implemented the intentions of the command.

        The centurion described today comes from the Earlu Empire Roman Auxiliaries unit (history of this unit in THIS place). Auxiliaries were commanded by Roman officers, which was supposed to be certainty in action. Despite the appearance of a real bad ass, he does not yet have any signs for “courage, valor and bloody wounds” (characteristic rings on the armor).






” Miał czterdzieści pięć blizn na ciele, wszystkie na przodzie, lecz ani jednej z tyłu”.
– Pliniusz, Historia Naturalna, 7.101


Dzień dobry!

Co prawda miał być dziś inny wpis związany z modelami Victrixa, jednakże malowanie zestawu Auxiliaries idzie mi bardzo sprawnie, i chyba ładnie, dlatego pragnę Wam dziś przybliżyć funkcję Centuriona w starożytnym Rzymie.
Model pochodzi oczywiście od Victrix Ltd i był jednym z możliwych do złożenia dowódców boxu Auxiliaries.
Moim skromnym zdaniem, figurki z tego zestawu biją na głowę wszelką konkurencje.

Wykonanie, co wspominałem w “in boxie“, jest mistrzowskie, pełne wyraźnych detali i różnorodnych części.


Centurion, z łac. Centurio, był w starożytnym Rzymie niższym oficerem, dowódcą centurii – najmniejszej jednostki taktycznej legionu, inaczej setnik, gdyż początkowo centuria liczyła 100 żołnierzy (później znacznie mniej).
       W czasach republiki centuriona wybierali sami żołnierze, a w czasach cesarstwa mianowany był przez legata. Najczęściej centurionami zostawali najbardziej doświadczeni i zasłużeni żołnierze w legionie. Centurioni również byli zhierarchizowani w zależności od tego, którą centurią w legionie dowodzili. Głównym centurionem legionu był dowódca I centurii I kohorty – Primus Pilus . II centurią dowodził princeps, III centurią : hastatus, IV centurią; princeps posterior, V
centurią ; hastatus posterior.

        W zasadzie na centurionach podczas bitwy spoczywała główna odpowiedzialność za przebieg walki, gdyż to oni bezpośrednio realizowali zamierzenia dowództwa.

       Opisywany dziś centurion pochodzi z rzymskich oddziałów pomocniczych Auxiliaries (dokładna historia TU). Auxiliaries dowodzone były przez rzymskich oficerów, co miało stanowić pewność w działaniu. Pomimo wyglądu prawdziwego bad ass’a, nie posiada jeszcze żadnych oznaczeń za “odwagę, dzielność oraz rany krwawe” (charakterystyczne kółka na pancerzu).

1. Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries inbox || 2. Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries || 3.Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries Centurion





Quoting or copying the following text and photos remember the author :)
 Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

The 7th Continent Review

Posted on December 5th, 2017 under , , , , , , , , , , , , , , , . Posted by

In our The 7th Continent review, we take a look at a cooperative adventure game in which you search around a mysterious continent for ways to lift curses.
The post The 7th Continent Review appeared first on Co-op Board Games.

[ENG/PL] The story of Ná Fianna / Historia wojowników Fianna (Footsore Miniatures Irish Fianna with Axes)

Posted on November 26th, 2017 under , , , , , . Posted by




Good morning!



The old-Irish atmosphere will probably be hosted on DwarfCrypt. The main reason for this is the beautiful miniatures I have the pleasure to paint and the extraordinary stories that I read about the Green Island in the early Middle Ages.

Today, the first two models of Fianna’s unit, and what was this strangely-sounding non-Irish warrior group you will find from the article below.
Figures come from FOOTSORE MINIATURES from their line of miniatures from the early medieval period of Ireland. I hope you like it!.

To help with this entry, I asked an Irishman, history and miniatures lover. What was Fianna? I invite you to journey with Ronan Duggan into the world of history, interspersed with myths, to the mighty and brave Ireland!
       From the Dark Ages of tumultuous Irish History, before the Normans held dominion over much of the land, there existed on the Island of Ireland an order of warrior poets known as Ná Fianna, which roughly translates as “the wilderness/ wild ones”.


       Historically, a fian was made up of a small group of young nobles, both men and women, perhaps all members of the same clan, who had not yet inherited property, and therefore existed outside of normal society. Collectively, these small groups were known as the Fianna. A warrior of the Fianna was called a fhéinní, and a female member of the Fianna was known as a banfhéinní. The number of banfhéinní likely diminished greatly with the rise of the Christian Church in Ireland.  A Fianna leader would be recognised by the title Rifhéinní, which quite literally means King of the Fianna

The Rífhéinní were in turn beholden to the High Kings of Ireland who would call on the skills of the Fianna in times of war and conflict. In Irish myth the greatest Fianna leader of them all was Fionn mac Cumhaill, a courageous hunter-warrior credited with superhuman feats of combat and daring. It remains a mystery if there was a real man behind the myth. 

       There is some debate by historians about how many individuals constituted a fian; some say the ideal number was 9, as 3, and multiples of 3, were considered a sacred number in early Irish culture. According to some sources, there were 27 (3×9), but the number could swell dramatically into an army of seven battalions, each one three thousand strong when the situation demanded it, such as in times of war or invasion. 


In his 17th Century publication, the History of Ireland, Geoffrey Keating claims that in the winter, the Fianna were housed and provided for by the nobility, in return providing force of arms, but that during the summer months between the Irish seasons of Bealtaine and Samhain, they would live a nomadic life out in the wild, relying on hunting for food. In the Dark Ages of Irish history the land was covered in all manner of wild game and quarry, including wolves, wild boar and deer. The Fianna were expert hunters of these animals and likely wore their skins and adorned themselves with trophies.


       Each individual Fianna warrior was skilled in the arts of war, being highly proficient with spear, axe and sword (although it seems throwing and thrusting spears were likely their main armament for centuries). 

Also, in the early days of the Fianna, it is unlikely they wore any form of armour, preferring instead to be light and agile with light fabrics and animal skins. Joining the Fianna was not an easy task and Irish mythology speaks of very stringent entry requirements, which were not limited to martial skill. 

Firstly, they had to be well educated, with the ability to recite and compose poetry (hence the warrior poet epitaph).  In order to prove their physical capability, they were set many difficult tests of running, leaping and fighting. One example of a Fianna entry challenge involved the applicant young warrior being buried up to his or her knees with only a stick in hand for defence. Then he or she would be attacked by up to nine men wielding spears and if any wound was received the applicant would be denied entry to the ranks of the Fianna (likely because they were killed in the attempt). 

Another entry challenge involved braiding the applicant’s hair and then setting him or her loose in the forest; with only a head-start as long as the breadth of a tree trunk. He or she would be chased by a group of warriors, and if capture was avoided without so much as a braid of hair being unravelled, he or she would accepted. Such accounts may be partly myth, but certainly martial prowess would have been a central feature of these ancient warriors.  

According to ancient Irish myth, which was likely influenced by historical accounts, the Fianna lived by the following mantra, or code of honour: 


“Truth in our hearts, 

Strength in our arms,
Honesty in our speech.”

As the centuries passed and the Norsemen came and changed the face of Ireland, through conquest and integration, the nature and character of the Fianna changed and much was lost of the ancient traditions. It seems that the heyday of the Fianna was in the early Medieval period (5th to the 10th Centuries). That being said, the legendary Irish fighting force learned much from the Northern invaders and weapons and armour changed and the Fianna likely adapted to foreign battle techniques and learned to wield the large double handed Dane Axes that had proven so effective for the Vikings.


      It seems likely that some remnant of the great warrior poet movement survived to the days of the last High King of Ireland, Brian Boru, and participated in the great Battle of Clontarf (1014), which saw a mainly native Irish Army, led by Boru, defeat a combined Norse-Gael/ Leinster force. 


       155 years later, the Normans, striking from Wales and Britain, invaded and began the long occupation of Ireland by foreign forces. For the most part, native Irish forces were crushed or driven west by the newcomers. It is likely that some remnant of the Fianna survived this onslaught and pursued guerrilla style tactics to harass the new occupiers, but as an effective fighting force they became all but extinct in the face of the heavily armoured and advanced Norman knights and their system of castle building. Ireland would never be the same and the Fianna would pass into myth and legend.*

*thanks Ronan for a great part of Fianna history!

Dzień dobry!



Klimaty staro-irlandzkie zagoszczą chyba na stałe na DwarfCrypt. Główną tego przyczyną są piękne figurki, które mam przyjemność malować oraz niezwykłe historie, które czytam na temat Zielonej Wyspy w epoce wczesnego średniowiecza.

Dziś dwa pierwsze modele oddziału Fianna, a czym była ta dziwnie brzmiąca dla nie-Irlandczyków grupa wojowników dowiedziecie się z artykułu poniżej.
Figurki pochodzą od FOOTSORE MINIATURES z ich linii figurek z okresu wczesnośredniowiecznej Irlandii. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.


Do pomocy przy dzisiejszym wpisie poprosiłem człowieka o irlandzkim sercu, miłośnika historii i figurek bitewnych. Czym byli Fianna? Zapraszam na podróż z Ronanem Dugganem w świat historii, przeplatanej z mitami, do walecznej Irlandii !

       Od wczesnośredniowiecznej “ciemne wieki”, burzliwej historii Irlandii, zanim Normanowie opanowali większość ziem, istniała na zielonej wyspie specyficzna grupa poetów-wojowników znanych jako Ná Fianna, którą tłumaczy się jako “dzicz / dzicy”. 

       Historycznie, grupa ta składała się z młodych szlachciców, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, być może wszystkich członków jednego klanu, którzy jeszcze nie odziedziczyli własności i istnieli przez to poza normalnym społeczeństwem.
Te małe grupy były powszechnie znane jako Fianna. Wojownik Fianna nazywał się fhéinní, a żeński członek Fianna był znany jako banfhéinní. Liczba banfhéinní prawdopodobnie zmniejszyła się znacznie wraz z wejściem chrześcijaństwa w Irlandii. 
Przywódca Fianna otrzymywał tytuł rifhéinní, co dosłownie oznacza “Król Fianna”.
Rifhéinní byli z kolei pod opieką Wysokich Królów Irlandii, którzy w czasach wojny i konfliktu korzystali z umiejętności Fianna. 

W irlandzkiej mitologii, największym przywódcą Fianna byl Fionn mac Cumhaill, odważny wojownik-myśliwy, któremu przypisywano nadludzkie czyny i wielką odwagę. Pozostaje tajemnicą, czy za mitem kryje się prawdziwy człowiek.

       Niektórzy historycy debatują nad tym, ile osób składało się na Fianna; niektórzy twierdzą, że idealna liczba to 9, jako 3, a wielokrotności 3, były uważane za świętą liczbę we wczesnej kulturze irlandzkiej. Według niektórych źródeł było ich 27 (3 × 9), ale liczba ta mogła gwałtownie wzrosnąć do armii siedmiu batalionów, z których każdy składałby się z siły trzech tysiący, gdy wymagała tego sytuacja, na przykład w czasie wojny lub inwazji.

W swojej publikacji “History of Ireland” Geoffrey Keating twierdzi, że zimą Fianna byli kwaterowani i utrzymywani przez szlachtę, w zamian za dostarczanie broni, ale w miesiącach letnich między Bealtaine i Samhain prowadzili koczowniczy tryb życia i polowali na wolności.

       Każdy pojedynczy wojownik Fianna był wprawny w sztuce wojennej, posługiwał się biegle włócznią, toporem i mieczem (choć wydaje się, że rzucanie i pchnięcie włócznią było prawdopodobnie ich głównym uzbrojeniem przez stulecia). Również w pierwszym okresie istnienia  Fianny jest mało prawdopodobne, aby nosili jakąkolwiek zbroję, preferując zamiast tego lekkość i zwinność ruchów. 

Dołączenie do Fianna nie było łatwym zadaniem, a irlandzka mitologia mówi o bardzo surowych wymaganiach wstępnych, które nie ograniczały się tylko do umiejętności walki. 

Po pierwsze musieli być dobrze wykształceni, potrafili recytować i tworzyć poezję (stąd poeta- wojownik). Aby udowodnić swoją fizyczną zdolność, postawiono im wiele trudnych prób- biegania, skakania i walki. Jednym z przykładów próby wejścia do Fianna było zakopanie młodego wojownika-kandydata po kolana z kijem w ręku w celu obrony.
Następnie zostaje on zaatakowany przez dziewięciu mężczyzn dzierżących włócznie, i jeśli zostanie draśnięty, zostaje pozbawiony wstępu w szeregi grupy (prawdopodobnie dlatego też, że zostanie śmiertelnie zabity podczas próby 😉 ). 

Kolejne wyzwanie polegało na splataniu włosów kandydata, a następnie “rozluźnieniu ich” na  szerokość pnia drzewa do którego zostali przywiązani. Byli wówczas ścigany przez grupę wojowników i próbowali uniknięcia schwytania. Takie relacje mogły być częściowo mitem, ale na pewno walka była główną cechą tych starożytnych wojowników. 

Według starożytnej irlandzkiej legendy, na którą prawdopodobnie miały wpływ historyczne relacje, Fianna żyła według następującej mantry, czyli kodu honorowego:

“Prawda w naszych sercach,

Siła w naszych ramionach,
Szczerość w naszej mowie. “

       Wieki mijały, aż przybyli Normanowie i zmienili oblicze Irlandii. Zmieniła się natura i charakter Fianna, a wiele z ich starożytnych tradycji zostało utraconych i zapomnianych.
Wydaje się, że rozkwit Fianna można datować na wczesnym średniowieczu (od V do XI wieku). Mimo to legendarne irlandzkie siły bojowe wiele się nauczyły od północnych najeźdźców.
Broń i zbroja uległy zmianie, a i Fianna najprawdopodobniej nałożyła w końcu kolczugi i wzięła duże, dwuręczne duńskie topory, które okazały się wielce skuteczne na Wikingów. 


Całkiem możliwe, że niektórzy członkowie wielkiego poetyckiego ruchu wojowników przetrwali do czasów ostatniego Wielkiego Króla Irlandii, Briana Boru, i wzięli udział w Wielkiej Bitwie pod Clontarf (1014). Więcej o tej epickiej bitwie W TYM MIEJSCU.


       155 lat później Normanowie, uderzyli z Walii i Wielkiej Brytanii, najeżdżając i rozpoczynając długą okupację Irlandii. 

W przeważającej części, rodzime siły irlandzkie zostały zmiażdżone lub przepędzone na zachód przez nowo przybyłych. Prawdopodobnie część Fianna przetrwała tę napaść, ale jako skuteczna siła bojowa wymarły całkowicie w obliczu ciężkozbrojnych i zaawansowanych rycerzy normańskich i ich systemu budowania zamków. Irlandia nigdy nie będzie już taka sama, a Fianna przejdzie do mitu i legendy.

1. The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf  || 2. The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego

Brian Boru incoming / nadchodzi…


Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] On the edge of the Roman Empire / Na obrzeżach Imperium (Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries)

Posted on November 17th, 2017 under , , , , , , . Posted by




During the reduced pace of world conquest by Rome, was developed new defensive tactics fixed boundaries. Auxiliaries were patrolling their borders and fighting local outbreaks of rebellion. Only when the situation became more serious for the game went stationed in the provinces, Roman legions …



Hello everyone!


After the recent “inbox” of the Imperial Roman Auxiliaries from Victrix Ltd I invite you to delve into the subject of auxiliary units in the early Roman Empire.
Today I used the Victrix Ltd models available under this link.
I admit that painting them was a great pleasure and the details (which I mentioned in the REVIEW of the set) are proof of the entry of historical models to a higher level.

It is also worth mentioning that Victrix Ltd has introduced an interesting novelty to the Auxiliaries, namely the skin wolf for ordinary soldiers – which is not a groundless idea as it has a column of Emperor Trajan (see below). I liked it so much that I decided to present my models too.



History.

         In an interesting period of I-II AD, when the Roman army were completely professional,  Auxilia (“support”) were no longer forcibly recruited from peoples conquered by the Romans.
Now, auxiliaries (of the provincial population, not of Roman citizenship) were paid 3 times less as the legionnaire, but with uniformed military equipment (national armaments, for example- gallic if there was an auxiliary army at the legion, plus Roman armaments).
The tactics of fighting and organization of the camp life were also fully “Romes”

In the auxiliary units most of the population was Gauls, Iberian (Spanish) and Germanic, which formed the formation:

  • light infantry (whose representatives in the form of painted models today)
  • slingers and archers,
  • Lightly riders (Julius Caesar has a Germanic riders, which he considered outstanding, as well as the Gallic auxiliary units)
  • heavy riders,
  • Light riders with infantry support.


Todays miniature’s soldier were formed in history in cohorts and centurions of a size close to the Roman legions. They were commanded by Roman officers, which was supposed to provide certainty in action.
This also prevented rebellions and the passage of the enemy – although a somewhat looser approach was required by the Romans. They were allied troops, not legionaries. The auxiliaries were also less numerous than their Roman counterparts.

A certain danger that revealed the events at the turn of the 69th and 70th years. in Germania and Gaul, was to keep auxiliary units near the recruitment site and use local officers of them. Soldiers of these units often deserted and acted against the Roman army. To this end, we began sending troops as far as possible, away from the recruitment site to avoid similar situations. This was the reform of the Vespasian emperor. It was for the entire period of the empire. The auxiliary had to be stationed away from theyre native country, where recruited so that in the event of rebellion would not support the kinsmen.

The service at the side of the legions ended with receiving Roman citizenship, cashing in and giving the land to these ex-barbarians.

       The Romans would never have achieved so much without the auxiliary forces. When we read about a battle or campaign involving one or two Roman legions, add thousands of auxiliaries to infantry and riders. The Germans were the most numerous, whose belligerent manner of life made good soldiers. After that, the more Germans in the auxiliaries, the less against Romans on the battlefield. In addition to the auxiliary units, the Celtic Gauls were also often hired by the Romans, who, after dominating the Romans, suffered from the constant attacks of the Germanic tribes.

The following figures depict typical auxiliaries in chainmail, with oval shield, light spear (lancae) and sword- gladius.


A drawing showing the auxiliary soldiers in wolf cloaks. The original is on the Trajan’s column
Rysunek ukazujący żołnierzy wojsk pomocniczych w wilczych skórach. Oryginał znajduje się na kolumnie Trajana
And reconstruction group / I grupa rekonstrukcyjna

W czasie zmniejszonego tempa podboju świata przez Rzym, opracowana została nowa taktyka obronna ustalonych granic. Oddziałom Auxiliaries przypadło patrolowanie granic oraz zwalczanie lokalnych ognisk buntu. Dopiero, gdy sytuacja stawała się poważniejsza do gry wchodziły stacjonujące w prowincjach legiony rzymskie…



Witam wszystkich serdecznie!


Po niedawnym “inboxie ” zestawu Imperial Roman Auxiliaries od Victrix Ltd zapraszam do zagłębienia się w temat jednostek wojsk pomocniczych we wczesnym okresie Cesarstwa Rzymskiego. 

Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem modele Victrix Ltd dostępne pod TYM LINKIEM.
Przyznam się, że malowanie ich było niezwykłą przyjemnością a detale (o których wspominałem w RECENZJI zestawu) stanowią dowód na wejścia modeli historycznych na wyższy poziom.


Warto także dodać, iż Victrix Ltd wprowadził ciekawą nowość do oddziałów Auxiliaries, mianowicie wilcze skóry dla zwykłych żołnierzy- co nie jest pomysłem bezpodstawnym, gdyż ma kolumnie cesarza Trajana (rysunek poniżej) widzimy właśnie tak ubranych wojowników.  Spodobało mi się to tak bardzo, że postanowiłem tak właśnie przedstawić moje modele.

Historia.

       W interesującym mnie okresie I-II wieku naszej ery, po całkowitym uzawodowieniu armii rzymskiej wojska Auxilia („wsparcie”) nie były już przymusowo rekrutowane z ludów podbitych przez Rzymian.
Teraz zaciągano wojska pomocnicze (wyłącznie z ludności prowincjonalnej, nie mającej obywatelstwa rzymskiego) za trzykrotnie mniejszy żołd niż legionisty, za to z ujednoliconym wyposażeniem wojskowym (narodowe uzbrojenie np. Galijskie jeśli tam było powoływane wojsko pomocnicze przy legionie, plus elementy uzbrojenia rzymskiego).
Taktyka walki i organizacji życia obozowego także przyjęta została w pełni zawodowa- rzymska.

W oddziałach pomocniczych najwięcej było ludności Galijskiej, Iberyjskiej (Hiszpańskiej) oraz Germańskiej, które tworzyły formacje:

  • piechoty lekkozbrojnej (której przedstawicieli w postaci pomalowanych modeli dziś przedstawiam),
  • procarzy i łuczników,
  • jazdę lekko zbrojną (Juliusz Cezar posiadał jednostki germańskiej jazdy, którą uważał za wybitną, jak i również galijskie jednostki pomocnicze)
  • jazdę ciężko zbrojną,
  • lekko jazdę z piechotą.

Opisywane dziś oddziały piesze tworzyły kohorty i centurie o liczebności zbliżonej do legionów rzymskich. Dowodzone były przez rzymskich oficerów, co miało stanowić pewność w działaniu.
Zapobiegało to także buntom i przejściem na stronę przeciwnika- choć do tego także trzeba było nieco luźniejszego podejścia przez Rzymian. Bądź co bądź były to oddziały sojusznicze a nie legioniści. Kohorty i Centurie piechoty były także mniej liczniejsze od ich rzymskich odpowiedników.

Pewnym niebezpieczeństwem, które ujawniły wydarzenia na przełomie 69 i 70 roku n.e. w Germanii i Galii, było trzymanie jednostek pomocniczych w pobliżu miejsca rekrutacji i wykorzystywanie w nich oficerów miejscowego pochodzenia. Żołnierze należący do tych jednostek często dezerterowali i działali przeciwko armii rzymskiej. W tym celu zaczęto wysyłać oddziały w jak najdalszą część państwa, z dala od miejsca rekrutacji, aby uniknąć podobnych sytuacji. Była to reforma cesarza Wespazjana. Obowiązywała ona przez cały okres imperium. Auxilia miały stacjonować z dala od rodzinnego kraju, gdzie był nabór, aby w razie buntów nie poprzeć pobratymców

Służba u boku legionów kończyła się otrzymaniem obywatelstwa rzymskiego, odprawą pieniężna i nadaniem ziemi dla byłego barbarzyńcy. 

       Rzymianie nigdy nie osiągnęli by tak wiele, gdyby nie wojska pomocnicze. Kiedy czytamy o jakieś bitwie czy kampanii, gdzie brał udział jeden czy dwa legiony rzymskiej, należy dodać do tego wielotysięczne kohorty auxiliaries piechoty i jazdy. Najliczniejsi byli Germanie, których wojowniczy tryb życia czynił dobrymi żołnierzami. Po za tym, im więcej Germanów w wojskach pomocniczych, tym mniej naprzeciw Rzymian na polu bitwy. Do oddziałów pomocniczych często najmowali się również Celtyccy Galowie, którzy po zdominowaniu przez Rzymian cierpieli od nieustannych napadów plemion Germańskich. 

Poniższe figurki przedstawiają typowego żołnierza auxiliaries w kolczudzez owalną tarczą, z lekką włócznią (lancae) oraz mieczem gladius.

Comparison with Warlord Games / Porównanie z modelami Warlord Games 

Coś do poczytania:

[ENG/PL] On the edge of the Roman Empire / Na obrzeżach Imperium (Victrix Ltd Early Imperial Roman Auxiliaries)

Posted on November 17th, 2017 under , , , , , , . Posted by




During the reduced pace of world conquest by Rome, was developed new defensive tactics fixed boundaries. Auxiliaries were patrolling their borders and fighting local outbreaks of rebellion. Only when the situation became more serious for the game went stationed in the provinces, Roman legions …



Hello everyone!


After the recent “inbox” of the Imperial Roman Auxiliaries from Victrix Ltd I invite you to delve into the subject of auxiliary units in the early Roman Empire.
Today I used the Victrix Ltd models available under this link.
I admit that painting them was a great pleasure and the details (which I mentioned in the REVIEW of the set) are proof of the entry of historical models to a higher level.

It is also worth mentioning that Victrix Ltd has introduced an interesting novelty to the Auxiliaries, namely the skin wolf for ordinary soldiers – which is not a groundless idea as it has a column of Emperor Trajan (see below). I liked it so much that I decided to present my models too.



History.

         In an interesting period of I-II AD, when the Roman army were completely professional,  Auxilia (“support”) were no longer forcibly recruited from peoples conquered by the Romans.
Now, auxiliaries (of the provincial population, not of Roman citizenship) were paid 3 times less as the legionnaire, but with uniformed military equipment (national armaments, for example- gallic if there was an auxiliary army at the legion, plus Roman armaments).
The tactics of fighting and organization of the camp life were also fully “Romes”

In the auxiliary units most of the population was Gauls, Iberian (Spanish) and Germanic, which formed the formation:

  • light infantry (whose representatives in the form of painted models today)
  • slingers and archers,
  • Lightly riders (Julius Caesar has a Germanic riders, which he considered outstanding, as well as the Gallic auxiliary units)
  • heavy riders,
  • Light riders with infantry support.


Todays miniature’s soldier were formed in history in cohorts and centurions of a size close to the Roman legions. They were commanded by Roman officers, which was supposed to provide certainty in action.
This also prevented rebellions and the passage of the enemy – although a somewhat looser approach was required by the Romans. They were allied troops, not legionaries. The auxiliaries were also less numerous than their Roman counterparts.

A certain danger that revealed the events at the turn of the 69th and 70th years. in Germania and Gaul, was to keep auxiliary units near the recruitment site and use local officers of them. Soldiers of these units often deserted and acted against the Roman army. To this end, we began sending troops as far as possible, away from the recruitment site to avoid similar situations. This was the reform of the Vespasian emperor. It was for the entire period of the empire. The auxiliary had to be stationed away from theyre native country, where recruited so that in the event of rebellion would not support the kinsmen.

The service at the side of the legions ended with receiving Roman citizenship, cashing in and giving the land to these ex-barbarians.

       The Romans would never have achieved so much without the auxiliary forces. When we read about a battle or campaign involving one or two Roman legions, add thousands of auxiliaries to infantry and riders. The Germans were the most numerous, whose belligerent manner of life made good soldiers. After that, the more Germans in the auxiliaries, the less against Romans on the battlefield. In addition to the auxiliary units, the Celtic Gauls were also often hired by the Romans, who, after dominating the Romans, suffered from the constant attacks of the Germanic tribes.

The following figures depict typical auxiliaries in chainmail, with oval shield, light spear (lancae) and sword- gladius.


A drawing showing the auxiliary soldiers in wolf cloaks. The original is on the Trajan’s column
Rysunek ukazujący żołnierzy wojsk pomocniczych w wilczych skórach. Oryginał znajduje się na kolumnie Trajana
And reconstruction group / I grupa rekonstrukcyjna

W czasie zmniejszonego tempa podboju świata przez Rzym, opracowana została nowa taktyka obronna ustalonych granic. Oddziałom Auxiliaries przypadło patrolowanie granic oraz zwalczanie lokalnych ognisk buntu. Dopiero, gdy sytuacja stawała się poważniejsza do gry wchodziły stacjonujące w prowincjach legiony rzymskie…



Witam wszystkich serdecznie!


Po niedawnym “inboxie ” zestawu Imperial Roman Auxiliaries od Victrix Ltd zapraszam do zagłębienia się w temat jednostek wojsk pomocniczych we wczesnym okresie Cesarstwa Rzymskiego. 

Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem modele Victrix Ltd dostępne pod TYM LINKIEM.
Przyznam się, że malowanie ich było niezwykłą przyjemnością a detale (o których wspominałem w RECENZJI zestawu) stanowią dowód na wejścia modeli historycznych na wyższy poziom.


Warto także dodać, iż Victrix Ltd wprowadził ciekawą nowość do oddziałów Auxiliaries, mianowicie wilcze skóry dla zwykłych żołnierzy- co nie jest pomysłem bezpodstawnym, gdyż ma kolumnie cesarza Trajana (rysunek poniżej) widzimy właśnie tak ubranych wojowników.  Spodobało mi się to tak bardzo, że postanowiłem tak właśnie przedstawić moje modele.

Historia.

       W interesującym mnie okresie I-II wieku naszej ery, po całkowitym uzawodowieniu armii rzymskiej wojska Auxilia („wsparcie”) nie były już przymusowo rekrutowane z ludów podbitych przez Rzymian.
Teraz zaciągano wojska pomocnicze (wyłącznie z ludności prowincjonalnej, nie mającej obywatelstwa rzymskiego) za trzykrotnie mniejszy żołd niż legionisty, za to z ujednoliconym wyposażeniem wojskowym (narodowe uzbrojenie np. Galijskie jeśli tam było powoływane wojsko pomocnicze przy legionie, plus elementy uzbrojenia rzymskiego).
Taktyka walki i organizacji życia obozowego także przyjęta została w pełni zawodowa- rzymska.

W oddziałach pomocniczych najwięcej było ludności Galijskiej, Iberyjskiej (Hiszpańskiej) oraz Germańskiej, które tworzyły formacje:

  • piechoty lekkozbrojnej (której przedstawicieli w postaci pomalowanych modeli dziś przedstawiam),
  • procarzy i łuczników,
  • jazdę lekko zbrojną (Juliusz Cezar posiadał jednostki germańskiej jazdy, którą uważał za wybitną, jak i również galijskie jednostki pomocnicze)
  • jazdę ciężko zbrojną,
  • lekko jazdę z piechotą.

Opisywane dziś oddziały piesze tworzyły kohorty i centurie o liczebności zbliżonej do legionów rzymskich. Dowodzone były przez rzymskich oficerów, co miało stanowić pewność w działaniu.
Zapobiegało to także buntom i przejściem na stronę przeciwnika- choć do tego także trzeba było nieco luźniejszego podejścia przez Rzymian. Bądź co bądź były to oddziały sojusznicze a nie legioniści. Kohorty i Centurie piechoty były także mniej liczniejsze od ich rzymskich odpowiedników.

Pewnym niebezpieczeństwem, które ujawniły wydarzenia na przełomie 69 i 70 roku n.e. w Germanii i Galii, było trzymanie jednostek pomocniczych w pobliżu miejsca rekrutacji i wykorzystywanie w nich oficerów miejscowego pochodzenia. Żołnierze należący do tych jednostek często dezerterowali i działali przeciwko armii rzymskiej. W tym celu zaczęto wysyłać oddziały w jak najdalszą część państwa, z dala od miejsca rekrutacji, aby uniknąć podobnych sytuacji. Była to reforma cesarza Wespazjana. Obowiązywała ona przez cały okres imperium. Auxilia miały stacjonować z dala od rodzinnego kraju, gdzie był nabór, aby w razie buntów nie poprzeć pobratymców

Służba u boku legionów kończyła się otrzymaniem obywatelstwa rzymskiego, odprawą pieniężna i nadaniem ziemi dla byłego barbarzyńcy. 

       Rzymianie nigdy nie osiągnęli by tak wiele, gdyby nie wojska pomocnicze. Kiedy czytamy o jakieś bitwie czy kampanii, gdzie brał udział jeden czy dwa legiony rzymskiej, należy dodać do tego wielotysięczne kohorty auxiliaries piechoty i jazdy. Najliczniejsi byli Germanie, których wojowniczy tryb życia czynił dobrymi żołnierzami. Po za tym, im więcej Germanów w wojskach pomocniczych, tym mniej naprzeciw Rzymian na polu bitwy. Do oddziałów pomocniczych często najmowali się również Celtyccy Galowie, którzy po zdominowaniu przez Rzymian cierpieli od nieustannych napadów plemion Germańskich. 

Poniższe figurki przedstawiają typowego żołnierza auxiliaries w kolczudzez owalną tarczą, z lekką włócznią (lancae) oraz mieczem gladius.

Comparison with Warlord Games / Porównanie z modelami Warlord Games 

Coś do poczytania:

Battlestations: Second Edition Review

Posted on November 10th, 2017 under , , , , , , , , , , , , , . Posted by

In our Battlestations: Second Edition review, we take a look at a space RPG in which you get to go on space missions with your crewmates!
The post Battlestations: Second Edition Review appeared first on Co-op Board Games.

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie :)
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] The story of Murchad mac Briain / Historia Murchada, syna Briana Śmiałego (Footsore limited Irish Warlord)

Posted on November 8th, 2017 under , , , , . Posted by

Good morning!


        After the well-received of Saxons, I would like to transfer you back to the Green Island, time of Brian Boru fighting against Vikings (and Irish Rebels).
Figures come from Footsore Miniatures, a top-of-the-line early medieval models

I hope you like the Irish warriors just like me. And I will admit that I fell in love with the minis of this nation. I invite you!

The story of Murchad.

       Murchad mac Briain was the son and heir of Brian Boru, a High King of Ireland who was killed on 23 April 1014 at the Battle of Clontarf. He was the de facto leader of his father’s army.


       In 1013 there was a rebellion by Máel Mórda, the King of Leinster and Sitric Silkenbeard, the Viking king of Dublin against Brian Boru’s rule in Ireland. Murchad was sent by Brian to deal with the rebellion. According to the Annals of Ulster he “made a great raid into Laigin, plundered the land to Glenn dá Locha and Cell Maignenn, burned the whole country, and took great spoils and countless captives.”

        It is said that before the battle of Clontarf that some Vikings fled “for they dread the valor of Murchad and the Dal gCais in general” He also allegedly carried two swords in battle. Some accounts say he died in battle with his father Brian though most accounts report that Brian never fought in the battle, which is the accepted version of events by historians. He was buried in Armagh along with his father and other relatives.

       Murchad had a son called Tairdelbach, who… was also killed in the battle of Clontarf. Horror!
As you can see, despite the psychological aspect of the Irish victory, the losses were enormous.

…and a bit of recontruction / i trochę rekonstrukcyjnie :)
Dzień dobry!


       Po doskonale przyjętych Sasach, chciałbym przenieść Was z powrotem na Zieloną Wyspę czasu wojen Brian Śmiałego z Wikingami (i Irlandzkimi buntownikami).
Figurki pochodzą od Footsore Miniatures, ścisłej czołówki modeli wczesnośredniowiecznych,

Mam nadzieję, że spodobają Wam się irlandzcy wojownicy, tak jak i mi. A przyznam się, że zakochałem się w figurkach tej nacji. Zapraszam!


Historia Murchada.

       Murchad był synem i spadkobiercą Briana Boru (Śmiałego), Arcykróla Irlandii, który został zabity 23 kwietnia 1014 r. w bitwie pod Clontarf (więcej o bitwie piszę w TYM MIEJSCU).
Murchad był de facto przywódcą armii swojego ojca.

       W 1013 r. doszło do buntu Mála Mórdy, króla Leinster i Sitric Silkenbeard (Jedwabnobrody), króla wikingów z Dublina przeciwko rządom Briana Boru w Irlandii. Murchad został wysłany przez Briana, by zająć się buntownikami. Według Anałów z Ulster “dokonał wielkiego napadu na Laigin, splądrował ziemię Glenna Dá Lochie i Cell Maignenn, spalił cały kraj, wziął wielkie łupy i niezliczonych jeńców”.

        Mówi się, że przed bitwą pod Clontarf niektórzy Wikingowie uciekli “ponieważ obawiają się męstwa Murchada”. Irlandczyk podobno walczył w tej bitwie dwoma mieczami. 
Jedne z relacji mówią, że zginął w bitwie z ojcem Brianem Boru, inne natomiast, że Brian nigdy nie walczył w bitwie, która jest zaakceptowaną wersją wydarzeń przez historyków.

       Niemniej jednak, bardziej skłaniam się do wersji śmierci obu mężnych wojowników 1014 roku i pochowania ich w Armagh wraz z innymi krewnymi.
Murchad miał syna Tairdelbacha, który… także zginął w bitwie pod Clontarf! Zgroza.
Jak widać, pomimo psychologicznego aspektu zwycięstwa Irlandczyków, straty były ogromne.

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] How Saxons fought with the Britons / Jak Sasi z Brytami walczyli (Gripping Beast Sea Wolves! #1)

Posted on November 5th, 2017 under , , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


Today return to the “Arturian” era, ie the time of civil wars and invasions among the Saxons. I recently presented the character of one of Britain’s legendary commanders- Owain, so it was now time for the Saxons.
Painted and published today four warriors come from a set of Mercenaries Sea Wolves from Gripping Beast. Another group from the eight-person unit soon.

The set is made up of eight metallic mercenaries with different weapons – through swords, axes, and spears. The models perfectly portray the V-VI’s barbarians invading the British Isles after leaving them by the Romans.


About Saxons.

       Saxons, were a people of Germanic origin, settled in the Middle Ages in Westphalia and Lower Saxony, in the tradition of their homeland were the Vistula Forests (Widsidh).
Saxons under the tribal name mentioned for the first time in II century by Ptolomeo in the Geography of the Elbe river basin, according to Tacitus (Germania) originating from the people of Auiones. From the east they bordered the Burgundians and the Vandals.
       After the withdrawal of the Roman legions in 407, the Anglo-Saxons, Saxons and Juts arrived in the British Isles around 450, who quickly organized several pagan patriarchal kingdoms in Britain. Over the course of time, there are seven of them: Kent, Jutland, Wessex, Sussex and Essex inhabited by the Saxon and East England, Mercia and Nortumbria inhabited by the Anglo-Saxon heptarry. These kingdoms competed with each other for hegemony, and the ruler who managed to gain the upper hand was called Brittwald. The inhabitants of the island, known as the Celtic population of the Britons, were almost completely eradicated, except for the northwestern part of England and Cornwall. The Celts also survived in the unmatched by the Germanic tribes of Wales and Scotland. In the meantime, Christianity has taken place.

Fighting in Britain.

       When the Roman troops left Britain in 407 to take part in the imperial throne, the Saxons again began to make frequent invasions to the island and plunged far into her territory. By the year 429, battles were fought without major battles. In 429, the pirate fleet of the Saxon Sea Wolves and Picts attacked the Yerula-mium (St. Albans). The raids of the Saxons, Scots and Picts provoked chaos, but the British request for Rome’s help remained unanswered. I took over self-appointed tyrants, including Yortigern (about 461), a British leader who had taken the Germans to fight the Picts and offered them land in Kent. The barbarian Jutts (actually Jutzes, Angels, Sass, Frisians and Franks) rebelled, demanded more and more land and called on their kinsmen to help them win at Aylesford (about 455) and Crayford (about 457), and about 475 Kent Kingdom. After Yortiger’s death, there was a wander of Britain to the west and the emigration of many thousands to Armoryk (Little Britain). There was about 470 Britons. The kingdoms of Sussex (477) and Wessex (495) were created.

       The chief of the Britons, unnamed by the historian Gildas (516P-570), and called by the historian Nennius, Artorius (Arthur), in 516 or 518 asked a painful defeat Saxons under Baddon Hill (Mount Badon or Lid- dutch badbury); This success was achieved through the use of cavalry, which Saxons did not have. Approximately 550 old Roman roads called Fosse Way separated the Britons in the west from the Saxons in the east.

       At the end of the 5th century, German invaders set up separate kingdoms (Kent about 475, Sussex about 477, Wessex about 495, East England about 500, Essex about 505, Nortumbria [Bernice 559 and Deira about 560] about 605, Mercia about 606 – all called historians Heptarchia). After 550 in Britain they were fighting for the loot and their territorial expansion. Up to 522 Britons in the west formed the Welsh kingdom of Strathclyde (Scotland), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbria; Welsh kingdoms Gwynedd, Dyged and Gwent; and Dumnonia (Somerset, Devon and Cornwall). Most of the Britons fought in the southwest and in Wessex. In 552 the British tried to invade the area of ​​the Fosse Road near Searoburh (Old Sarum), however, without success. In retaliation Sasi crossed the Fosse Road in 556 and in 571, they won at Beranburh (Barbury) and Bedeanford (Bedford?). In 577, in the decisive and lasting battle in the history of Anglo-Saxon invasions, much of the Britons of Dumnonia fell under Deorham (Dyrham, near Bath), but Dumonia was not occupied.

The Celtic kingdom was exhausted by wars, and although the Saxon continent was still sporadically attacking the Saxon lands in Britain, the invaders were fighting fiercely against each other, which only rarely touched the Britons.



Witam wszystkich!

Dziś powrót do Brytanii ery “arturiańskiej”, czyli czasu wojen domowych i najazdów między innymi Sasów. Niedawno przedstawiałem postać jednego z legendarnych dowódców brytyjskich Owaina, dlatego teraz przyszła pora na Sasów.
Pomalowani i opublikowani dziś czterej wojownicy pochodzą z zestawu Saskich Wilków Morskich od Gripping Beast. Kolejna grupa z ośmioosobowego oddziału już niedługo.

Wspomniany zestaw składa się jak wspominałem z ośmiu metalowych najemnych Sasów z różną bronią- poprzez miecze, topory, na włóczniach kończąc. Modele doskonale odwzorowują uzbrojenie V-VI wiecznych barbarzyńców najeżdżających Wyspy Brytyjskie po opuszczeniu ich przez Rzymian.


Rzecz o Sasach.

       Sasi (Saksoni, niem. Sachsen, ang. Saxons) byli ludem pochodzenia germańskiego, osiadłym w średniowieczu w Westfalii i Dolnej Saksonii, w tradycji pisanej ich ojczyzną były nadwiślańskie lasy (Widsidh).
Sasi pod nazwą plemienną wspomniani po raz pierwszy w II wieku przez Ptolomeusza w dziele Geografia w dorzeczu Łaby, według Tacyta (Germania) wywodzący się z ludu Auiones. Od wschodu graniczyli z plemionami Burgundów i Wandalów.
       Po wycofaniu się w 407 roku rzymskich legionów, na Wyspy Brytyjskie przybyły około 450 roku ludy germańskie: Anglowie, Sasi i Jutowie, którzy dość szybko zorganizowali w Brytanii kilkanaście pogańskich królestw patrymonialnych. Z biegiem czasu pozostało ich siedem: Kent, zamieszkany przez Jutów, Wessex, Sussex i Essex zamieszkane przez Sasów oraz Wschodnia Anglia, Mercja i Nortumbria zamieszkane przez Anglów (heptarchia anglosaska). Te królestwa rywalizowały między sobą o hegemonię, a władca, któremu udało się uzyskać przewagę, nosił tytuł bretwalda. Dotychczasowi mieszkańcy wyspy czyli ludność celtycka z plemienia Brytów, zostali niemal doszczętnie wytępieni, poza północno-zachodnią częścią Anglii i Kornwalią. Celtowie przetrwali także w niepodbitej przez plemiona germańskie Walii oraz w Szkocji. W międzyczasie miała miejsce chrystianizacja.


Walki w Brytanii.

       Gdy wojska rzymskie opuściły w 407 Brytanię, by wziąć udział w walkach o tron cesarski, Sasi ponownie zaczęli dokonywać częstych najazdów na wyspę i zapuszczali się daleko w głąb jej terytorium. Do roku 429 trwały walki bez walnych bitew. W 429 piracka flota Saskich Wilków Morskich i Piktów zaatakowała Yerula-mium (St. Albans). Najazdy Sasów, Szkotów i Piktów wywołały chaos, ale brytyjska prośba o pomoc Rzymu pozostała bez echa. Władzę przejmowali samozwańczy tyrani, między innymi Yortigern (zm. ok. 461), wódz brytyjski, który najął Germanów do walki z Piktami i ofiarował im w nagrodę ziemie w Kent. Najemni barbarzyńcy Jutowie (właściwie Jutowie, Anglowie, Sasi, Fryzowie i Frankowie) buntowali się, żądali coraz więcej ziemi i wezwali pobratymców, którzy pomogli im odnieść zwycięstwa pod Aylesford (ok. 455) i Crayford (ok. 457), a około 475 ustanowić królestwo Kent. Po śmierci Yortigerna nastąpiła wędrówka Bry-tów na zachód i emigracja wielu tysięcy do Armoryki (Mała Brytania). Doszło do po­wstania ok. 470 unii Brytów. Utworzone zostały królestwa Sussex (477) i Wessex (495). 

       Wódz Brytów, nie wymieniony z na­zwiska przez historyka Gildasa (516P-570), a nazywany przez historyka Nenniusza (wzmian. ok. 796) Artoriusem (Arturem), w 516 lub 518 zadał Sasom dotkliwą porażkę pod Baddon Hill (Mount Badon lub Lid-dington Badbury); sukces ten osiągnął dzię­ki użyciu kawalerii, której Sasi nie mieli. Do około 550 stara droga rzymska zwana Drogą Fosse (Fosse Way) oddzielała Brytów na zachodzie od Sasów na wschodzie.

       Pod koniec V w. germańscy najeźdźcy, którzy osiedli w Brytanii, zaczęli tworzyć oddzielne króles­twa (Kent ok. 475, Sussex ok. 477, Wessex ok. 495, Wschodnia Anglia ok. 500, Essex ok. 505, Nortumbria [Bernicja 559 i Deira ok. 560] ok. 605, Mercja ok. 606 – wszystkie zwane przez historyków Heptarchią). Po 550 w Brytanii walczono dla zdobycia łupów i ich ekspansji terytorialnej. Do 522 Bryto-wie na zachodzie tworzyli królestwo walij­skie Strathclyde (Szkocja), Rheged, Godod-din, Elmet, Cumbrię; walijskie królestwa Gwynedd, Dyged i Gwent; oraz Dumnonię (Somerset, Devon i Kornwalię). Większość walk Brytowie prowadzili na obszarach południowo-zachodnich oraz w Wessex. W 552 Brytowie próbowali najeżdżać na tereny w rejonie Drogi Fosse pod Searoburh (Old Sarum), jednakże bez powodzenia. W odwecie Sasi przekroczyli Drogę Fosse w 556 oraz w 571, zwyciężyli pod Beranburh (Barbury) i Bedeanford (Bedford?). W 577, w decydującej i ostatniej ważnej bitwie w historii najazdów anglosaskich, pod Deorham (Dyrham, w pobliżu Bath) poległo bardzo wielu Brytów z Dumnonii, ale Dum-nonia nie została zajęta. 

Celtycka Brytania była wyczerpana wojnami i choć Sasi z kon­tynentu nadal sporadycznie napadali na ziemie saskie w Brytanii, najeźdźcy toczyli mordercze walki między sobą, które tylko z rzadka dotykały Brytów.

Work in progress/ Praca w toku…
Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below :)



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to :)


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] The Battle of Clontarf / Cath Chluain Tarbh / Bitwa pod Clontarf (Footsore Miniatures: Irish Heroes with Dane Axes)

Posted on October 25th, 2017 under , , , , . Posted by

Hello everyone!



       Today I am inviting  You to my first trip to dark ages Ireland.
I had to start with something light and introducing – a short story, an Irish song from that period, but I decided to start with something epic and proudly launching the Irish cycle on DwarfCrypt.


       Following the path that began with the entry with the The Battle of Hjörungavágr I invite you to the next melee, this time between the Irish and the Vikings. So much has been said, writing about the life and conquests of the bearded Nords in England, rarely mentioning another exciting theater of drama. I invite you to the green island, in the wake of the Irish national identity and fight to defend their own country.

       For today’s entry I used painted by myself set of Footsore Miniature’s early medieval Irish heroes with long danish axes.I admit that I am in love with Irish figurines, and the models seen in the photos will be a ornament in my collection (this fashionable haircut from the hero with cut off head! ah!). I invite you!

Fionn Fair-headed.
Rónán Little Seal
 

Ronan Duggan, a present-day warrior passionate of miniatures and Irish history, helped me a lot, when i wrote the text. Thanks! Your dark ages namesake is below :)



Situation before the battle      
     

 reland was ruled by Brian Boru as king of Munster in 976 and since 1002 it was considered the first great king of Ireland. His life purpose and destiny was to unite the whole country under his rule, including the Vikings (who at that time also served in Ireland). Vikings did not want to leave the island, but on the contrary, they intended to expand their expansion in Ireland. The plans of the united by king were a great obstacle. An armistice soon followed, as a result of which the Vikings would leave the green island.




Battle of Clontarf

        Facts about the course of the battle itself are little known, but the historical sources clearly point to the fate of the battle.
Viking and Irish rebels were commanded by Máel Mórda mac Murchada, King of Leinster.
        The Brian’s army had about 7,000 men and Máel Mórda’s army was about 6600. The latter also included the Orkney troops led by Sigtrygg Silkbeard and mercenaries from the rebellious Ulster province. Brian warriors, due to old age of king, commanded by his son Murchad (Murrogh).

       The battle took place during the day, of April 23, 1014. The line of warfare stretched over a large area. By the end of the day, the Viking forces had finally been defeated, and the royal troops were pounding away the remnants of Mórda’s men who had also been killed.
        At the end of the battle, Brian was also killed. The Viking, named Broder, escaped from the battlefield to the royal tent. Noting that there were no guards in the vicinity, he fell into the tent and headed for the king with his two-handed ax. Brian took his sword and wounded the attacker in the vicinity of his legs, but the Viking slammed down to the ground to kill the king. (Some sources claim that the king’s head was cut.) The guard who came to the tent discovered that they were no longer alive. Murchad’s eldest son, also died.


Meaning of the battle

        Although the battle for the Irish was victorious, they suffered huge losses. Apart from the king, his eldest son, Murchad, his son Toirdelbach, and many members of the royal family and noble families were killed. The body of the king and his son were transferred to Armagh. They were buried there in the cathedral of St. Patrick’s Day. Mael Sechnaill II (formerly overthrown by Brian Boru) was the governing power of the whole country, and remained the archbishop until his death in 1022. After Brian’s death, no ruler was as revered as he was until the time of Queen Elizabeth I.

       The battle brought the expected result – the Vikings ceased their quest to seize power over Ireland. Sigtrygg Silkbeard, survived the Battle, and the King of Dublin married to Brian daughter, Sláine Ní Bhriain, and his kingdom survived until 1177. Despite the huge losses in people and the death of King Brian, Clontarf’s victory symbolized the spirit of Irish resistance and sacrifice in the name of land and historically- End of the Viking Age in Ireland. Battle of Clontarf also marked the end of the war with the Vikings, although the decisive victory was the Battle of Tara, where in 980 Mael Sechnaill II defeated Olaf Cuarana (Sigilgh Sigtryggson), father Sigtrygg Silkbearda. Indeed, the Battle of Clontarf was a battle of two rival of Irish dynasties


  The Battle of Clontarf. Samuel Watsonn (1844)





Witam wszystkich serdecznie!


      Dziś zapraszam na moją pierwszą wędrówkę do wczesnośredniowiecznej Irlandii.
Miałem zacząć od czegoś lekkiego i wprowadzającego- jakaś krótka historia, pieśń irlandzką z tego okresu, jednakże postanowiłem zacząć od czegoś epickiego i dumnie rozpoczynającego cykl Irlandzki na DwarfCrypt.

       Idąc ścieżką zapoczątkowaną podczas wpisu na temat Bitwy w zatoce Hjörungavágr zapraszam Was na kolejne starcie, tym razem pomiędzy Irlandczykami i Wikingami. Tyle ostatnio się mówi, piszę i kręci na temat życia i podbojów brodatych Nordów w Anglii, z rzadka wspominając o innym, pasjonującym teatrze działań. Zapraszam na zieloną wyspę, w dobie budzenia się Irlandzkiej tożsamości narodowej i walki w obronie własnego kraju.

       Do dzisiejszego wpisu wykorzystałem pomalowany przez siebie zestaw wczesnośredniowiecznych Irlandzkich bohaterów z długimi toporami od Footsore Miniatures. Przyznam się, że jestem zakochany w figurkach mężnych Irlandczyków, a modele widoczne na zdjęciach będą ozdobą mojej kolekcji (ten modny fryz u Pana z odcięta głową!ah!). Zapraszam!

Fionn (Fair-headed), znaczy tyle co sprawiedliwy.
Rónán (Little Seal) tłumaczyć można jako małą fokę.

Przy pisaniu tekstu wielką pomocą służył mi kolega Ronan Duggan, współczesny wojownik i pasjonat figurek i historii Irlandii. Dzięki! Twój wczesnośredniowieczny imiennik prezentuje się tak o to :)


Sytuacja przed bitwą

       Od 976 roku Irlandią rządził Brian Śmiały jako król Munsteru, a od 1002 uznawany był za pierwszego wielkiego arcykróla Irlandii. Jego życiowym celem i przeznaczeniem było zjednoczenie całego kraju pod swoimi rządami, łącznie z miastami wikingów (którzy w tym czasie urzędowali również w Irlandii). Wikingom nie w smak było opuszczać wyspy, a wręcz przeciwnie, zamierzali rozszerzyć swoją ekspansję w Irlandii. Dla planów zjednoczeniowych arcykróla stanowili wielką przeszkodę. Konieczna była wkrótce walka zbrojna, w wyniku której wikingowie opuściliby zieloną wyspę.


Bitwa pod Clontarf

       Fakty dotyczące samego przebiegu bitwy są mało znane, lecz źródła historyczne rozsądzają jednoznacznie o losach bitwy.
Wojska wikingów i buntujących się Irlandczyków dowodzone były przez Maela Mórdę, króla Leinster.
       Armia Briana Śmiałego liczyła około 7000 ludzi, zaś wojska Maela Mórdy około 6600. W skład tych ostatnich poza wikingami wchodziły również wojska z Orkadów dowodzone przez Sigtrygga Silkbearda oraz najemnicy ze zbuntowanej prowincji Ulster. Wojskami Briana, ze względu na sędziwy wiek króla, dowodził jego syn Murchad (Murrogh).

       Bitwa rozegrała się w ciągu dnia, w Wielki Piątek 23 kwietnia 1014 roku. Linia starcia rozciągnęła się na znacznym obszarze. Pod koniec dnia siły wikingów w końcu zostały pokonane, a wojska królewskie wybijały resztki ludzi Mórdy, który także zginął.
       Pod koniec bitwy zginął również Brian Śmiały. Wiking imieniem Broder, podczas ucieczki z pola walki skierował się do królewskiego namiotu. Zauważywszy, że w pobliżu nie ma straży, wpadł do namiotu i ruszył w kierunku króla ze swoim dwuręcznym toporem. Brian Śmiały wyciągnął swój miecz i zadał znaczne obrażenia napastnikowi w okolicach nóg, lecz wiking osuwając się na ziemię zdążył jeszcze zadać królowi śmiertelny cios w głowę (niektóre źródła podają, że głowa króla została ścięta). Straż, która przybyła do namiotu odkryła, że obaj już nie żyją. W bitwie poległ także najstarszy syn arcykróla, Murchad.


Znaczenie bitwy

       Mimo że bitwa była dla Irlandczyków zwycięska, ponieśli oni ogromne straty. Oprócz króla, zginął jego najstarszy syn Murchad, syn tegoż Toirdelbach oraz wielu członków rodziny królewskiej i szlachetnych rodów. Ciało króla i jego syna przekazano do Armagh. Tam pochowano ich na terenie katedry św. Patryka. Władzę nad całym krajem przejął Mael Sechnaill II (wcześniej obalony przez Briana Śmiałego) i pozostał arcykrólem aż do swej śmierci w 1022. Po śmierci Briana żaden władca nie cieszył się takim uznaniem jak on, aż do czasów królowej Elżbiety I.

Bitwa przyniosła oczekiwany skutek – wikingowie zaprzestali dążeń do przejęcia władzy nad Irlandią. Przeżył bitwę Sigtrygg Silkbeard, król Dublina, ożeniony z córką Briana Śmiałego, Sláine Ní Bhriain, a jego królestwo przetrwało do 1177. Pomimo olbrzymich strat w ludziach i śmierci króla Briana, zwycięstwo pod Clontarf symbolizuje ducha irlandzkiego oporu i poświęcenia w imię swojej ziemi oraz historycznie koniec epoki panowania wikingów na terenie Irlandii. Bitwa pod Clontarf oznaczała też definitywny koniec wojen z wikingami, choć decydującym zwycięstwem była bitwa pod Tarą, w której w 980 Mael Sechnaill II pokonał Olafa Cuarana (Óláfa Sigtryggssona), ojca Sigtrygga Silkbearda. W istocie bitwa pod Clontarf była walką dwóch rywalizujących ze sobą dynastii irlandzkich




Polecam do poczytania:

Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] See you in Valhalla! / Do zobaczenia w Walhalli! (V&V Miniatures Vikings #2)

Posted on October 6th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

“Since no ax, spear or blade has reached my son today, he will be known as Bjørn Ironside now.” -Ragnar Lodbrok


Hello everyone!


Today I am returning to the excellent V&V Miniature figurines I received for review. The set is called “Vikings 6”.

V&V Miniature kits feature the great detail of the finest resin models.
There are 40mm and 28mm figures (Vikings, Normans and Anglo-Saxons) in the offer, which will enrich every army, band or team of players and collectors.

Remember that before painting it is very helpful to wash the figures in warm soapy water and to clean the elements from the light residue after the cast. I use modeling scissors and toothbrushes..

Like also V&V Miniatures on Facebook.


The four housecarls present today will play the part of Jarl’s personal defense (historians and sagas have known the courage and protection of the Scandinavian rulers), so they have richly decorated shields and more elaborate costumes – unlike Bondi’s.

       In early medieval Scandinavia, housecarls (Old nordic: húskarlarhúskarl, Old English: huscarlhuscarle or houscarl) were free people who were holding farms.
The original term húskarl, literally means “house man”.
        In Anglo-Saxon England, after the conquest of the Kingdom of Denmark in the eleventh century, this group also appeared. English Housecarl had many roles, both military and administrative.
Harold II at the Battle of Hastings against Wilhelm the Bastard had the protection of the Housecarl’s top-pickers.

“Skoro żaden topór, włócznia ani ostrze nie zdołały dosięgnąć dziś mego syna,będzie teraz znany jako Bjorn Żelaznoboki” -Ragnar Lodbrok



Witam wszystkich!

Dziś powracam do doskonałych figurek od V&V Miniatures które otrzymałem do zrecenzowania. Zestaw nosi nazwę “Vikings 6”.
Modele od V&V Miniatures cechuje dbałością o najmniejszy szczegół, a ich żywiczne modele wyglądają wręcz doskonale.
Obecnie w ofercie producenta znajdują się figurki w skali 40 mm oraz 28 mm (Wikingowie, Normanowie oraz Anglo-Sasi) które wzbogacą każdą armię, bandę czy drużynę graczy i kolekcjonerów.

Jak to bywa z modelami żywicznymi, ważne jest, aby przed pomalowaniem umyć figurki w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyścić elementy z lekkich pozostałości po odlewie. Ja w tym celu, używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów.


Polubcie również V&V Miniatures na Facebooku’u.



Przedstawieni dzisiaj wszyscy czterej wojownicy housecarls będą pełnili rolę osobistej ochrony Jarla (w historii i sagach znani byli ze swojej odwagi i ochrony skandynawskich władców). Wikingowie tacy posiadają bogato zdobione tarcze i bardziej majętne stroje – w odróżnieniu do przygotowywanych Bondich (rolników i rybaków).


       We wczesnośredniowiecznej Skandynawii, housecarls (staronordyckie: húskarlar, húskarl; staro-angielskie: huscarl, huscarle lub houscarl) byli wolnymi ludźmi, prowadzącymi gospodarstwa. 

Oryginalny termin húskarl, dosłownie oznacza “Człowieka domu”.
       W Anglosaskiej Anglii, po podboju przez Królestwo Danii w XI wieku, także występowała ta grupa.  Angielski Housecarl miał wiele ról, zarówno wojskowych, jak i administracyjnych. 

Harold II w bitwie pod Hastings przeciwko Wilhelmowi Bękartowi posiadał ochronę złożoną z doborowych toporników Housecarlów.





[ENG/PL] See you in Valhalla! / Do zobaczenia w Walhalli! (V&V Miniatures Vikings #2)

Posted on October 6th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

“Since no ax, spear or blade has reached my son today, he will be known as Bjørn Ironside now.” -Ragnar Lodbrok


Hello everyone!


Today I am returning to the excellent V&V Miniature figurines I received for review. The set is called “Vikings 6”.

V&V Miniature kits feature the great detail of the finest resin models.
There are 40mm and 28mm figures (Vikings, Normans and Anglo-Saxons) in the offer, which will enrich every army, band or team of players and collectors.

Remember that before painting it is very helpful to wash the figures in warm soapy water and to clean the elements from the light residue after the cast. I use modeling scissors and toothbrushes..

Like also V&V Miniatures on Facebook.


The four housecarls present today will play the part of Jarl’s personal defense (historians and sagas have known the courage and protection of the Scandinavian rulers), so they have richly decorated shields and more elaborate costumes – unlike Bondi’s.

       In early medieval Scandinavia, housecarls (Old nordic: húskarlarhúskarl, Old English: huscarlhuscarle or houscarl) were free people who were holding farms.
The original term húskarl, literally means “house man”.
        In Anglo-Saxon England, after the conquest of the Kingdom of Denmark in the eleventh century, this group also appeared. English Housecarl had many roles, both military and administrative.
Harold II at the Battle of Hastings against Wilhelm the Bastard had the protection of the Housecarl’s top-pickers.

“Skoro żaden topór, włócznia ani ostrze nie zdołały dosięgnąć dziś mego syna,będzie teraz znany jako Bjorn Żelaznoboki” -Ragnar Lodbrok



Witam wszystkich!

Dziś powracam do doskonałych figurek od V&V Miniatures które otrzymałem do zrecenzowania. Zestaw nosi nazwę “Vikings 6”.
Modele od V&V Miniatures cechuje dbałością o najmniejszy szczegół, a ich żywiczne modele wyglądają wręcz doskonale.
Obecnie w ofercie producenta znajdują się figurki w skali 40 mm oraz 28 mm (Wikingowie, Normanowie oraz Anglo-Sasi) które wzbogacą każdą armię, bandę czy drużynę graczy i kolekcjonerów.

Jak to bywa z modelami żywicznymi, ważne jest, aby przed pomalowaniem umyć figurki w ciepłej wodzie z mydłem oraz wyczyścić elementy z lekkich pozostałości po odlewie. Ja w tym celu, używam nożyka modelarskiego oraz szczoteczki do zębów.


Polubcie również V&V Miniatures na Facebooku’u.



Przedstawieni dzisiaj wszyscy czterej wojownicy housecarls będą pełnili rolę osobistej ochrony Jarla (w historii i sagach znani byli ze swojej odwagi i ochrony skandynawskich władców). Wikingowie tacy posiadają bogato zdobione tarcze i bardziej majętne stroje – w odróżnieniu do przygotowywanych Bondich (rolników i rybaków).


       We wczesnośredniowiecznej Skandynawii, housecarls (staronordyckie: húskarlar, húskarl; staro-angielskie: huscarl, huscarle lub houscarl) byli wolnymi ludźmi, prowadzącymi gospodarstwa. 

Oryginalny termin húskarl, dosłownie oznacza “Człowieka domu”.
       W Anglosaskiej Anglii, po podboju przez Królestwo Danii w XI wieku, także występowała ta grupa.  Angielski Housecarl miał wiele ról, zarówno wojskowych, jak i administracyjnych. 

Harold II w bitwie pod Hastings przeciwko Wilhelmowi Bękartowi posiadał ochronę złożoną z doborowych toporników Housecarlów.





[ENG/PL] Athelings (Ætheling) and Thegns in Anglo-Saxon England #1 / Wysoko-urodzeni w Anglosaskiej Anglii #1

Posted on September 27th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


        Last week I was on vacation on the Polish seaside, so I restricted my blog life to commenting my favorite blogs and gaining knowledge at an excellent Blog Forum Gdańsk, party for best polish bloggers.

        Today’s entry, thanks for Footsore Miniatures, will be devoted to the first two miniatures of the high-born “Athelings” set of dark ages England.
Discuss today models you can find on the official site of the manufacturer in THIS place. I also encourage all of you (if you have not done it yet) of early medieval miniatures lovers, great for games like SAGA.


       Ætheling (also spelt Aetheling, Atheling or Etheling) was an Old English term (æþeling) used in Anglo-Saxon England to designate princes of the royal dynasty who were eligible for the kingship.

During the earliest years of the Anglo-Saxon rule in England, the word ætheling was probably used to denote any person of noble birth. Its use was soon restricted to members of a royal family. The prefix æþel- formed part of the name of several Anglo-Saxon kings, for instance Æthelberht of Kent, Æthelwulf of Wessex and Æthelred of Wessex, and was used to indicate their noble birth. According to a document which probably dates from the 10th century, the weregild of an ætheling was fixed at 15,000 thrymsas, or 11,250 shillings, which was equal to that of an archbishop and one-half of that of a king.

The annal for 728 in the Anglo-Saxon Chronicle referred to a certain Oswald as an ætheling, due to his great-great-grandfather being king of Wessex. From the 9th century, the term was used in a much narrower context and came to refer exclusively to members of the house of Cerdic of Wessex, the ruling dynasty of Wessex, most particularly the sons or brothers of the reigning king. According to historian Richard Abels “King Alfred transformed the very principle of royal succession. Before Alfred any nobleman who could claim royal descent, no matter how distant, could strive for the throne. After him, throne-worthiness would be limited to the sons and brothers of the reigning king.” In the reign of Edward the Confessor, Edgar the Ætheling received the appellation as the grandson of Edmund Ironside, but that was at a time when for the first time in 250 years there was no living ætheling according to the strict definition.

Ætheling was also used in a poetic sense to mean ‘a good and noble man’. Old English verse often used ætheling to describe Christ, as well as various prophets and saints. 

The hero of the 8th century Beowulf is introduced as an ætheling, possibly in the sense of a relative of the King of the Geats, though some translators render ætheling as ‘retainer’. Since many early Scandinavian kings were chosen by competition or election, rather than primogeniture, the term may have been reserved for a person qualified to compete for the kingship.

http:swesternrifleshooters.wordpress.com



Witam wszystkich serdecznie!


       Ostatnie 1,5 tygodnia przebywałem na urlopie nad polskim morzem, dlatego ograniczałem moje życie blogowe do komentowania moich ulubionych blogów oraz zdobywania wiedzy na znakomitej konferencji dla blogerów i twórców internetowych Blog Forum Gdańsk

       Dzisiejszy wpis, dzięki uprzejmości Footsore Miniatures, poświęcony będzie dwóm pierwszym figurkom z zestawu wysoko-urodzonych “Athelings” we wczesnośredniowiecznej Anglii.
Omawianie dziś modele możecie odszukać na oficjalnej stronie producenta w TYM miejscu. Zachęcam również do zainteresowania się wszystkich (jeśli jeszcze tego nie zrobiliście) miłośników figurek wczesnośredniowiecznych, znakomitych do gier takich jak SAGA.


       Ætheling (zwani także Aetheling, Atheling lub Etheling) to staroangielski termin używany w anglosaskiej Anglii  do nazywania książąt dynastii królewskiej, którzy mieli jednocześnie prawo do tronu. 


W Anglii, czy wcześniej w anglosaskiej Anglii słowo “ætheling” prawdopodobnie używane było do przedstawienia osoby szlacheckiej. Jego użycie wkrótce zostało ograniczone do członków rodziny królewskiej. Przedrostek Æ – ukształtowany został na cześć kilku królów anglosaskich, na przykład Æthelberht z Kent, Æthelwulf z Wessex i Æhelred z Wessex, i był używany do wskazania ich szlachetnego pochodzenia. 

Według historyka Richarda Abelsa “Król Alfred zmienił zasadę dziedziczenia królewskiego. Przed Alfredem każdy szlachcic, który twierdził, że ma królewskie pochodzenie, niezależnie od tego, jak dalekim był krewnym, mógł żądać tronu dla siebie. Potem zaszczyt ten został ograniczony do synów i braci panującego króla “

Słowo Ætheling było również używane w sensie poetyckim do oznaczania “dobrego i szlachetnego człowieka”. Stare angielskie pisma często używała Ætheling do opisu Chrystusa, a także innych proroków i świętych. 

Beowulf , bohater z VIII wieku został przedstawiony jako Ætheling, prawdopodobnie w sensie krewnego króla Geatsa. 

Once was so … / Kiedyś było tak…

Polecam do przeczytania:
Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] Athelings (Ætheling) and Thegns in Anglo-Saxon England #1 / Wysoko-urodzeni w Anglosaskiej Anglii #1

Posted on September 27th, 2017 under , , , , , , , , . Posted by

Hello everyone!


        Last week I was on vacation on the Polish seaside, so I restricted my blog life to commenting my favorite blogs and gaining knowledge at an excellent Blog Forum Gdańsk, party for best polish bloggers.

        Today’s entry, thanks for Footsore Miniatures, will be devoted to the first two miniatures of the high-born “Athelings” set of dark ages England.
Discuss today models you can find on the official site of the manufacturer in THIS place. I also encourage all of you (if you have not done it yet) of early medieval miniatures lovers, great for games like SAGA.


       Ætheling (also spelt Aetheling, Atheling or Etheling) was an Old English term (æþeling) used in Anglo-Saxon England to designate princes of the royal dynasty who were eligible for the kingship.

During the earliest years of the Anglo-Saxon rule in England, the word ætheling was probably used to denote any person of noble birth. Its use was soon restricted to members of a royal family. The prefix æþel- formed part of the name of several Anglo-Saxon kings, for instance Æthelberht of Kent, Æthelwulf of Wessex and Æthelred of Wessex, and was used to indicate their noble birth. According to a document which probably dates from the 10th century, the weregild of an ætheling was fixed at 15,000 thrymsas, or 11,250 shillings, which was equal to that of an archbishop and one-half of that of a king.

The annal for 728 in the Anglo-Saxon Chronicle referred to a certain Oswald as an ætheling, due to his great-great-grandfather being king of Wessex. From the 9th century, the term was used in a much narrower context and came to refer exclusively to members of the house of Cerdic of Wessex, the ruling dynasty of Wessex, most particularly the sons or brothers of the reigning king. According to historian Richard Abels “King Alfred transformed the very principle of royal succession. Before Alfred any nobleman who could claim royal descent, no matter how distant, could strive for the throne. After him, throne-worthiness would be limited to the sons and brothers of the reigning king.” In the reign of Edward the Confessor, Edgar the Ætheling received the appellation as the grandson of Edmund Ironside, but that was at a time when for the first time in 250 years there was no living ætheling according to the strict definition.

Ætheling was also used in a poetic sense to mean ‘a good and noble man’. Old English verse often used ætheling to describe Christ, as well as various prophets and saints. 

The hero of the 8th century Beowulf is introduced as an ætheling, possibly in the sense of a relative of the King of the Geats, though some translators render ætheling as ‘retainer’. Since many early Scandinavian kings were chosen by competition or election, rather than primogeniture, the term may have been reserved for a person qualified to compete for the kingship.

http:swesternrifleshooters.wordpress.com



Witam wszystkich serdecznie!


       Ostatnie 1,5 tygodnia przebywałem na urlopie nad polskim morzem, dlatego ograniczałem moje życie blogowe do komentowania moich ulubionych blogów oraz zdobywania wiedzy na znakomitej konferencji dla blogerów i twórców internetowych Blog Forum Gdańsk

       Dzisiejszy wpis, dzięki uprzejmości Footsore Miniatures, poświęcony będzie dwóm pierwszym figurkom z zestawu wysoko-urodzonych “Athelings” we wczesnośredniowiecznej Anglii.
Omawianie dziś modele możecie odszukać na oficjalnej stronie producenta w TYM miejscu. Zachęcam również do zainteresowania się wszystkich (jeśli jeszcze tego nie zrobiliście) miłośników figurek wczesnośredniowiecznych, znakomitych do gier takich jak SAGA.


       Ætheling (zwani także Aetheling, Atheling lub Etheling) to staroangielski termin używany w anglosaskiej Anglii  do nazywania książąt dynastii królewskiej, którzy mieli jednocześnie prawo do tronu. 


W Anglii, czy wcześniej, w anglosaskiej Anglii słowo “Ætheling” prawdopodobnie używane było do przedstawienia osoby szlacheckiej. Jego użycie wkrótce zostało ograniczone do członków rodziny królewskiej. Przedrostek Æ – ukształtowany został na cześć kilku królów anglosaskich, na przykład Æthelberht z Kent, Æthelwulf z Wessex i Æhelred z Wessex, i był używany do wskazania ich szlachetnego pochodzenia. 

Według historyka Richarda Abelsa “Król Alfred zmienił zasadę dziedziczenia królewskiego. Przed Alfredem każdy szlachcic, który twierdził, że ma królewskie pochodzenie, niezależnie od tego, jak dalekim był krewnym, mógł żądać tronu dla siebie. Potem zaszczyt ten został ograniczony do synów i braci panującego króla”.

Słowo Ætheling było również używane w sensie poetyckim do oznaczania “dobrego i szlachetnego człowieka”. Stare angielskie pisma często używały Ætheling do opisu Chrystusa, a także innych proroków i świętych. 

Beowulf , bohater z VIII wieku został przedstawiony jako Ætheling, prawdopodobnie w sensie krewnego króla Geatsa. 

Once was so … / Kiedyś było tak…

Polecam do przeczytania:
Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] Life and death of Ælla, King of Northumbria / Życie i śmierć króla Elli z Nortumbrii (Footsore Miniatures)

Posted on September 16th, 2017 under , , , , , , , , , , . Posted by


Hello everyone!


Today I invite everyone to get acquainted with history of) King Aella, the ruler of Northumbria.
For the opportunity to paint the magnificent statue of the king and standard bearer thanks for Footsore Miniatures. The company offers exemplary models from the “Dark Ages” but not only.
I also encourage you to follow the official site on FB.

I recommend from all my black heart, the more that every month you can get a limited model for your collection by shopping for a certain amount.

In the next week I also goes on vacation, including Blog Forum Gdańsk, party for blogers, so the next post I plan in about 1,5 weeks.
Farewell!

And now…
Aella of Nortumbria was the Anglo-Saxon ruler of the second half of the ninth century, also known as Alle, Alli, Ælla, Ælle. One thing we know for sure – died in March 21, 867.

        The origin of the king is unknown. The Anglo-Saxon monk, Simeon of Durham, says in his chronicle that he had no royal descent. It is very possible, however, that he was associated with the former king of Nortumbria, Redwulf. In turn, Roger of Wendover, the twelfth-century English Benedictine calls that he was brother of Osbert, another ruler of that period.

       Difficulty is also results in Aella’s reign. Chronicles date it for 862 or 863, but coins from this period indicate that even in 866 the ruler was Osbert.

        According to the tradition, Aella removed Osbert (his brother?) From the throne. The chroniclers call him as tyrant and usurper. Simeon of Durham is writing that the degraded ruler Osbert decided to try to regain power. Nortumbria was on the verge of civil war.

       And here begins the most interesting part of the story. At that time the country once again invaded the Vikings under the command of Halfdan and Ivar, son of Ragnar Lodbrok.
In order to make effective defense, both claimants (brothers?) to the throne of Nortumbria have decided to unite their strength and fend off the Scandinavians in York.
       November 1, 866 The Vikings attacked York. The siege lasted until 21 March 867, when the Vikings managed to make a breakthrough in the fortifications. They attacked the city, killing Osbert, Aella and eight other high-born.

       In one of the previous entries I mentioned that Aella was captured and then ritually murdered by the sons of Ragnar through the torture of the “Blood Eagle”. As we all know, this was a cruel revenge for killing Ragnar Lodbrok, but the most famous of the Vikings in next time … :)

        After battle for York, Nortumbria lost its sovereignty and was divided: the former Deira passed into the victorious Vikings, and in Bernice they left the puppet local rulers, who until 895 had the title of king of Nortumbria, and later King of York and York eldorman.

Anglo-Saxon England during the reign of Ælla / Anglosaska Anglia w okresie rządów Ælli

Ælla in the “Vikings” TV series version / Ælla w wersji serialowej “Wikingowie”

Witam wszystkich serdecznie!

Dziś zapraszam wszystkich do zapoznania się historią (barwną jak na czasy w których żył, a jakże!) króla Elli, władcy Northumbrii. 
Za możliwość pomalowania wspaniałej figurki władcy i sztandarowego armii dziękuję Footsore Miniatures. Firma oferuje znakomite wzory modeli z “Mrocznych Wieków” ale nie tylko. Zachęcam również do śledzenia oficjalnej strony na FB. 
Polecam z całego serca, tym bardziej, że co miesiąc możecie otrzymać limitowany model do swojej kolekcji, robiąc zakupy na określoną kwotę.

W najbliższym tygodniu udaje się również na urlop, w tym na prestiżową imprezę
Blog Forum Gdańsk dlatego następny wpis planuję za około 1,5 tygodnia.
Bywajcie!


A teraz…
Elli z Nortumbrii był Anglosaskim władcą z II połowy IX wieku, znanym także jako Alle, Alli, Ælla, Ælle, Aelle. Jedno wiemy na pewno – zmarł 21 marca 867, ale o tym na koniec.

       Nieznane jest pochodzenie władcy. Anglosaski mnich Symeon z Durham stwierdza w swej kronice, że nie miał królewskiego pochodzenia. Bardzo jednak możliwe, że był powiązany z dawnym królem Nortumbrii, Redwulfem. Z kolei Roger z Wendover, XII wieczny angielski benedyktyn nazywa go bratem Osberta, innego władcy z tego okresu.

       Trudności również przysparza okres panowania Elli. Kronikarze datują go na 862 lub 863 rok, jednakże monety z tego okresu wskazują, że jeszcze w 866 roku władcą był wspomniany Osbert.

       Według zapisanej tradycji Ella usunął Osberta (swojego brata?) z tronu. Kronikarze zgodnie nazywają go tyranem i uzurpatorem (moi angielscy znajomi także żyją z tą historyczną tradycją).  Symeon z Durham piszę, że zdegradowany władca Osbert zdecydował się na próbę odzyskania władzy. Nortumbria znalazła się wówczas na progu wojny domowej.

       I tu zaczyna się najciekawsza cześć opowieści. W tym też czasie na kraj po raz kolejny najechali wikingowie pod dowództwem Halfdana i Ivara, syna Ragnara Lodbroka.
W celu stawienia skutecznej obrony, obaj pretendenci (bracia?) do tronu Nortumbrii zdecydowali się zjednoczyć siły i odeprzeć Skandynawów w Yorku. 
1 listopada 866 Wikingowie zaatakowali York. Oblężenie trwało do 21 marca 867 roku, kiedy to wikingom udało się zrobić wyłom w fortyfikacjach. Zaatakowali miasto, zabijając Osberta, Ellę i ośmiu innych wysoko urodzonych. 

       W jednym z poprzednich wpisów wspominałem, że Ella został pojmany, a następnie rytualnie zamordowany przez synów Ragnara poprzez torturę “Krwawego Orła”. Jak doskonale wiemy, była to okrutna zemsta za zabicie Ragnara Lodbroka, ale o tym najbardziej znanym z wikingów innym razem… :)

       Po tej bitwie o York, Nortumbria utraciła swą suwerenność i została podzielona: dawna Deira przeszła w ręce zwycięskich wikingów, zaś w Bernicji pozostawili oni marionetkowych lokalnych władców, którzy do 895 roku posiadali tytuł króla Nortumbrii, a później króla Yorku i eldormana Yorku.





Polecam do poczytania:




Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)

[ENG/PL] Life and death of Ælla, King of Northumbria / Życie i śmierć króla Elli z Nortumbrii (Footsore Miniatures)

Posted on September 16th, 2017 under , , , , , , , , , , . Posted by


Hello everyone!


Today I invite everyone to get acquainted with history of) King Aella, the ruler of Northumbria.
For the opportunity to paint the magnificent statue of the king and standard bearer thanks for Footsore Miniatures. The company offers exemplary models from the “Dark Ages” but not only.
I also encourage you to follow the official site on FB.

I recommend from all my black heart, the more that every month you can get a limited model for your collection by shopping for a certain amount.

In the next week I also goes on vacation, including Blog Forum Gdańsk, party for blogers, so the next post I plan in about 1,5 weeks.
Farewell!

And now…
Aella of Nortumbria was the Anglo-Saxon ruler of the second half of the ninth century, also known as Alle, Alli, Ælla, Ælle. One thing we know for sure – died in March 21, 867.

        The origin of the king is unknown. The Anglo-Saxon monk, Simeon of Durham, says in his chronicle that he had no royal descent. It is very possible, however, that he was associated with the former king of Nortumbria, Redwulf. In turn, Roger of Wendover, the twelfth-century English Benedictine calls that he was brother of Osbert, another ruler of that period.

       Difficulty is also results in Aella’s reign. Chronicles date it for 862 or 863, but coins from this period indicate that even in 866 the ruler was Osbert.

        According to the tradition, Aella removed Osbert (his brother?) From the throne. The chroniclers call him as tyrant and usurper. Simeon of Durham is writing that the degraded ruler Osbert decided to try to regain power. Nortumbria was on the verge of civil war.

       And here begins the most interesting part of the story. At that time the country once again invaded the Vikings under the command of Halfdan and Ivar, son of Ragnar Lodbrok.
In order to make effective defense, both claimants (brothers?) to the throne of Nortumbria have decided to unite their strength and fend off the Scandinavians in York.
       November 1, 866 The Vikings attacked York. The siege lasted until 21 March 867, when the Vikings managed to make a breakthrough in the fortifications. They attacked the city, killing Osbert, Aella and eight other high-born.

       In one of the previous entries I mentioned that Aella was captured and then ritually murdered by the sons of Ragnar through the torture of the “Blood Eagle”. As we all know, this was a cruel revenge for killing Ragnar Lodbrok, but the most famous of the Vikings in next time … :)

        After battle for York, Nortumbria lost its sovereignty and was divided: the former Deira passed into the victorious Vikings, and in Bernice they left the puppet local rulers, who until 895 had the title of king of Nortumbria, and later King of York and York eldorman.

Anglo-Saxon England during the reign of Ælla / Anglosaska Anglia w okresie rządów Ælli

Ælla in the “Vikings” TV series version / Ælla w wersji serialowej “Wikingowie”

Witam wszystkich serdecznie!

Dziś zapraszam wszystkich do zapoznania się historią (barwną jak na czasy w których żył, a jakże!) króla Elli, władcy Northumbrii. 
Za możliwość pomalowania wspaniałej figurki władcy i sztandarowego armii dziękuję Footsore Miniatures. Firma oferuje znakomite wzory modeli z “Mrocznych Wieków” ale nie tylko. Zachęcam również do śledzenia oficjalnej strony na FB. 
Polecam z całego serca, tym bardziej, że co miesiąc możecie otrzymać limitowany model do swojej kolekcji, robiąc zakupy na określoną kwotę.

W najbliższym tygodniu udaje się również na urlop, w tym na prestiżową imprezę
Blog Forum Gdańsk dlatego następny wpis planuję za około 1,5 tygodnia.
Bywajcie!


A teraz…
Elli z Nortumbrii był Anglosaskim władcą z II połowy IX wieku, znanym także jako Alle, Alli, Ælla, Ælle, Aelle. Jedno wiemy na pewno – zmarł 21 marca 867, ale o tym na koniec.

       Nieznane jest pochodzenie władcy. Anglosaski mnich Symeon z Durham stwierdza w swej kronice, że nie miał królewskiego pochodzenia. Bardzo jednak możliwe, że był powiązany z dawnym królem Nortumbrii, Redwulfem. Z kolei Roger z Wendover, XII wieczny angielski benedyktyn nazywa go bratem Osberta, innego władcy z tego okresu.

       Trudności również przysparza okres panowania Elli. Kronikarze datują go na 862 lub 863 rok, jednakże monety z tego okresu wskazują, że jeszcze w 866 roku władcą był wspomniany Osbert.

       Według zapisanej tradycji Ella usunął Osberta (swojego brata?) z tronu. Kronikarze zgodnie nazywają go tyranem i uzurpatorem (moi angielscy znajomi także żyją z tą historyczną tradycją).  Symeon z Durham piszę, że zdegradowany władca Osbert zdecydował się na próbę odzyskania władzy. Nortumbria znalazła się wówczas na progu wojny domowej.

       I tu zaczyna się najciekawsza cześć opowieści. W tym też czasie na kraj po raz kolejny najechali wikingowie pod dowództwem Halfdana i Ivara, syna Ragnara Lodbroka.
W celu stawienia skutecznej obrony, obaj pretendenci (bracia?) do tronu Nortumbrii zdecydowali się zjednoczyć siły i odeprzeć Skandynawów w Yorku. 
1 listopada 866 Wikingowie zaatakowali York. Oblężenie trwało do 21 marca 867 roku, kiedy to wikingom udało się zrobić wyłom w fortyfikacjach. Zaatakowali miasto, zabijając Osberta, Ellę i ośmiu innych wysoko urodzonych. 

       W jednym z poprzednich wpisów wspominałem, że Ella został pojmany, a następnie rytualnie zamordowany przez synów Ragnara poprzez torturę “Krwawego Orła”. Jak doskonale wiemy, była to okrutna zemsta za zabicie Ragnara Lodbroka, ale o tym najbardziej znanym z wikingów innym razem… :)

       Po tej bitwie o York, Nortumbria utraciła swą suwerenność i została podzielona: dawna Deira przeszła w ręce zwycięskich wikingów, zaś w Bernicji pozostawili oni marionetkowych lokalnych władców, którzy do 895 roku posiadali tytuł króla Nortumbrii, a później króla Yorku i eldormana Yorku.





Polecam do poczytania:




Quoting or copying the following text and photos remember the author :) 
Cytując lub kopiując powyższy tekst i zdjęcia pamiętaj o jego autorze :)